Dogo

kubraczki terapeutyczne

2011-12-09T23:21:00.003+10:30

Nie sadzę, że przy wciąż funkcjonującym wyobrażeniu, że terapia kontaktowa polega na macaniu psów, ktoś skorzysta z pomysłu na tekst na kubraczku (tu wersja dla kopytnych)
A może się mylę?

dopasuj

2011-12-05T22:06:00.002+10:30

cześć teoretyczna - wkrótce.
wykonanie: należy przygotować parzystą liczbę butelek plastikowych 0,5 l (sugeruje po coli, są dość wytrzymałe). Najlepiej od 10-19. Liczbę należy dostosować do możliwości dziecka, ale taż należy zadbać o to, by zabawa nie trwała zbyt długo.
Do środka każdej pary butelek wkładamy identyczne przedmioty (korale, kasztany, klocki). Jeden zestaw wręczamy dziecku, drugi rozrzucamy po sali. Pies aportuje butelki a zadanie dziecka polega na dopasowaniu ze względu na zawartość pary.
Zadanie można utrudnić i wykorzystać percepcję słuchową.
W tym celu należy zgromadzić parzystą liczbę butelek po jogurtach . W każdej parze umieszczamy identyczne przedmioty. W tym przypadku szczególnie należy zadbać o ich identyczność. I podobnie jak w poprzednim ćwiczeniu, pies przynosi butelkę, dziecko nią potrząsa i stara się potrząsając butelki z jego zestawu dopasować pary. Miłej zabawy!

(Nie)bezpieczny "naleśnik"

2011-11-23T07:48:00.007+10:30

(Nie)bezpieczny żółwik czyli jak uchronić dziecko przed atakiem psa

Włodzimierz Cioć

Zajęcia edukacyjne dla dzieci uczące postępowania przy spotkaniu obcego psa są potrzebne w naszym kraju, gdzie często spotykamy zwierzęta biegające samopas. Częstym elementem zajęć jest nauka postawy ochronnej tzw. żółwika. Czy słusznie?

Powyższe wady spowodowały, że w 2004 r. w Fundacji „Właśnie tak!” opracowano i stosowano inną postawę - naleśnik. Jest ona zdecydowanie prostsza. Należy mocno przylgnąć do podłoża całym ciałem: położyć się na brzuchu czołem dotykając podłoża, złączyć nogi, spleść ręce na karku palcami do wewnątrz, przedramionami osłonić uszy i policzki. I to wszystko! Naleśnik nie ma wad żółwika:

1. Naleśnik jest stabilny. Pies nie ma szans odwrócenia nas twarzą i brzuchem do góry. Jeśli spróbuje, a będzie dostatecznie duży aby mu się to udało, to możemy odstawić w bok nogę blokując taką możliwość. Lepiej więc są chronione wrażliwe części ciała: brzuch, twarz i uszy oraz kark i gardło.

2. Pozycja leżenia na brzuchu jest pozycją naturalną. Możemy w niej pozostawać bez ruchu tak długo, aż pies straci nami zainteresowanie lub nadejdzie pomoc. Nawet w przypadku kąsania i odruchowych ruchów kończyn pozycja zachowuje swoje walory ochronne i łatwo jest do niej powrócić przyciskając nogi do siebie czy przedramiona do policzków.

3. Pozycję naleśnika przyjmiemy zdecydowanie szybciej niż żółwika. Jest prostsza i nie wymaga specjalnego ćwiczenia, aby szybko paść plackiem na ziemię. Potem wystarczy jedynie pokazanie i objaśnienie jak muszą być ułożone ręce oraz, że nogi muszą być złączone, aby dziecko mogło szybko stać się "naleśnikiem".

Dodatkową zaletą naleśnika jest możliwość powolnego przemieszczenia się (pełzania) w bezpieczniejsze miejsce gdy pies na chwilę straci zainteresowanie i oddali się. W tym przypadku nie następuje istotna zmiana postawy, a powolne ruchy mniej zwracają uwagę psa. Bez problemu możemy też powrócić do nieruchomego naleśnika gdy pies dostrzeże nasz ruch. Żółwik nie daje takich możliwości.

Polskie Towarzystwo Kynoterapeutyczne zaleca aby w trakcie zajęć Edukacja z Psem (EP) typu „Bezpieczny kontakt z psem” uczyć dzieci naleśnika. W sytuacji rzeczywistego zagrożenia on sprawdzi się najlepiej.

Pobrano: Wiadomości24.pl

***

Zrozumienie, kiedy i w jaki sposób ludzie zostają pogryzieni przez psy, może dostarczyć nam informacji o czynnikach ryzyka i pomóc uświadomić sobie kwestie bezpieczeństwa związane z psami i agresją.

W1998 roku Program Zapobiegawczy i Raportujący Obrażenia Szpitali Kanadyjskich (CHIRPP - Canadian Hospitals Injury Reporting and Prevention Program) opublikował wyniki obszernych badań nad raportami z pogryzień przez psy w Kanadzie w 1996 roku. Odnotowano 1237 takich przypadków, co stanowiło 1 proc. wszystkich obrażeń doznanych z różnych przyczyn w tym roku (baza danych CHIRPP, 1999). Dane te można krótko podsumować: dzieci pomiędzy 5. a 9. rokiem życia doświadczyły największej liczby pogryzień (28 proc.), chociaż przypadki pogryzień dzieci w wieku 10-14 lat (23,6 proc.) i 2-4 lat (22,1 proc.) też były liczne. Najwięcej wypadków (65,2 proc.) spowodowały psy należące do osób z bliższej i dalszej lub też zaprzyjaźnionej rodziny. Najwięcej przypadków (35,1 proc.) dotyczyło psów przyjaciół, znajomych, sąsiadów czy krewnych. Wiele wypadków (34,2 proc.) miało miejsce w domu osoby pokrzywdzonej, a 30,3 proc. wydarzyło się w domu innych osób. Do pozostałych pogryzień doszło poza domem. Ataki nastąpiły, gdy ofiara bawiła się z psem (17,5 proc.), karmiła go (18,5 proc.), dokuczała mu bądź go karała (13,5 proc.). Większość wypadków miało miejsce wieczorami (32 proc.), w weekendy (37,1 proc.) lub latem (37,7 proc.).

Karen Delise napisała ciekawą książkę na temat śmiertelnych ataków, których sprawcami były psy w Stanach Zjednoczonych. Delise zauważyła, że dzieci należą do grupy ryzyka, gdyż często są pozostawiane same z psami i nie rozumieją sygnałów ostrzegawczych wysyłanych przez psy. Co więcej, zachowanie dzieci jest bardzo pobudliwe. Wysokotonowe, powtarzające się piski, które wydają dzieci, niektórym psom mogą przeszkadzać, a u innych wyzwalać zachowania łowieckie.

76 proc. ataków śmiertelnych ma miejsce na terenie właściciela lub na terenie psa. Nie dziwi to o tyle, że jest to miejsce, gdzie pies przebywa najczęściej. W rzeczywistości pies znajduje się na swoim terytorium przez ponad 76 proc. czasu. Równoważy to fakt, iż pies spotyka więcej osób, gdy znajduje się poza swoim terenem. W 25 proc. ataków śmiertelnych biorą udział psy trzymane na łańcuchach, w 25 proc. - psy biegające luzem na swoim terenie, a w 23 proc. - psy pozostające w domu. Dane na temat osób, które zostały zagryzione przez swoje psy w domu, sugerują, że zwierzęta te zostały niedawno nabyte. Stres związany z nowym otoczeniem może obniżyć próg reakcji. Co więcej, wielu osobom wydaje się, że skoro nowy pies stał się członkiem rodziny, to powinien odczuwać więzi rodzinne. W rezultacie ludzie pozwalają, aby nowy pies, prawdopodobnie o nieznanej przeszłości, miał dostęp do dzieci bez nadzoru. Mimo iż obrażenia powstałe w wyniku pogryzień przez psy nie są bardzo częste (Bradley, 2005), należy podejmować stosowne kroki, aby zmniejszyć ryzyko.

Rejestry pogryzień wskazują, że pewne grupy są bardziej narażone niż inne. Dzięki temu możemy się dowiedzieć, jak uniknąć agresywnych zachowań u psów. ( za Onet.pl )

Z badań Janis Bradley wynika, że większe niebezpieczeństwo niż psy stwarzają schody, urządzenia kuchenne, 20-litrowe wiadra, wanny, wózki dziecięce, kuchenki, kable lamp, stoliki narożne, choinki bożonarodzeniowe, balony lub choćby pantofle. Ryzyko śmierci w wyniku pogryzienia wynosi według Bradley 1 do 18 000 000, co znaczy, że możliwość trafienia szóstki w lotto jest dwa razy większa, a prawdopodobieństwo śmierci przez uderzenie piorunem jest pięć razy większe.

Jednak redaktor widzi to zupełnie inaczej, a przedstawione przez niego procedury pod kryptonimem „Naleśnik” żywcem zaczerpnięto z „Procedury wobec ataku terrorystycznego – odpowiednie przygotowanie i skuteczne reagowanie w celu minimalizowania skutków tragedii”, cytuję:

√ nie prowokować ich do użycia siły lub broni,

√ nie wykonywać gwałtownych ruchów, zachowywać się spokojnie, a o każdym zamiarze zmiany miejsca lub położenia /o ile to jest konieczne/ uprzedzać napastników/,

√ nie ulegać panice /nie krzyczeć, nie płakać, nie histeryzować/,

√ nie atakować napastników /poza oczywistymi przypadkami posiadania fizycznej lub liczebnej przewagi, kiedy środki posiadane przez napastnika nie mogą spowodować większych szkód, zwłaszcza dla życia i zdrowia interweniujących osób/,

√ nie wpatrywać się uporczywie w napastników, unikać ich wzroku,

√ zajmować w miarę możliwości miejsca poza działania napastników i poza drogami ich przemieszczenia się, zwłaszcza odwrotu, wykorzystując wszelkie możliwe zasłony /np. meble/,

√ w przypadku szturmu na obiekt antyterrorystów, pozostać na miejscu, chronić cały czas twarz /drogi oddechowe/, pierś i brzuch, a w ręce trzymać splecione na karku.

Ale ja jakoś nie odnotowałam przypadków organizowania zajęć dla przedszkolaków (uczniów i innych osób) o takiej tematyce.

A wystarczy kilka prostych strategii:

Mądre dziecko: dziecko należy nauczyć właściwych zachowań wobec psów- nauczyć nie tylko rezerwy wobec obcych zwierząt, ale i zachowań ułatwiających porozumienie z domowym, dobrze wychowanym psem. Nauczyć jakie zachowania pies odbiera jako przyjazne, a jakie gesty mogą być przykre, niepokojące, czy grożące dla zwierzęcia,

Mądry rodzic: Małe dzieci nigdy nie zostają same ze zwierzęciem ani nie bawią się z nim bez kontroli dorosłych.

Mądry właściciel: Szczeniak prowadzony bezstresowo, nie nauczony rozumienia jakiegokolwiek zakazu, od którego nie wymaga się współpracy ani podporządkowania człowiekowi, wyrasta na psa zdeprawowanego brakiem wychowania, brakiem nagradzanego zajęcia. Żyje w tym samym domu, w tym samym mieszkaniu, ale nie w rodzinie ludzkiej -lecz obok. Jeśli podobnie, bez żadnej kontroli, dorasta w domu dziecko, konflikt jest niemal zagwarantowany.(Z.M.)

Mądry hodowca: - jeśli wśród przodków któregokolwiek psa, niezależnie od rasy, przeważały zwierzęta pobudliwe, łatwo demonstrujące, a z trudem hamujące zachowania agresywne, to istnieje ogromne prawdopodobieństwo takich samych cech u potomstwa. To człowiek mógłby zdecydować o rozmnażaniu tylko takich psów, które wyróżniają się zrównoważeniem, zachowaniami socjalnymi, zdolnością hamowania agresji tak wobec pobratymców, jak i ludzi wychowujących zwierzę.(Onet.pl)

Upośledzenie percepcji społecznej

2011-07-27T21:01:00.018+09:30

Lubię mówić o niczym.
Jest to jedyna rzecz, na której się znam.
(George Bernard Shaw)

Samorodny "reporter" największego serwisu dziennikarstwa obywatelskiego postanowił przybliżyć mieszkańcom naszego globu wszelkie zjawiska związane z zooterapią.
(Cóż za siła słowa !)
Pomimo informacji z wielu źródeł, wciąż tkwi w błędzie i utrzymuje, że akurat na ten temat wie najwięcej. Przypomina mi on jednego ze znajomych, który najlepiej ze wszystkich krawców kroił krawaty. Przy każdej nadarzającej się okazji lub też bez niej objaśniał nam - jak sądził - skomplikowany technologicznie proces wycięcia krawata. Znajomy jest schizofrenikiem.
To co ich jednak zdecydowanie odróżnia, to to, że znajomy jest krawcem, a "reporter" zooterapeutą nie.

Język definiuje człowieka. Konstytuuje jego obraz. Wydajemy opinie o ludziach zaraz po tym jak otwierają usta i wydobywają z siebie kilka dźwięków.

Dlaczego osoby wypowiadające się publicznie nie pamiętają o tym, iż dobór słów, i to, w jaki sposób „wyrzucają” je z siebie stanowi wizytówkę ich samych oraz „determinują w dużej mierze społeczne opinie” (chociaż o tym drugim raczej pamiętają) - nie bez powodu dochodzi przecież do nadużyć znaczeń i słów i manipulacji ich wydźwiękiem. (K.Bocheńska)

Czy bycie niegodziwym mówcą w imię dość wątpliwych, wyższych celów stało się akceptowaną normą?

I zapytam w tym miejscu - być może - nieco naiwnie, dlaczego?

Dlaczego nie jest honorem mówić dobrze i prawdziwie? Dlaczego bycie uczciwym mówcą to wyraz utraty instynktu samozachowawczego? Dlaczego mowa przypominająca bezładny bełkot, znaczy czasami więcej niż rzetelne, odpowiedzialne zabieranie głosu? Dlaczego?

Niektórzy jednak – nawet okrywając się blamażem - muszą zabierać głos, by funkcjonować.

A być może zwyczajnie prowokują, bo cierpią gdy nikt do nich lub o niech nie pisze.

Dogo-założenia

2011-07-16T22:21:00.004+09:30

Głównym założeniem włączenia psa do zajęć jest nawiązanie relacji miedzy zwierzęciem a pacjentem, wytworzona więź ułatwia nawiązanie kontaktu terapeutycznego z pozostałym zespołem, co powoduje wzrost motywacji do ćwiczeń, tym samym wydłuża się efektywna praca korekcyjna (B.L.Macauley, 2006).

Dogo - to metoda aktywizowania osób poprzez udział odpowiednio przygotowanego psa
w celu wspomagania procesu przywracania im pełnej lub możliwej do osiągnięcia sprawności fizycznej i psychicznej oraz opanowanie umiejętności zapewniających im aktywne funkcjonowanie w codziennym życiu społecznym (Kulisiewicz, Włodarczyk-Dudka)

skłonność do akceptacji tez niepopartych faktami

2011-07-08T16:52:00.007+09:30

Jedna z moich przyjaciółek od dawna twierdzi, że leżenie na psie przynosi korzyści terapeutyczne i relaksuje, a zakładanie psu ludzkich ozdób do włosów na uszy czy ogony usprawnia dziecięce dłonie, nie szkodząc przy tym ”odczulonemu” psu (sic!) i pozostając bez negatywnego wpływu na rozwój dziecięcej empatii.

Trwa w tym przekonaniu wbrew obfitości literatury wykazującej brak jakiegokolwiek związku męczenia psów z terapią dzieci.

Nie jest ona osamotniona w swych poglądach – jest jeszcze kilku propagatorów dogo/kynoterapii, którzy wierzą w cudowną moc polegiwania na zwierzętach.

Ten paradoks sięga głębiej. Moja przyjaciółka utrzymuje bowiem, że ma zaufanie do naukowców i profesjonalistów oraz świadomość, że terapia nie może polegać na męczeniu zwierząt (a nawet się od tego odcina).

Dlaczego więc deklaruje, że ufa badaczom, a jednocześnie nie podziela ich opinii w konkretnych sprawach?

Niektórzy takie zachowania przypisują niskiemu poziomowi edukacji, argumentując, że gdyby w szkołach więcej czasu poświecono naukom ścisłym i przyrodniczym, dzieci nauczyłyby się doceniać wartość naukowych sądów dotyczących szczepionek, zmian klimatycznych, ewolucji czy zachowań zwierząt. Ale to mniemanie jest błędne . U osób, które są lepiej obeznane z kwestiami naukowymi, stopień zaufania do naukowców jest tylko nieznacznie wyższy.

Zrozumienie podstaw naukowych wielu istotnych kwestii wymaga specjalistycznej wiedzy – o wiele głębszej niż ta, którą uczniowie mogliby zdobyć w szkole podstawowej lub średniej.

Należałoby więc podejść do tego problemu bardziej bezpośrednio i wskazywać ludziom przede wszystkim, skąd bierze się ich skłonność do akceptacji tez niepopartych faktami.

Wszyscy zdają się cenić prawdę. Chcą, by ich przekonania ściśle odzwierciedlały rzeczywistość i zdają sobie sprawę, że nauka jest rzetelną metodą poznawczą. Jednak owo pragnienie prawdy koliduje z innymi motywacjami, w tym także tymi nieuświadomionymi. Usiłując pogodzić ze sobą racjonalne i irracjonalne motywy własnych przekonań, ludzie opanowali do perfekcji zdolność samooszukiwania się . Chcąc postrzegać się jako istoty racjonalne, wynajdują argumenty przemawiające za tym, że ich przekonania są prawdziwe.

Laicy często odrzucają niewygodne dla nich ustalenia nauki, argumentując to jej zmiennością. W nauce dochodzi jednak do rewizji ważnych teorii, nauka nie jest domeną niezmiennych praw , lecz tymczasowych wyjaśnień. (Świat Nauki, 2011)

Gotowość ludzi do zmiany przekonań na podstawie nowych danych, stanowi źródło siły, a nie słabości.

Nauka nie jest jedynym sposobem poznawania, porządkowania i objaśniania naszych doświadczeń. Jednak w dochodzeniu do prawdy sprawdza się znacznie lepiej od ślepej wiary.

PS. W dyskusji przed laty, gdy podtrzymywałam wymóg posiadania wyższego wykształcenia do prowadzenia zajęć, moi adwersarze utwierdzali mnie wtedy w przekonaniu, że posiadanie tytułu magistra nie jest gwarantem profesjonalizmu. Dzisiaj, obserwując poczynania mojej przyjaciółki i jej poddanych, muszę przyznać im rację.

Leżenie na piesku wycisza

2011-06-24T17:11:00.008+09:30

Nowy sposób wpływający na rozwój dziecka

TRENER Maciej Ł. należy do grona moich ulubieńców.
No cóż należy przyznać, że zna się facet na terapii:
"Swoistą terapią jest też czytanie przez "zamknięte w sobie" dzieci bajek psom - " (...) ale to jest podstawowa, taka ..., bo jest jeszcze typowa dogoterapia - leżenie na piesku..."

Panie trenerze zalecam klecenie bajek.

cudotwórcy

2011-06-17T04:22:00.003+09:30

Kliknij
(źr.www.glowimages.com za Jedynka Polskie Radio)

(...)Wiele razy zdarzyło się, że dzieci z porażeniem dotykając futra psa odzyskiwały władzę w dłoniach.

To najpiękniejsze momenty dogoterapii, któremu towarzyszy ogromne wzruszenie.- Nieraz w oczach pojawiają się łzy. Ale moja łza jest niewielka w stosunku do łez mamy dziecka – wyznaje terapeuta.(...)

Najpiękniejszym momentem w dogoterapii będzie moment, gdy dogoterapią będą zajmować się profesjonaliści , a przestaną cudotwórcy.

" (...) z potrzeby serca (...)"

2011-06-13T05:02:00.004+09:30

po obejrzeniu tego materiału, termin 'upośledzony umysłowo' nabiera dla mnie nowego znaczenia.
A trzykrotne podkreślanie, że pies terapeutyczny, to pies szczęśliwy w zderzeniu z tym co widać na tym filmie to hipokryzja, która dalszego komentarza nie wymaga.

quo vadis kynoterapio?

2011-05-19T05:14:00.007+09:30

zdjęcie z "unikatowego programu kynoterapeutycznego dla uczestników obozów terapeutycznych"

Autor zdjęcia podejmuje" wszelkie starania w zakresie utrzymywania możliwie najwyższych standardów". Miedzy deklaracjami a praktyką widoczna potworna przepaść. A tym zdjęciem chyba się sam pogrzebał.

w obronie rozumu

2011-03-30T03:45:00.001+10:30

"To czy dana terapia działa powinno wynikać wyłącznie z pomiaru, a nie z odczuć terapeutów, ich "doświadczeń" czy wrażeń pacjentów, bądź opiekunów pacjentów" (T.Witkowski)
Klub Sceptyków Polskich

nóżki złączone, pośladki napięte czyli skąd się biorą dowcipy o policjantach

2011-02-16T18:39:00.013+10:30

Po obejrzeniu tego filmiku wydawać by się mogło, że po Polsce krążą hordy zdziczałych, agresywnych psów-dzieciobójców. A do umundurowanej i uzbrojonej formacji przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz do utrzymywania porządku publicznego należy prewencja w tym zakresie.
Z moich doświadczeń w pracy z dziećmi wynika, że dzieci w sytuacji zagrożenia (zresztą dorośli również) działają irracjonalnie. I nawet codzienne utrwalanie żółwika nie zamieni tego w nawyk. Zresztą żaden dzieciak w razie ataku psa nie zdąży go zrobić.To nic nie da.

Lepsza byłaby dla dzieci lekcja, jak nie prowokować do ataku psa. Ale tu - sam prowadzący stworzył niebezpieczną sytuację. Swoim osobistym przykładem (z niewiedzy, ignorancji czy...nie nazwę wprost) utrwalił u dzieci te zachowania, które narażają je właśnie na niebezpieczeństwo. Zapomniał lub też nie wie, że nie wszystkie psy w takiej sytuacji jak ta, w której znalazł się filmowy labek ratują się - jak on - ucieczką. Inne - atakują!

A ciocię Krysię i innych mieszkańców podlubelskich wsi może warto wyedukować, by nie trzymali psów na łańcuchu, by niedożywione psy nie ganiały luzem w nocy poza ogrodzonym terenem. A siostrzenicę cioci Krysi, że nie należy podchodzić do obcych psów (szczególnie tych udręczonych na łańcuchach).

Statystyki wyraźnie wskazują, że najwięcej pogryzień jest w domu (najczęściej przez głupotę rodziców i takich "edukatorów"), nie w wyniku ataków psów na ulicy

Wskazany byłby również temat o potrzebach zwierząt i umiejętności dbania o nie. Ten temat, jak widać na filmiku, jest panu policjantowi jednak całkowicie obcy.

Bacardi

2011-01-27T06:08:00.004+10:30

moje stado powiększyło się o urodziwą karą klacz

TTouch Sarah Fisher, 26-27.02

2011-01-15T07:09:00.002+10:30

The Tellington TTouch jest metodą szkolenia psów i innych zwierząt, która łączy pracę z ciałem oraz szkolenie, poprzez stosowną poprawę koordynacji, równowagi i sprawności fizycznej oraz pogłębienie późniejszej komunikacji i zrozumienia pomiędzy zwierzęciem z jego przewodnikiem. TTouch dodatkowo wzmacnia pewność siebie i samokontrolę u zwierzęcia.
wiecej

wycinanka

2011-01-08T03:41:00.001+10:30

propagowanie wizerunku

2011-01-03T06:41:00.006+10:30

"Sekcja psa terapeutycznego powstała w celu propagowania wizerunku psa terapeutycznego jako partnera człowieka w pracy i zapobiegania próbom traktowania go jako narzędzia do terapii" źródło: Internet

Życzmy sobie i psom wspomagającym terapię, by w tym Nowym Roku, było jak najmniej takich sekcji i takiego propagowania wizerunku psa terapeutycznego.

zdjęcia z galerii

Przyjaciel dzieci z autyzmem

2010-12-31T05:48:00.002+10:30

W miesięczniku Mój pies (nr 12/2010) ukazała się taka informacja: „Dogoterapeuci od dawna wiedzą, że obecność psa dobrze wpływa na dzieci cierpiące na autyzm. Teraz jak podaje magazyn „Psychoneuroendocrinology” potwierdzili to naukowcy z Uniwersytetu w Montrealu. Badaniom poddano 42 dzieci. Określono poziom kortyzolu w ich ślinie przed tym, zanim w ich domu pojawił się pies terapeuta, w trakcie pobytu zwierzaka i po jego zabraniu. Okazało się, ze poranny skok poziomu kortyzolu wynosił początkowo 58 proc. Podczas pobytu psa spadł do 10 proc., a po jego zabraniu wzrósł do 48 proc. Spytano też rodziców o kłopotliwe zachowania ich dzieci, a ci naliczyli ich 33 przed pojawieniem się psa i tylko 25, gdy towarzyszył dziecku.”

Prawdziwi dogoterapeuci pewnie się zastanawiają, czy spadek kortyzolu nastąpił z tak widoczną różnicą u wszystkich dzieci? Czy uwzględniono rytm dobowy wydzielania kortyzolu? (najwyższy poziom hormonu stresu występuje rano) Czy przebadano kontrolną grupę dzieci poddaną innej metodzie (np. zabawy, SI) Jakie to są te „kłopotliwe” zachowania i czy podczas pobytu dziecko nie okazywało ich wobec psa? Czy badanie powtórzono po kilku spotkaniach, bo być może efekt nowości minął? Jak wyglądał ten pobyt psa? Czy równie skrupulatnie zbadano poziom kortyzolu u psa w tych samych sytuacjach i zapisano zachowania?

Prawdziwi dogoterapeuci wiedzą też, że tak szczątkowe informacje prowadzą do lawiny zakupów piesków dla autystów oraz zapisów na często wątpliwą terapię.

Dziwi tylko, że miesięcznik „Mój pies” zamieszcza bezmyślnie tak niepełne informacje. To przecież magazyn dla mądrego psa i jego pana

Przytulanie może być groźne dla zdrowia i życia!

2010-12-24T05:24:00.003+10:30

(...) Ignorancja to siła napędowa większości pseudonaukowych kierunków. Na jej skrzydłach uniesie się w przestrzeń każda niedorzeczność. Przesłanek do przyjęcia tej możliwości dostarczają lektury stron internetowych. Na większości z nich znajdziemy powtarzane te same opisy, czasami z tymi samymi błędami. Twórcy i administratorzy stron powielają bezmyślnie coś, co znaleźli w innym miejscu (...)
więcej

(Dogo)terapia czy pseudoterapia

2010-10-26T02:33:00.012+10:30

Psy są mądre i opiekuńcze, a nawet leczą – już samą swoją obecnością poprawiają stan zdrowia człowieka. (…) Nic więc dziwnego, że w minionych latach rozwinęła się dogoterapia. Jest to oparta na pracy i zabawach z psem terapia służąca rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Szczególne wyniki przynosi ona u dzieci cierpiących na autyzm – informuje Tadeusz Oszubski (2007) na portalu Interia.pl. Jednak skuteczność terapii z udziałem psa nie znajduje żadnego potwierdzenia w badaniach naukowych, a wręcz pozostaje z nimi w sprzeczności.
Jest kilka oznak, które powinny wzbudzać naszą czujność w sytuacjach, gdy mowa jest o tym, że terapia opiera się na metodach naukowych. Im więcej tych oznak jest widocznych, tym większe prawdopodobieństwo, że poglądy czy też sam sposób leczenia jest raczej pseudonaukowy, zaś metoda jedynie wygląda na naukową – w istocie jednak nią nie jest.
Pierwszą i prawdopodobnie najbardziej przekonującą oznaką pseudonaukowości jest to, że domniemane lecznicze korzyści są niemożliwe do potwierdzenia badaniem. Jeżeli badanie nie może zostać przeprowadzone, wiarygodność pożytku z danego sposobu leczenia polega jedynie na zapewnieniach jego „wynalazcy” czy „propagatora”. Twierdzenia pseudoterapii często bazują jedynie na pozytywnych jednostkowych przypadkach, podsycających emocje i wzbudzających naturalną nadzieję. Błąd polega jednak na tym, że z sytuacji jednostkowej i izolowanej tworzy się uogólnienia sprawiające wrażenie prawdziwości i uniwersalności, albowiem znalezienie przykładu czy dowodu na niezgodność z tymi twierdzeniami jest niezwykle trudne bądź nawet niemożliwe.
Intensywna praca badawcza nad jednostką, zwana studium przypadku, odgrywa pożyteczną rolę w nauce, szczególnie w badaniach klinicznych. Kliniczne studium przypadku zazwyczaj składa się z bardzo szczegółowego i logicznego opisu. Dobrze skonstruowane studium w dużej mierze jest jak finezyjnie napisana powieść. Może wywrzeć silne wrażenie, ponieważ często zmienia nietypowy, abstrakcyjny zamysł w coś namacalnego i inspirującego. Studium przypadku z naukowego punktu widzenia jest jednak niewystarczające, by obronić twierdzenie o korzyściach wynikających z terapii. Pseudoterapia tymczasem opiera się prawie całko-wicie na studiach przypadków, świadectwach i osobistych doświadczeniach jako źródłach dowodów na słuszność twierdzeń i efektywność leczenia. Takie opisy są wysoce przekonywające, szczególnie wówczas, kiedy są prezentowane przez osoby postrzegane jako uczciwe lub szczerze zmotywowane w dążeniu do niesienia pomocy innym. Im bardziej niezwykłe jest twierdzenie (omal zbyt piękne, by mogło być prawdziwe), tym większa winna być względem niego ostrożność i tym bardziej wymagające oczekiwania wobec jego świadectw. Pseudonaukowcy rzadko dostarczają dowodów na skuteczność i pożytki płynące z niezwykłych terapii, które propagują. Zamiast przedstawiać popierające dowody, mogą nalegać, aby to krytycy udowodnili, że się mylą. Jednak w twierdzeniu naukowym nie można zakładać, że coś jest prawidłowe tylko dlatego, że nie ma świadectwa na to, iż jest błędne. Krótko mówiąc, jest to nielogiczne argumentowanie, a wręcz ignorancja.
Z ostateczną opinią o jakości dowodów wspierających twierdzenia terapii mamy do czynienia wtedy, gdy dowody te przeszły staranną weryfikację. Solidna weryfikacja wymaga dostarczenia przez naukowca raportu z badań, jeśli ma być przeznaczony do publikacji. Raport podlega krytycznej ocenie pod względem adekwatności, ważności, jasności i naukowej wiarygodności raportowanych wyników. Pseudonaukowe podejście do terapii zwykle zakłada użycie innych metod rozpowszechniania informacji o twierdzeniach dotyczących terapii. Najbardziej efektywnym sposobem rozpowszechniania takich twierdzeń jest prezentowanie ich bezpośrednio publicznie. Takie prezentacje wzmacniają akceptację terapii, gdyż popularne media preferują materiały podkreślające osobistą i emocjonalną zawartość, często łatwą do zaakceptowania i uwierzenia, gdyż łatwo jest się na nie powołać. Niestety, media rzadko stawiają trudne pytania o wiarygodność teorii terapeutycznych i rzadko weryfikują wątpliwości. W rezultacie, popularne poglądy na ogół pozostają jednostronne i kategoryczne, co jest mało prawdopodobne w przypadku twierdzeń zweryfikowanych. Charakterystyczna dla metod pseudonaukowych jest też „specjalistyczna” terminologia – słabo zdefiniowana, niejasna bądź pozbawiona podstaw naukowych. Idee naukowe posługują się precyzyjnie zdefiniowanym językiem, wykorzystując system szczegółowych i wyraźnie określonych pojęć. W pseudoterapii niektóre terminy mogą nawet przypominać te używane w dyscyplinach naukowych. Głównym przeoczeniem jest tu jednak brak konsekwencji w stosowaniu owych terminów, co często uniemożliwia obiektywną obserwacje zjawisk bądź ich weryfikację.
Naukowcy są nie tylko ostrożni odnośnie do precyzyjności terminów, których używają, ale też względem warunków i granic w sposobie stosowanego leczenia. Te określone granice ustanawiają limity, co jest, a co nie jest naukowo prawidłowe i przewidywalne. Prognozy naukowców oparte są na prawdopodobieństwie oraz stwierdzanych możliwościach, wraz z pozostającą sferą niepewności. Znaczącym zatem kryterium odróżniającym pseudoterapię od naukowego ujęcia jest brak przedstawienia ograniczeń teorii (wspaniałe rezultaty) oraz jej holistyczność. W przeciwieństwie do naukowców – pseudonaukowcy mniej chętnie uznają granice w swoim zakresie zrozumienia czy w prognozach korzyści związanych z terapią. Pod wieloma względami pseudonauka nie jest ograniczona, ponieważ jej sukces zależny jest od wygłaszania nieprawdopodobnych twierdzeń, które wydają się być dopasowane do życzeń lub tworzone są w odpowiedzi na lęki i oczekiwania ludzi, a także by wzbudzić fałszywe nadzieje. (Patrick Finn P. (2005), Science and Pseudoscience in Communication Disorders: Criteria and Applications, American Journal of Speech-Language Pathology)
Powyższe kryteria wykluczają dogoterapię z zakresu metod uznawanych za terapie oparte na naukowych podstawach, tak więc pracę i zabawy z psem można traktować jedynie jako metodę wspomagającą. Nie można też na podstawie jednego czy kilku przypadków, w których stwierdzano korzystny wpływ obecności psa na postęp w funkcjonowaniu dziecka (nie zapominajmy, że dzieci wciąż podlegają różnorodnej stymulacji, nie tylko dogoterapii), formułować twierdzeń o skuteczności dogoterapii na szerokie spektrum wszystkich zaburzeń, co jest nagminnie stosowane przez oferujących usługi z tego zakresu.

To, na co jeszcze należy zwrócić uwagę, a co dotyczy szczególnych wyników dogoterapii u dzieci z autyzmem, to fakt, że większość tych twierdzeń o jej korzyściach wciąż bazuje na doświadczeniach amerykańskiego psychiatry Borisa Levinsona sprzed 60 lat!
To on jako pierwszy sformułował kilka hipotez o dobroczynnym wpływie psa w terapii dzieci autystycznych. Jednak wiedza z tamtego okresu na temat autyzmu w porównaniu z obecną była znikoma. W latach siedemdziesiątych, gdy autyzm nazywano "psychozą dziecięcą" - sumą deficytów społecznych i upośledzenia umysłowego - był on uważany za rzadką przypadłość. Precyzyjne kryteria psychiatryczne opracowano w latach osiemdziesiątych, a dopiero w 1994 roku definicję poszerzono (DSM-IV). To, co przed 60 laty mogło być uznawane za postęp w terapii, dzisiaj nie ma znaczenia lub jest traktowane jako zachowanie wpisane w specyfikę autyzmu.
Nie oznacza to, że dogoterapię należy uznać za szkodliwą pseudoterapię i skutecznie zwalczać. Należy jednak pamiętać, że jest to metoda wciąż naukowo niezweryfikowana. Brak jest dostatecznych dowodów świadczących o większej skuteczności dogoterapii od terapii placebo.
Tysiące rodziców co roku ulega tej samej potrzebie znalezienia czegoś - czegokolwiek - co złagodzi objawy choroby ich cierpiących dzieci. Według niektórych badań aż 75% niepełnosprawnych dzieci poddaje się alternatywnemu leczeniu (Świat Nauki.Polska edycja, nr 11, 2010). Terapie te są często nieskuteczne, wątpliwe, a niekiedy ryzykowne. „Zwierzęta mogą otworzyć wiele dróg społecznych zarówno dorosłym jak i dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzm. Niektóre niemówiące dzieci odkrywają niezwykłe magiczne wręcz sposoby komunikacji z psami. Reakcje poszczególnych osób na psa mogą być różne. Dla niektórych dzieci otrzymanie specjalnego psa serwisowego było najlepszą rzeczą jaką je spotkała. Dla innego pies nie był pomocny z uwagi na lęk przed zwierzęciem. Większość problemów lękowych w stosunku do psów lub innych negatywnych reakcji wynika z postrzegania zmysłowego. Kiedy byłam dzieckiem niektóre dźwięki takie jak dzwonek w szkole bolały mnie i wywoływały reakcję taką jak wiertło dentystyczne dotykające nerwu. Dla niektórych osób ze spektrum autyzmu szczekania psa jest bolesne, nie tolerują obecności psów, gdyż są one nieprzewidywalne i nie wiadomo kiedy szczekną. Innym problemem jest zapach. Zapach psa może być dla niektórych zbyt intensywny.” (Grandin Temple, Merope Pavlides Animal-assisted Interventions for Individuals with Autism, Londyn 2008, s. 7) Nadzieja ponadto bywa też czasami droga.
Pogląd, że zwierzęta mogą wywierać leczniczy wpływ, nie jest oczywiście niczym nowym, dlatego terapia lub rehabilitacja z udziałem zwierząt zdobyła sobie w ostatnich latach wielu zwolenników, a liczba ta każdego roku wzrasta.
Przekonanie, że pacjentom terapia z udziałem zwierząt może dać istotne korzyści zdrowotne, często prowadzi do nadużywania zwierząt i ich niehumanitarnego traktowania.

psychopies

2010-10-10T06:09:00.009+10:30

kynoterapeuta:zawód przyszłości czy przeszłości?

2010-10-03T03:10:00.019+10:30

Po raz kolejny organizowana przez Urząd Miasta Gdyni oraz Fundację DOGIQ odbyła się konferencja pt. "Kynoterapia jako innowacyjna metoda polisensorycznego wspomagania rozwoju dziecka w świetle kwalifikacji zawodowych i prawnych".

Założonym celem konferencji było:
1) przybliżenie zagadnienia kynoterapii coraz częściej stosowanej w placówkach oświatowych i rehabilitacyjnych jako formy wspierającej działania psychoterapeutyczne i edukacyjne.
2) wyjaśnienie powodów wywołujących kontrowersje – mieli się tym zająć inicjatorzy działań podjętych na rzecz powyższego zapisu, a także konsekwencji z nim związanych.
3) rozwianie wątpliwości osób zarządzających placówkami oświatowymi i rehabilitacyjnymi czy i jak weryfikować umiejętności „specjalistów” prowadzących zajęcia z udziałem psa.
Specjalnie dobrani prelegenci mieli za zadanie zdefiniować obszary najtrudniejsze jak: wyznaczniki dobrze prowadzonej kynoterapii, procedury wdrażania tego typu programów w placówkach oraz odpowiednie uprawnienia: osób i psów związanych z tą dziedziną.
Merytoryczne wystąpienie rozpoczęła dr Beata Pawlik-Popielarska, dla mnie niewiele nowego wnosząc poza to, co zostało opublikowane w jej książce kilka lat temu. Pytaniem o próbę badawczą i przedstawione wyniki przeprowadzonych badań, próbowałam zwrócić uwagę na ich nierzetelność. Ale nie sadzę, że kogokolwiek poza mną to zainteresowało.
Pani Aneta Graboś przedstawiła jak można przy ocenie psów do wspomagania terapii wykorzystać etogramy zachowania typowe dla określonych ras. (moim zdaniem upada więc teoria, że pies terapeutyczny powinien być psem przewidywalnym. Jeżeli znamy etogramy zachowania typowe dla określonych ras, to w takim razie każdy pies jest psem przewidywalnym. Pomijam fakt, że większą tu odpowiedzialnością obciąża się psa niż człowieka) oraz interesujący film o współpracy nastolatki z dobrze przygotowanym psem, która może być wykorzystywana m.in. przy wycofaniu i nieśmiałości.
O zawodzie przyszłości mówiła - nikt inny jak pomysłodawczyni i realizatorka pomysłu pani Hanna Wojciechowska. Jej prezentacja obejmowała materiał przygotowany na zasadzie kopiuj wklej ze strony PTK. Owszem, można to było nazwać przybliżeniem zagadnienia kynoterapii lecz powodów wywołujących kontrowersje jakoś zabrakło. Przemilczenie legalizacji zawodu bez konsultacji ze środowiskiem, dopuszczanie niewykwalifikowanych do pracy z dziećmi, pozbawione etyki standardy pracy z psem wydało się pani Wojciechowskiej najlepszym rozwiązaniem. Jedynym orężem jakim dysponowała w dyskusji był wydruk żartobliwego wpisu z Marty bloga. Uwagi innych (nie moje) o nieprawidłowościach w prezentacji lub zawężaniu tematu odpierała wyjaśnieniem, że nie zmieściły się one na przygotowanych w prezentacji slajdach, ale na stronie widnieją one w tym samym układzie, co przeczy, że autorów ograniczała przestrzeń. Nie udało się pani Wojciechowskiej rozwiać wątpliwości osobom zarządzającym placówkami jak weryfikować specjalistów. To raczej kolejna prelegentka – nauczyciel dyplomowany z 24 letnim stażem pracy pedagogicznej pełniący funkcje dyrektora przedszkola rozwiała wizję i mrzonki pani Wojciechowskiej o dobrodziejstwie zawodu.
Wykład pana Andrzeja Kłosińskiego o ograniczeniach w relacjach człowiek – zwierzę, o których tak często zapominają zajmujący się dogo/kynoterapią zakończył konferencję.
Panel dyskusyjny - zgodnie zresztą z założeniami konferencji - został zdominowany wyjaśnieniem powodów wywołujących kontrowersje związane z zawodem w rejestrze..
Pani Maria Czerwińska – pramatka dogoterapii wyraziła swoją dezaprobatę dla wprowadzenia zawodu uzasadniając to ograniczonymi możliwościami psa i tym samym ograniczeniami wystarczającego do życia zarobkowania. Zapomniała biedaczka, że dla PTK dbający o dobrostan psów ludzie to nawiedzeni.
Sama zarzuciłam PTK brak konsultacji ze środowiskiem poprzedzającej złożenie wniosku (krecia robota) poinformowałam o wniosku skierowanym do ministerstwa o wykreślenie zawodu. Po raz kolejny zwróciłam uwagę na błędy formalne, merytoryczne i treściowe w materiałach , które posłużyły jako załączniki (wilczy apetyt) oraz zacytowałam fragmenty opisujące skandalicznie prowadzone zajęcia przez certyfikowanych kynoterapeutów (niedźwiedzia przysługa) wyrażając swój sprzeciw dla tak prowadzonych praktyk.
Najgłośniejszą orędowniczką zawodu okazała się absolwentka liceum ekonomicznego po epizodzie utraty pracy za brak dbałości o zwierzęta. A najzabawniejszym mówcą Pan Nikt, który swoje o niskim poziomie wystąpienie podkreślił niskim poziomem własnej kultury przemawiając do zebranych z rękami w kieszeniach . Obawiam się panie Nikt, że to nie partacze boją się zawodu – partacze o niego zabiegają!

Znalazły się głosy w stylu: spotkajmy się, zróbmy, ustalmy - bez określenia jednak kto i co ma zrobić.

Lista zawodów dla których będą tworzone standardy zostanie skonstruowana w ramach szerokich konsultacji z partnerami społecznymi – i liczę, że się wśród tych partnerów znajdę: A jakie są moje standardy i co będę forsować: studia magisterskie (pedagogika, psychologia, medycyna, rehabilitacja) i kilkuletnia praktyka w zawodzie, specjalizacja z dogoterapii w ramach studiów podyplomowych, uprawnienia trenera psów. Tylko tyle.

więcej na blogu Marty oraz na dogomanii

Dzień Dobry TVN

2010-09-22T04:04:00.003+09:30

Zwierzęta to doskonali terapeuci - w programie Anny Maruszeczko "Zielone drzwi"

Syndrom Matki Teresy

2010-08-23T15:49:00.022+09:30

Seminarium specjalistyczne "Przygotowanie psa do kynoterapii według Metody Naturalnej" prowadzone przez samego Josepha Ortegę.
Organizator:Europejskie Studium Psychologii Zwierząt i Wiedzy Praktycznej,Miedzyborów

Joseph Ortega – lekarz, etolog, trener. Autor Metody Naturalnej. W swej pracy nawiązuje do zachowań wilków gdyż uznaje, że pomimo udomowienia repertuar tych zachowań nie zmienia się. Czym jest Metoda Naturalna? Metoda Naturalna bazuje na naturalnych zachowaniach psów i wzmacnianiu tych zachowań, „podstawą programu posłuszeństwa jest edukacja przez kontrolowaną zabawę. Człowiek, tak samo jak i pies szybciej uczy się, jeśli to, co robi sprawia mu przyjemność. Metoda Naturalna opiera się wyłącznie na wzmocnieniu pozytywnym. Wobec psa nie stosuje się żadnego przymusu. Nie stosuje się smyczy (kolczatek, obroży elektrycznych). Nie dotyka się psa. Podczas nauki metodą naturalną pies albo dostaje nagrodę, albo nie dostaje nagrody (marchewka lub brak marchewki).Metoda naturalna pokazuje, ze można zostać szefem bez konieczności używania przymusu i brutalności. Szkoląc psa metodą naturalną często powinniśmy stawiać się na miejscu psa, spróbować myśleć tak jak on.” (Kwartalnik Klubu Psa Rasowego Kynologia, 2007)
Naturalny: Etym. - łac. naturalia r.nij. l.mn. '(rzeczy) dotyczące natury' od naturalis naturalny; wrodzony. Często mylony z tzw. naturalizmem, który głosi, że przyroda żyje walką o byt i że w przyrodzie zwycięsko z walki wychodzi silniejszy. Gdy więc człowiek w stosunku do innych gatunków korzysta z prawa silniejszego- głosi zwolennik naturalizmu - wówczas po prostu trzyma się ustanowionego w naturze porządku.

Wśród wypowiedzi Ortegi w temacie seminarium warto podkreślić:
- że sam nie stosuje terminów zooterapia, czy kynoterapia, gdyż jako lekarz wie, że nie są one prawidłowe i zna reakcję personelu medycznego (to we Francji) – używa pies wizytujący
- pies nie jest po to, by uleczyć człowieka lub by rozwiązać jego problemy, ale przede wszystkim ma pomóc w nawiązywaniu kontaktów społecznych i w komunikacji. Ma stymulować, motywować do aktywności. Wizyty z psami to próby przerwania izolacji i samotności w domach pomocy, hospicjach. Stwierdził :”samo dotykanie psa lub czegoś miłego powoduje reakcje w mózgu – to cofnięcie się w ewolucji do czasów kiedy sami byliśmy owłosieni”
- pies musi być dobrze przygotowany i przejść testy. Jeżeli ich nie przechodzi – nie może pracować. Wypadek z jednym psem może zmarnować prace innych ludzi.
- aby pracować z psem (wejść do szpitala, domu pomocy , szkoły) należy „wejść w psią skórę” i zobaczyć, z czym może spotkać się pies i na co może być narażony;
- pies może pracować dziennie jedynie 20 minut bez znaczenia gdzie (dom pomocy, szpital, zajęcia indywidualne), nawet jeżeli chcemy się pokazać.
W pracy ważne jest dobre samopoczucie chorych ale również dobre samopoczucie naszego psa (czas pracy psa określił Ortega w oparciu o własne obserwacje i wiedzę o psach);
- nigdy nie wolno przymuszać dziecka do przytulania się i kładzenia na psie. Ma to być samoistne i spontaniczne (szczególnie w pracy z autystami). Pies ma być wyzwalaczem energii;
- pies wizytujący nie powinien unikać kontaktu z człowiekiem, jeżeli tak się dzieje – nie zmuszamy psa do tego kontaktu, wykonujemy z psem zajęcia ‘na odległość”.
Pies wizytujący może być źle potraktowany – może się spotkać z negatywną reakcją, np. agresją pacjenta – należy myśleć wtedy o psie! Należy zabrać psa i zadbać o jego wypoczynek. Jeżeli dziecko z autyzmem zaatakuje psa – z tym psem już nie wracamy, a personel medyczny decyduje, czy kontynuowane są zajęcia dziecka z innym psem (oczywiście właściciel „innego” psa również)
- z listy powodów nabywania psa, wyróżnił 2 najgorsze : gdy ma on służyć jedynie do stróżowania i by sprawić przyjemność dziecku ;
- nie można mówić, pies wizytujący to „pigułka magiczna” i zawsze wiedzieć co się robi. Prowadzący zajęcia powinni mieć solidne wykształcenie nie tylko praktyczne, pod względem etyki nie można im nic zarzucić. Pies to nie zabawka, materiał, proteza do pomocy. Zajęcia nie mogą odbywać się kosztem psa.
Pomaganie wszystkim za wszelką cenę kosztem psów nazwał Ortega Syndromem Matki Teresy
- Należy znać potrzeby gatunku, a one daleko wybiegają poza wyobrażenia ludzi. Problem stanowi brak wiedzy na temat etologii psa.

Wśród wypowiedzi było trochę nieścisłości (np. o cudzie Levinsona, "efekt lidera") oraz dorabianie filozofii do teorii dla spójności teorii z praktyką. Nie zabrakło dziwactw wyróżniających metodę, np, podrzucanie psa w kocu (w naturze matka nie podrzuca szczeniąt). Były tez odpowiedzi na pytania – moim zdaniem „z grzeczności” - które kłóciły się z podawanymi przykładam i pokazem, np. w kwestii leżenia na psach. Ortega dopuszcza leżenie na psie, nie może ono trwać w żadnej sytuacji – egzaminu czy zajęć - dłużej niż 5min. Jednak zawsze podkreślał – bez przymusu.
Przeprowadzane testy predyspozycji psów uczestniczących w zajęciach (oraz zaprezentowane zdjęcia i film) nie zawierały tego elementu. Pies miał leżeć obok człowieka

Reasumując:
Treści - niezwykle wartościowe szczególnie te na temat zajęć (ich przygotowania oraz prowadzenia) i standardów dla psów wizytujących we Francji. Pokazano niemal wzorcowe sesje psów wizytujących z pensjonariuszami domów opieki, hospicjów i szpitali. Joseph Ortega przedstawił europejski standard pracy, w którym szanuje się i pacjenta i psa.

Organizacja i warunki – niestety europejskie tylko w nazwie

Refleksja -odnoszę wrażenie, że kadra i wolontariusze PTK – wyznawcy Metody Naturalnej - NIE rozumieją zasad pracy z psem wg tej metody, być może tylko NIE posiadają umiejętności adekwatnego zastosowania ich w swojej pracy. Z pewnością - pomimo zapewnień - zasad Metody Naturalnej w kynoterapii NIE stosują.

Poznanie pani Wojciechowskiej - bezcenne

Relacja Marty

zamiast psa

2010-08-13T02:31:00.008+09:30

W sklepach Ikea pojawiły się zabawki dzięki którym dziecko "ćwicząc i rozwijając swoją motorykę precyzyjną" nie musi przy tym dręczyć psa. Polecam
Zabawki z Ikea
więcej Dogopomoce

Zestaw dla kynoterapeuty PTK

2010-08-10T22:07:00.005+09:30

"Bardzo ładnie zapakowany zestaw. Samo pokazanie wzbudzi w dziecku chęć zabawy. Zapomini o swoich niesprawnych rączkach i będzie z zapałem czesać i ozdabiać psa, ćwicząc i rozwijając swoją motorykę precyzyjną czyli "umiejętność kontroli nad uchwytem wszystkimi palcami, chwytem pęsetowym oraz celowością i koordynacją ruchów rąk. Podczas czesania wystepuje koordynacja i współpraca obu rąk i dłoni. Podobnie jest przy zakładaniu gumek. Przy upinaniu spinek na sierści doskonali się chwyt pęsetowy. A wszystko dzieje się w atmosferze dobrej zabawy. Nie obciążamy psychiki dziecka świadomością działania terapeutycznego"*(...)

* Cytat z książki "Kynoterapia w integracji odruchów". " - więcej klikając na zestaw

dogoterapia znosi stres

2010-08-04T20:55:00.013+09:30

poniżej znajdują się linki do dwóch filmików. To kawał "prawdziwej dogoterapii" Można by rzec - klasyka! ( to ironia, gdyby ktoś miał wątpliwości)
Film 1
oraz Film 2 (historie podopiecznych Fundacji; film Helenka i Milenka)
Film o dziewczynkach, to obraz codziennych zmagań z autyzmem, to również źródło wspaniałych pomysłów na pracę z dziećmi.
Czy jednak dziecko musi przewalać się po zwierzu? Nie może pokonać przeszkody w drodze do psa? Np.,tak:

Myślę, że jeżeli koniecznie pragnie się włączyć psa do zajęć SI, to wykorzystując "chodnik strukturalny" dziecko może podążać do psa lub za psem. Może też strącać smaczki dla psa z ławeczki. Można do pojemników (lub woreczków) z ryżem, grochem, kaszą, kasztanami włożyć psie smaczki, by dziecko je wyszukało, wyjęło i podało psu. Zabawa z klamerkami jest doskonałą alternatywą dla tych, którzy nie widzą innej możliwości przypinania klamerek, poza psią skórą.
Z wypowiedzi bohaterki reportażu: "...ogólnie przynoszą też trochę radości, bo to wiadomo kontakt ze zwierzęciem, psy są przyjaźnie nastawione..." (do ludzi),
byłoby wspaniale, gdyby było też odwrotnie...

Uśmiech delfina

2010-08-04T04:32:00.002+09:30

Z czym nam się kojarzy delfinarium? Rozradowana publiczność, niemniej rozradowane, uśmiechnięte delfiny, lśniąca od wody zgrabna treserka serwuje im rybki w nagrodę za każdą sztuczkę, publiczność szaleje, burza oklasków, bryzgi wody na najbliżej siedzących, śmiech, radość, słońce. Delfiny bawią się równie świetnie jak publiczność, widać że każda udana sztuka sprawia im radość. Delfiny kochają swoją pracę, właściwie trudno to nazwać pracą, to przecież zabawa!
więcej

Przepustowość dogoterapii

2010-07-31T03:28:00.008+09:30

Parę dni temu otrzymałam zaproszenie:
„Przygotowujemy się do obsługi plenerowej imprezy na ok. 5000 osób, która będzie miała miejsce w Sopocie 12 lub 18 września tego roku. W związku z tym chciałabym uzyskać informację czy byłaby możliwość ustawienia stoiska z dogoterapią?
Stoisko miałoby być otwarte w tych samych godzinach co Piknik, czyli 11-17 oczywiście z możliwością uczestnictwa osób w terapii.
Jeśli tak to:
• Jaką przepustowość ma takie stoisko, tzn. ile osób w ciągu godziny może z niego skorzystać? (…)”
5000 osób! 6 godzin! Przepustowość!!!
Z takich zaproszeń nigdy nie korzystam. Z wielu powodów.
Ale zapewne znajdzie się ktoś, kto narażając psy na tak ogromny stres - przyjmie zaproszenie, by się kosztem zwierząt wylansować.
A osoby, które uwzględniają dogoterapię w programie tak masowej imprezy nie mają chyba wyobraźni, a może nawet rozumu.

Stowarzyszenie Delta Polska

2010-07-29T22:53:00.008+09:30

Delta Polska jest organizacją non-profit, łączącą osoby i organizacje, mające wspólną pasję - miłość do zwierząt i ludzi.
Główne zadanie, to podejmowanie działań na rzecz jednoczenia środowiska dogo/kynoterapeutycznego poprzez ujednolicenie standardów pracy z człowiekiem i psem, deontologia zawodu.

Zapłacze, ale nie zawarczy

2010-07-27T15:54:00.013+09:30

"(...) Kiedy pierwszy raz obserwuje się zajęcia z dogoterpii trudno uwierzyć, że biorące w nich udział psy to nie pluszaki. Kompletnie nie reagują na zaczepki rozbrykanych dzieci. Są ciągnięte za uszy, drapane, szczypane, a nawet kopane lub przyciskane do podłogi - nawet nie drgną.

- Pies terapeuta jest tak wyszkolony, że nie może warknąć, pokazać zębów, nie mówiąc już o ugryzieniu - mówi Andrzej Niedzielski , prezes i instruktor łódzkiej fundacji "Ama Canem" zajmującej się dogoterapią. - Co najwyżej ma prawo, w trudnej dla siebie sytuacji, lekko trącić pacjenta pyskiem lub odejść na bok.

Podczas zajęć z dogoterapii często okazuje się, że to co niemożliwe, staje się rzeczywistością.

- Pewien chory chłopiec bardzo mocno ścisnął łapę Lady, a ona nawet nie pisnęła tylko zaczęła... płakać! Łzy wielkie jak groch spływały jej po pysku, pierwszy raz widziałem coś takiego - dodaje pan Andrzej (...)"
(źródło: Internet)
Dlaczego niektórzy ludzie robią rzeczy, które inni uznają za złe?
W dogoterapii nader często stosunek do zwierząt ma charakter przedmiotowy. Traktuje się je jak rzeczy, które nie mają praw, nie cierpią, dla których ich dobrostan nie przedstawia żadnej wartości.
Apele o szacunek dla zwierząt i egzekwowanie ich praw (do bezpieczeństwa, do ochrony przed cierpieniem, dyskomfortem i stresem) często pozostają bez odzewu. Ich podmiotowość jest negowana.
Jednym z większych wyzwań, jakie stoi przed kimś, kto usiłuje zrozumieć zło, jest wyjście poza pełne współczucia utożsamianie się z perspektywą ofiary. Większość zaczyna się interesować studiowaniem zła, ponieważ odczuwa współczucie dla tych, którzy cierpieli, albo chce ulżyć cierpieniom aktualnych i przyszłych ofiar. Potępiamy okrutne i szkodliwe postępki sprawców, a im bardziej troszczymy się o ofiary, tym większe czujemy oburzenie z powodu ich brutalnego traktowania .
Oburzenie jest ważną postawą moralną, ale nie jest najlepszym stanowiskiem, jakie może zająć badacz, zwłaszcza jeśli jego celem jest osiągnięcie obiektywnego rozumienia faktów. W rzeczywistości oburzenie może jeszcze bardziej utrudnić ich spostrzeganie. Należy zatem uczynić ten moralnie niebezpieczny krok i odsunąć od siebie perspektywę ofiary i spróbować zrozumieć motywy, myśli, uczucia i działania sprawcy.
Dlaczego niektórzy ludzie robią rzeczy, które inni uznają za złe?
Literatura wskazuje cztery główne przyczyny:
Pierwsza i chyba najmniej zaskakująca odpowiedź to ta, że niektórzy uciekają się do czynienia zła jako do środka, z którego pomocą zdobywają to, czego pragną. Cele te na ogół nie są naganne same w sobie. W końcu większość ludzi ma jakieś pragnienie pieniędzy, władzy i innych rzeczy. Zło tkwi w wybranym środku, a nie w celu. Ludzie wyrządzają innym krzywdę, aby sprawić, by robili tak jak chce tego sprawca (bycie samcem alfa)
Drugą i źródłową przyczyną jest zagrożony egotyzm. W tej kategorii sprawą kluczową jest obraz samego siebie, a nie korzyści. Wyniki eksperymentów potwierdziły, że wysoki poziom agresji występuje u osób, które mają wysokie wyniki na skali narcyzmu. Cechę tę definiuje się jako posiadanie zawyżonego, wysoce pozytywnego obrazu samego siebie, głębokiego poczucia, że jest się lepszym niż inni i że zasługuje się na specjalne traktowanie. Tak więc ludzie, którzy są wysoce skoncentrowani na korzystnym obrazie samego siebie gdy spotykają kogoś, kto kwestionuje ten pochlebny wizerunek, są skłonni do ataku na tę osobę, negację jej poglądów, odrzucenie argumentów.
Trzeci korzeń zła jest w wielorakim sensie najbardziej tragiczny. Dotyczy on ludzi, których motywują wzniosłe ideały. Uważają oni przemoc wobec innych za konieczny środek do osiągnięcia czegoś dobrego i pozytywnego. Przerażające może być uświadomienie sobie, że wielu spośród sprawców najokropniejszych aktów przemocy w XX wieku właściwie motywowały pozytywne ideały . Nawet jeśli ktoś wątpi w to, ze Stalin czy Mao szczerze wyznawali te ideały, to nie podlega dyskusji fakt, że większość kadry partyjnej szczerze wierzyła w to, że robi rzecz słuszną. Cel uświęca środki.
Czwarte źródło zła – to sadyzm. Kiedy na złoczyńców patrzy się z zewnątrz jak na łajdaków czy złych facetów, często spostrzega się ich jako znajdujących przyjemność w zadawanej przez siebie krzywdzie. Sadyzm to termin techniczny oznaczający czerpanie przyjemności z zadawania innym krzywdy lub bólu. (Słowo pochodzi od nazwiska markiza de Sade.) Dlaczego nie wszyscy są sadystami? Jedną z możliwych odpowiedzi jest to, że poczucie winy chroni większość ludzi od uznania, że mogliby czerpać radość krzywdząc innych. Większość ludzi w jakimś stopniu posiada sumienie.
(źródło:A.Miller,2008)

Stosunek do zwierząt jest miarą cywilizacji, społecznej wrażliwości i poziomu standardów moralnych. W Polsce ta wrażliwość jest mała, a standardy pracy barbarzyńskie

Idealny team - Lubrza 2010

2010-07-26T04:04:00.009+09:30

Tydzień z Fundacją "Psi Ratownicy" - fantastyczny!

Relacja

dobre dzieci

2010-07-14T04:02:00.008+09:30

Wszyscy rodzice chcieliby mieć dobre dzieci, które wyrosłyby na porządnych ludzi, dobrze radzących sobie w życiu społecznym. Jednak co to znaczy „dobre dziecko” Co więcej – jak wychować dziecko na „dobrego” człowieka? Rodzice w swoich dzieciach chcą widzieć w przyszłości pewnych siebie, uczciwych i zdolnych do przyjmowania krytyki ludzi, którzy nie dają się stłamsić rozpychającemu się łokciami społeczeństwu, ale równocześnie liczą się z drugim człowiekiem, potrafią wczuć się w jego sytuację. Są wrażliwe na potrzeby innych i to nie tylko na potrzeby ludzi.
Pomocna będzie tutaj pewna szczególna ludzka cecha- empatia. Empatia jest czymś więcej niż tylko zdolnością wczuwania się w sytuację innego człowieka. Człowiekowi obdarzonemu zdolnością empatii udaje się spojrzeć na pewne sprawy również z perspektywy innego człowieka (czy zwierzęcia) i w ten sposób zrozumieć jego uczucia i reakcje. Co można zrobić, aby wspierać u dziecka zdolność do empatii? Podchodzić zarówno do dziecka jak i do innych, ze zrozumieniem, próbując wczuć się w ich sytuację, ponieważ dziecko nabywa te cechę oraz umiejętności takiego zachowania w dużej mierze poprzez wzorce ze swojego otoczenia.(Pighin,2006)

Potrzeba to "odczuwany przez jednostkę stan braku czegoś, co w związku ze strukturą organizmu, indywidualnym doświadczeniem oraz miejscem jednostki w społeczeństwie, jest niezbędne do utrzymania jej przy życiu, umożliwienia jej rozwoju, utrzymania określonej roli społ., zachowania równowagi psychicznej." (Encyklopedia PWN)
Zadanie
Przygotuj karty z wizerunkami różnych zwierząt (znanych dziecku) oraz odpowiadające tym zwierzętom pacynki.
Zadaniem dzieci jest stworzenie listy (napisanie ,wybór napisów lub obrazków – w zależności od możliwości dziecka) potrzeb, jakie mają te zwierzęta. Następnie za pomocą pacynek dzieci przedstawiają potrzeby zwierząt, np. „Jestem psem, by być szczęśliwym potrzebuję spacerów, karmienia itp. Nie lubię gdy ktoś mnie szarpie, szczypie."

Następnie dzieci przygotowują listę swoich potrzeb.

Konfrontacja. Prowadzący pyta dzieci:

Czy zwierzęta i my mamy podobne potrzeby? Jak czujesz się, gdy ktoś nie zaspokaja twoich potrzeb?
Jak się czujesz gdy ktoś robi ci coś, czego nie lubisz?
Czy zwierzęta czują podobnie?

Co dają zabawy pacynkami?
dostarczają niezapomnianych emocji, przeżyć
sprawiają wiele radości podczas zabawy
wzbogacają wyobraźnię
dzieci chętniej wcielają się w wyznaczone role i wykonują powierzone zadania,
dzięki temu w naturalny sposób uczą się myśleć twórczo i kreatywnie,
chętniej współpracują z dorosłymi i podejmują nowe wyzwania,
opisując rzeczywistość za pomocą pacynki przyswajają i utrwalają wiedzę na temat otoczenia,
ośmielają, ugruntowują pewność siebie w kontakcie z innymi
obserwując zabawę malucha można zauważyć, jak kształtuje się jego świat wewnętrzny i wyobrażenie o świecie zewnętrznym

do budy!

2010-07-09T16:33:00.006+09:30

Niepubliczne Centrum Edukacji
Nie ma nic bardziej praktycznego niż dobra teoria
Kurt Lewin

śmiechu warte

2010-07-08T03:43:00.009+09:30

"Ważnym elementem dogoterapii jest śmiech dziecka. Dla tych dzieci, które na co dzień mają mało radosnych chwil, każda okazja do śmiechu jest bezcenna (...)"
(źródło: Internet)
Ludzie wywodzą się od małp człekokształtnych. Jednak w trakcie ewolucji plemienia Hominini lub całej rodziny człowiekowatych [hominidów] dobór naturalny doprowadził do przeprogramowania ich mózgów w bardzo istotny sposób. Porównując podkorowe części mózgu ludzkiego oraz najbliższych nam ewolucyjnie małp – szympansów, z którymi dzielimy aż 99 procent genów. Zobaczymy, że ośrodki odpowiadające za emocje (wszystkie znajdują się w podkorowych i starszych częściach mózgu) są – w stosunku do masy ciała – średnio dwukrotnie większe u ludzi niż u szympansów (co koreluje również ze wzrostem objętości mózgu).
Dlaczego do takiego zróżnicowania doszło na przestrzeni ostatnich pięciu milionów lat, po rozdzieleniu się dróg ewolucyjnych człowieka i małp od ich wspólnego przodka? Odpowiedzi należy doszukiwać się w tym, że małpy człekokształtne to indywidualistyczne, koczownicze zwierzęta o słabo wykształconych więziach społecznych. Między dorosłymi małpami człekokształtnymi wytwarza się bardzo niewiele silnych relacji (w porównaniu z innymi gatunkami małp, wytwarzającymi powiązania tego rodzaju). Kiedy około 10 milionów lat temu powierzchnia lasów w Afryce zaczęła się kurczyć, małpy człekokształtne zostały wypchnięte na sawannę. Tak rozpoczął się proces wymierania linii małp człekokształtnych, na którą obecnie składa się jedynie kilka gatunków (w porównaniu ze 150 gatunkami innych rodzajów małp). Powód tego upadku był bardzo prosty. Małpy człekokształtne nie tworzyły spójnych grup, które – jak się okazało – miały decydujące znaczenie dla przeżycia na sawannie.
Dobór naturalny znalazł jednak alternatywny sposób na wykształcenie silniejszych więzi między człowiekowatymi przodkami ludzi. Było to wzmożenie emocjonalności i wykorzystanie emocji do stworzenia powiązań na poziomie grupowym. Problem polega na tym, że trzy spośród czterech emocji pierwotnych – gniew, strach i smutek – mają charakter negatywny. Negatywne emocje nie prowadzą do rozwoju solidarności między zwierzętami, w które natura nie wdrukowała obecnych u większości ssaków skłonności do życia w sforach, stadach, trzodach, watahach lub innego rodzaju grupach. Dobór naturalny poradził sobie z tym problemem, łącząc emocje negatywne z jedyną pozytywną emocją pierwotną: satysfakcją-radością.
Ta mieszanka (słowa tego używam w sensie metaforycznym, ponieważ rzeczywiste podłoże neuronalne, odpowiadające za relacje tych emocji, nie jest jeszcze znane) sprawia, że na negatywne emocje często możemy odpowiedzieć radością, zmniejszając w ten sposób ich siłę oddziaływania. Mówiąc ogólnie, śmiech jest sposobem na przykrycie trudnych emocji. Stare, amerykańskie powiedzenie – „śmiać się na zewnątrz, płakać w głębi duszy” [laughing on the outside and crying on the inside] – ma swoją neurologiczną podstawę w tej ludzkiej metodzie radzenia sobie z negatywnymi emocjami.
Jeśli negatywne emocje są doświadczane w sytuacjach, które normatywnie powinny być pozytywne, śmiech jest najlepszym sposobem zaprzeczenia.
* Więcej informacji na temat podstawowych poglądów Jonathan H. Turner, profesora socjologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Riverside. dotyczących emocji można znaleźć w książkach „On the Origins of Human Emotions” (2000, Stanford University Press) oraz „Human Emotions: A Sociological Theory” (2008, Routledge).

Śmiech jest u ludzi jednym z przejawów radości lub szczęścia, może być jednak również niekontrolowanym przejawem strachu lub bólu. Badania wykazały, że śmiech jest zwykłą reakcją na pewne rodzaje stymulacji, niezależne od danej kultury. Jest to reakcja wyuczona, gdyż dzieci wychowane przez zwierzęta nie są w stanie zaprezentować społecznej wersji śmiechu, co zostało dowiedzione doświadczalnie. Natomiast to co obserwuje się u noworodków to jest zwyczajne naśladownictwo skurczów mięśni. U zwierząt śmiech jest często oznaką groźby (pokazywanie zębów) lub uległości. U człowieka jest to reakcja na lęk, zastępująca agresję lub ucieczkę, toteż śmiech jest charakterystyczną ludzką społeczną czynnością lękową.
Uśmiech wiąże się z tym, że mózg wydziela endorfinę, która zmniejsza ból fizyczny i cierpienie psychiczne i zwiększa poczucie zadowolenia, co jest reakcją obronną organizmu w sytuacji, gdy organizm odbierze bodziec, który zinterpretuje jako zagrożenie. (Wikipedia)
Tak więc, uśmiechnięte niepełnosprawne dziecko( np.lizane przez psa), nie oznacza dziecka, które doznaje miłych odczuć i radości. Śmiech jest fantastycznym i najtańszym lekiem, nie wtedy jednak, gdy to reakcja no coś odbieranego jako zagrażające.

Czy pies leczy dzieci?

2010-07-07T05:24:00.006+09:30

Pani obserwująca golden retrivery podczas wystawy psów rasowych, zwraca się do stojących obok osób:
- to są te psy, które leczą dzieci?
- nie proszę pani, leczeniem dzieci zajmują się lekarze!
(wystawa psów,Ustroń 2010)
*********

Golden retriever zajmuje 3 miejsce na liście psów najczęściej atakujących ludzi
źródło: Wszystko o psach (Dogs 101) ,Nietypowa encyklopedia rasowych czworonogów , 22 maja 2010, Animal Planet

Badanie przeprowadzone przez lekarki weterynarii z Uniwersytetu w Hanowerze, Angelę Mittmann i Tinę Johann, skłania do wniosku, że agresywność psa nie jest pochodną rasy. Angela Mittmann przeanalizowała testy charakterologiczne 415 psów rasy amerykański staffordshire terrier, bullterrier, rottweiler, doberman i staffordshire bullterrier oraz psów pochodnych od pitbulla. Za grupę odniesienia posłużyło 70 golden retrieverów, uważanych powszechnie za przyjacielskie i łatwe w prowadzeniu. Podczas testu charakterologicznego zwierzęta konfrontowano z różnymi sytuacjami, które mogły sprowokować je do ataku. Przeprowadzenie podobnego testu nakazują przepisy w celu zbadania stopnia agresywności psa. Badanie wykazało, że między poszczególnymi rasami nie istnieją znaczące różnice odnośnie stopnia agresji.
źródło: onet.pl

zawód kynoterapeuta

2010-07-04T18:00:00.009+09:30

Post scriptum
Z pisma MPiPS, cd."[...]W grupie tej występują takie zawody i specjalności jak np.: akupunkturzysta (stosujący nakłuwanie ciała igłami w odpowiednich punktach, celem redukowania bólu i/lub przywrócenia równowagi energetycznej organizmu), chiropraktyk (stosujący terapię manualną opartą na analizie mechaniki układu ruchu i zaburzeń w nim powstających), homeopata (stosujący wykonane w specyficzny sposób bardzo rozcieńczone roztwory substancji, które u zdrowych wywołują podobne objawy psychosomatyczne jak u osób leczonych), osteopata (stosujący oddziaływanie na system nerwowo- mięśniowo- szkieletowy)[...] Kolejnym problemem, jaki Pani podnosi jest dbałość o bezpieczeństwo uczestników zajęć prowadzonych przez osoby stosujące niekonwencjonalne metody terapii. Otóż słuszna jest Pani opinia, że rejestracja zawodu – w tym kontekście – nic nie zmienia na lepsze, ani nic nie usprawnia. Albowiem z założenia nie może usprawnić. Należy mocno podkreślić, że umieszczenie zawodu w klasyfikacji nie „uporządkuje” rynku pracy, nie zagwarantuje, jakości usług w danym zawodzie/ działalności, nie zabezpieczy przed nieuczciwymi usługodawcami, nie daje podstaw do certyfikowania profesjonalistów [...] Osoby klasyfikowane w grupie „Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii”, które zajmują się leczeniem lub wspomaganiem leczenia powinny mieć stosowne uprawnienia, wynikające z odpowiednich przepisów dopuszczających do wykonywania pracy terapeutycznej, np. posiadać dyplom lekarza lub fizjoterapeuty oraz dodatkowo ukończone studia podyplomowe lub kursy w zakresie stosowania wyspecjalizowanych metod pracy terapeutycznej. Na straży klientów, którzy korzystają z niekonwencjonalnych metod terapii powinni stać pracodawcy zatrudniający terapeutów, przepisy dotyczące zawodów regulowanych/ przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej oraz towarzystwa ubezpieczeniowe [...]"

MINISTERSTWO PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ
DEPARTAMENT RYNKU PRACY
Warszawa, dnia 06.07.2010 r.

skrócona historia

2010-06-28T23:06:00.003+09:30

"(...) Łukasz, gdy zaczynaliśmy z nim pracę miał pięć lat, po raz pierwszy w życiu widziałam dziecko, które tak boi się psa. Kiedy my wchodziliśmy drzwiami on jak małpka wspinał się po terapeutce i wychodził przez okno, towarzyszył temu krzyk o tak wysokich dźwiękach, że nie da się ich opisać. Wyobraźcie sobie teraz to dziecko na ulicy, kiedy zobaczy psa ucieka gdzie oczy go poniosą, więc nie wychodził na ulicę. Po 4 miesiącach pracy, Łukasz przestał się bać i krzyczeć, lecz w to miejsce pojawiła się agresja w stosunku do psa, ile razów i kopnięć wyłapałam wspólnie z terapeutką Łukasza już nie pamiętam, i dobrze, w krótkim odstępie czasu Łukasz zrozumiał, że to zachowanie powoduje unikanie Go przez psa. Na szczęście ciekawość była silniejsza i po 8 miesiącach pracy mogłam powiedzieć, że wspólnie z Łukaszem zrobiliśmy stumilowy krok(...).
Na zakończenie autorka powyższego tekstu przestrzega:" Na zakończenie przestrzegam każdy pies powinien być odpowiednio przeszkolony, a opiekun powinien posiadać wiedzę na temat chorób, z którymi pracuje."
Ja też przestrzegam: przed takimi znawcami tematu i takimi terapeutami!

podręcznik dla kynoterapeutów

2010-06-15T21:14:00.015+09:30

Postanowiłam zerknąć do publikacji Hanny Wojciechowskiej i Swietłany Masgutowej Kynoterapia w integracji odruchów.
Przewrotnie zacznę od końca, właściwie od okładki i jej zawartości, nie całej, pominę barwne opisy postaci Autorek. Ograniczę się do jednego recenzenta, mianowicie do Freda Donaldsona wpisanego jako „Donnaldson” i gdyby nie wzmianka o pierwotnej zabawie uznałabym, że to ktoś inny. Wielokrotnie uczestniczyłam w warsztatach F.Donaldsona (jest częstym gościem AJD) i stwierdzam, że j. polskiego NIE ZNA. A aby zrozumieć zawiłości tej pozycji polski należy znać znakomicie. Kto więc precyzyjnie przetłumaczył mu tę pozycję? Wydał opinię na podstawie ustnego przekazu? Zasadą jaką wyznaje Donaldson jest to, że w prawdziwej zabawie nie ma przemocy, więc twierdzę, że Donaldson jej nie czytał a nawet chyba nie przeglądał.
Jaką więc wartość ma ta opinia?

Już na drugiej stronie widnieje zapis: "Niniejsze wydanie składa się całkowicie z oryginalnego materiału (oj,to prawda!).Żaden fragment książki nie może być publikowany ani reprodukowany bez zgody autorów" (H.Wojciechowska, S.Masgutowa,2006, s.2) Oj, to dobrze!

Pobieżne przejrzenie i....szkoda mi zwyczajnie czasu…

Hanno Wojciechowska, niestety nie mogę polecać Twojej publikacji. Podstawowym tego powodem jest to, że świadomie i głęboko wypacza zasady pracy z dzieckiem i z psem..

Kynoterapia czyli psiolecznictwo

2010-05-28T05:51:00.012+09:30

Z pisma Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej
w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy:
„(…) zawód kynoterapeuta (dogoterapeuta) z kodem 323007 został umieszczony w grupie elementarnej 3230 „Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii” ( nie jak wnioskowało PTK: "Fizjoterapeuci i pokrewni"). W grupie tej, według założenia przyjętego przez Międzynarodową Organizację Pracy, mieszczą się osoby, które mogą mieć za sobą względnie krótkie ( w porównaniu np. z lekarzami) okresy kształcenia i szkolenia formalnego lub nieformalnego (praktyki, kursy), także wywodzącego się z tzw. Medycyny tradycyjnej. Osoby te zajmują się profilaktyką i leczeniem, a w warunkach polskich – wspomaganiem leczenia (gdyż do leczenia uprawnia ukończenie odpowiednich szkół) chorób i dolegliwości fizycznych i psychicznych, zaburzeń i urazów oraz opieką nad pacjentami. Wykorzystują terapie ziołowe i inne terapie oparte na teoriach, doświadczeniach i wierzeniach właściwych dla poszczególnych kultur. Stosują m.in. takie techniki, jak fizyczne oddziaływanie na ciało, ćwiczenia fizyczne, wykorzystywanie preparatów zawierających ekstrakty z ziół i innych roślin lub zwierząt.”
A miało być tak pięknie! Obdarto ten zawód z powagi – miał zmieniać pasjonatów w profesjonalistów. A tu proszę - zmienia profesjonalistów w wsiowych uzdrawiaczy. Został zrównany z ziołolecznictwem i leczeniem psim sadłem. Ale nie dziwota, skoro eksperci uzyskali „szeroki opis zawodu” od Polskiego Towarzystwa Kynoterapeutycznego, wzbogacony zapewne dowodami w postaci zdjęć z poukładanymi na psach dziećmi – nie mogło być inaczej.
Czytamy dalej: „Ponieważ umieszczenie niektórych zawodów w klasyfikacji wydawanej aktem prawnym MPiPS pobudza dyskusje środowisk zawodowych i grup interesu, a także skutkuje zgłaszanymi zastrzeżeniami, należy wyjaśnić kilka istotnych kwestii, które mogą być źródłem nieporozumień : czym jest (a czym nie jest) Klasyfikacja zawodów i specjalności, jakim celom służy, oraz w jakiej relacji pozostaje ustalenie kodu i nazwy zawodu do kształcenia w tym zawodzie i nadawania uprawnień do jego wykonania.
Rejestracja zawodu w Klasyfikacji zawodów i specjalności oznacza tylko, że dany zawód został zidentyfikowany na rynku pracy, co w żaden sposób nie przesadza o nadaniu uprawnień do jego wykonywania. Klasyfikacja zawodów i specjalności służy przede wszystkim do prowadzenia badań statystycznych i sporządzania analiz rynku pracy (…) W Klasyfikacji zawodów i specjalności cześć pozycji stanowią zawody/specjalności, do których dochodzi się droga kształcenia lub których wykonywanie wymaga posiadania określonych uprawnień. Wymagania dotyczące kształcenia i szkolenia, egzaminowania lub innych form dokumentowania kwalifikacji potrzebnych do uzyskania uprawnień wyznaczają przepisy systemu oświaty, szkolnictwa wyższego oraz przepisy resortowe.
Należy mocno podkreślić, że właśnie te przepisy resortowe, które określają zasady, warunki i tryb uzyskania określonego poziomu i kierunku wykształcenia, tytułów zawodowych oraz uprawnień maja na celu zagwarantowanie odpowiedniej jakości produktów i usług ze strony osób wykonujących zawód lub prowadzących działalność gospodarczą. Jest to szczególnie istotne, gdy w grę wchodzi wykonywanie pracy wiążącej się z zapewnieniem bezpieczeństwa innych ludzi. Rozporządzenie w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy nie reguluje kwestii dopuszczania do wykonywania zawodów. Nadanie nazwy i kodu (oraz przypisanie do grupy),chociaż ma miejsce w akcie prawnym, nie oznacza legalizacji zawodu w takim rozumieniu, że każda osoba legalnie może ten zawód wykonywać, niezależnie od posiadanych kwalifikacji i uprawnień.

Umieszczenie zawodu w Klasyfikacji zawodów i specjalności nie zlikwiduje także patologii pojawiających się na rynku pracy, takich jak oferowanie usług przez osoby nieposiadające wymaganego wykształcenia czy stosownych uprawnień zawodowych.”
Wielka szkoda!

Gdybym ja uznała potrzebę rejestracji takiego zawodu (a nie uznaję i mam nadzieję, że szybciej nastąpi wykreślenie zawodu z rejestru niż trwał proces jego wpisania) to byłby to wniosek o wpisanie w: Inni specjaliści nauczania i wychowania

Konferencja 2010

2010-05-21T16:28:00.003+09:30

Fundacja „Jak Mleczna Czekolada”, Fundacja „Dogtor” oraz Fundacja „Razem Łatwiej-Zwierzęta przełamują bariery”

zaprasza na

Konferencję na temat:
(Dogo)terapia czy pseudoterapia

Termin konferencji: 12 listopada 2010 r.
Miejsce obrad: Kraków (zajazd Krystyna)
Sesje tematyczne koncentrować się będą wokół następujących zagadnień:

1. Granice między terapią a pseudoterapią
2. Skuteczność dogoterapii
3. Związki ludzi ze zwierzętami
4. Dobrostan psów w AAA i AAT
5. Pułapki antropomorfizmu
6. Etyka ogólna oraz kwestia tożsamości zawodowej terapeuty

Wykłady wygłoszą m.in.: nauczyciele akademiccy, znani behawioryści i szkoleniowcy

Opłata za udział w Konferencji
• do 30 września 2010 r.: 70 zł
• od 1października 2010 r. i w czasie konferencji: 90 zł

Zapisy i informacja: marta@psy24.pl

Zwierzęta w terapii

2010-05-20T06:06:00.008+09:30

zobacz

Co tam zwierzęta!

2010-05-14T20:14:00.003+09:30

Jeden z największych na świecie filozofów, wielki intelektualista i rzecznik praw zwierząt prof. Peter Singer nie mógł zabrać głosu na konferencji zorganizowanej przez Wydział Prawa i Administracji UW, na którą został zaproszony(...)
Prof. Singer spotkał się ze studentami i z innymi uczestnikami konferencji "na mieście"(...)

W Polsce nader często stosunek do zwierząt ma charakter przedmiotowy. Traktuje się je jak rzeczy, które nie mają praw, nie cierpią, dla których życie nie przedstawia żadnej wartości. Zwierzęta są katowane, zabijane w domach, w gospodarstwach, w laboratoriach, w fabrykach śmierci, jakimi są niektóre rzeźnie czy hodowle. Prawie jedna piąta posłów poluje, a kandydat na prezydenta chwali się zabijaniem dla przyjemności.

Apele o szacunek dla zwierząt i egzekwowanie ich praw (do życia, do bezpieczeństwa, do ochrony przed cierpieniem) pozostają bez odzewu. W szkole nie ma edukacji ekologicznej, nikt nie uczy szacunku dla zwierząt, ich podmiotowość jest negowana.

Stosunek do zwierząt jest miarą cywilizacji, społecznej wrażliwości i poziomu standardów moralnych. W Polsce ta wrażliwość jest mała, a standardy barbarzyńskie. Konferencja na Uniwersytecie z udziałem prof. Singera mogła być małym, ale skutecznym krokiem w kierunku zmiany tej sytuacji.
Zwyciężyła zaściankowość, strach i oportunizm. Co tam zwierzęta!
(Źródło: Gazeta Wyborcza)

Włochaty wałek

2010-05-14T01:54:00.006+09:30

"-Pies jest najlepszym motywatorem – tłumaczy zasady dogoterapii Magdalena – Jeśli maluch musi ćwiczyć z wałkiem, ale tego nie lubi, to trudno go zmusić do rehabilitacji. Ale turlanie się po pupilu nie jest już odbierane jako żmudne ćwiczenie, lecz zabawa. Taki włochaty wałek nie znudzi się tak szybko.
To jednak nie wszystko. Kontakt z czworonogiem daje maluchom wiarę we własne możliwości (…)
Pani Magdalena swoją przygodę z dogoterapią rozpoczęła 10 lat temu. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności w jednym czasie i miejscu spotkały się osoby, które chciały bezinteresownie pomagać. Psy kochali od zawsze (…)"
(źródło: Internet)
Pierwszy raz czytam, że turlanie się po innych żywych stworach tej Ziemi uczy wiary we własne możliwości (w literaturze spotykam, że raczej bezwzględności). A co z szacunkiem do innych istot, rozwojem wrażliwości, nauką podmiotowego traktowania? Co z bezpieczeństwem zajęć?
Czy to jest zabawa? Czy to jest pomoc? Czy to jest miłość?

Osobiście wolałabym jako mama "malucha" mieć mniej sprawne fizycznie za to wrażliwe i dobre dla innych dziecko.

Chory biznes na chorych dzieciach

2010-05-12T16:08:00.005+09:30

Poczytaj:

Piękny piesek

2010-05-02T03:13:00.006+09:30

Jaki jest CEL ćwiczenia przedstawionego na zdjęciu nr 1?

Za pomocą tego ćwiczenia można:
a) Pokazać jak nie mieć szacunku dla własnego psa,
b) Nauczyć wyśmiewania się z innych i ich wyglądu,
c) Wskazać, jak z psa zrobić zabawkę,
d) Podpowiedzieć, jak wykorzystać na zajęciach zbędną sukienkę która wala się po domu
e) Unaocznić fakt, że niektórzy dorośli nigdy nie dorośli,
f) Nauczyć samodzielnego ubierania się (ironia)

Miot 2010

2010-04-28T15:29:00.007+09:30

Wszystkich zainteresowanych szczeniętami z mojej hodowli informuję, że nie planuję miotu w roku bieżącym.
To mój osobisty udział w pomniejszaniu populacji psów w Polsce.

Nauka czynności samoobsługowych

2010-04-24T18:56:00.003+09:30

„Pokazano efektywność nauki czynności samoobsługowych małego dziecka, gdy jest ona wspomagana aktywnym udziałem psa. Maja była tak zaoferowana (chyba:zaaferowana) karmieniem pieska łyżeczką, że sama również zaczęła konsumować posiłek. Pokaz ten wywołał owacje, a nawet łzy w oczach niektórych mam”. (Źródło Internet)
Doprawdy wzruszające…

Kto ma się nauczyć jeść łyżką? Pies? Przecież nie weźmie jej do łapy. Dziecko? To chyba powinno wkładać łyżkę do swoich ust, a nie do psiego pyska. Że też się ludzie wciąż nabierają na taką terapię.
Nie ma jak niedostatki w wiedzy zastąpić spaczoną wyobraźnią i dorobić kunsztowną fabułę.

A jaki aktywny udział psa….

Kynoterapeuta u coolhuntera

2010-04-11T03:59:00.010+09:30

Lista wykonywanych w Polsce zawodów ciągle się wydłuża. Wymóg rynku pracy czy chwilowa moda?
W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej przygotowany jest projekt rozporządzenia w tej sprawie. Do rejestru zawodów mają zostać wprowadzone również takie profesje, jak muzykoterapeuta,zooterapeuta oraz kynoterapeuta(dogoterapeuta),
"Wybitny specjalista, znawca tematu" wyjaśnia (portal "Dziennik Polski" z 8 grudnia 2009roku):
"-Uregulowanie kwestii zawodu kynoterapeuty, które jest jednym z celów postawionych sobie przez Polskie Towarzystwo Kynoterapeutyczne, ułatwi zapewnienie bezpieczeństwa zajęć. Gdy będzie zarejestrowany zawód, będzie to ułatwione, ponieważ aby uzyskać tytuł kynoterapeuty, trzeba będzie wykazać się odpowiednim poziomem wiedzy i umiejętności oraz pracować z certyfikowanym psem - tłumaczy Włodzimierz Cioć, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Kynoterapeutycznego. - Teraz każdy, kto uzna, że ma łagodnego psa i "powołanie", może prowadzić zajęcia pod szyldem kynoterapeuty."

Jakim to poziomem wiedzy będzie musiał się legitymować certyfikowany kynoterapeuta? Porównywalnym z poziomem pomysłodawców? hmmm...... A kto będzie certyfikował psy? WC szczotką ryżową?

No tak, ale po takich artykułach, które sami napędzają, wciąż mają argument do nawoływania do udziału w "jedynie słusznych" kursach...

Krecia robota PTK (bez konsultacji, współpracy) zakończyła się umieszczeniem zawodu kynoterapeuta(dogoterapeuta), w projekcie rozporządzenia- może się jednak okazać, że sami się wyeliminują...

Będę wspierała PTK w staraniach dotyczących rejestracji zawodu poprzez dążenie do maksymalnego podniesienia standardów i etyki pracy oraz poziomu wykształcenia zainteresowanych wykonywaniem tego zawodu.

Uczenie się przez naśladowanie

2010-03-06T22:55:00.001+10:30

Przyjęcie cudzego zachowania i przejawianie go później bez obserwowania wzoru nazywa się uczeniem przez naśladowanie ( Sadowski, 2007)

Korzystając z tej formy uczenia się część „dogoterapeutów” powiela zaobserwowane niedorzeczności nazywane potocznie dogoterapią bez angażowania własnego mózgu w proces konstruktywnego myślenia. Co najgorsze, dorabia do tego jeszcze własną filozofię!

Dzieci wtykają psom palce do oczu, realizując kształtowanie apercepcji za pomocą analogii, poprawiają integrację oko-ręka ciągnąc psa za język. Lęk sygnałowy 3 latka zostaje zdiagnozowany jako kynofobia, która mija samoistnie po spontanicznym przewaleniu się przez psa po 15 minutach zajęć, 2 letnie dziecko szarpie się z psem o jego kocyk w imię kształtowania prawidłowych zachowań. „Dogoterapeuta” dla nawiązania więzi autysty z psem (chyba chirurga z prokuratorem) każe psu przeskakiwać przez dzieci.
Pies jest zabawką, kudłatym wałkiem, bo tak to już jest w naturze, że słabszy służy mocniejszemu.

Można mnożyć, mnożyć…

Ale może to i tak lepsze niż uczenie się metodą prób i błędów….

Dogo i autyzm

2010-02-19T02:00:00.006+10:30

Czy pies w domu dziecka z autyzmem to terapia czy tylko przekierowanie uwagi dziecka z rodziców na psa?
Informacje o pojawieniu się psa w domach z dzieckiem z autyzmem pojawiają się coraz częściej. To zrozumiałe, że rodzice poszukują wszelakich metod i sposobów pomocy swojemu dziecku. Wydane 2tys na szczeniaka jest przecież "niczym" w perspektywie szybkich efektów jakie mają nastąpić. Czasami jednak to tylko zwyczajna desperacja.
Blogi rodziców jako dowód codziennego ich zmagania z autyzmem są coraz bogatsze o sprawozdania z efektów tej terapii. Na jednym z nich opisywany chłopiec nie chce się kłaść na psie a potem się kładzie, co wzbudza ogrom radości z poczynionych postępów. Ale co jest sukcesem w tym ćwiczeniu? Pokonanie lęku? Nauka instrumentalnego traktowania zwierząt? Stymulacja sensoryczna?Czy w opracowywaniu tego ćwiczenia uwzględniono zaburzenia dotyku, czucia, wzroku, słuchu, smaku, węchu? Czy pomyślano, że można bardziej zaszkodzić niż pomóc? "Dziecko nadwrażliwe słuchowo boi się zwierząt. Przerażają je dźwięki, jakie wydają, głównie dlatego, że nie można ich przewidzieć - na przykład mruczenie kota czy warczenie psa. Po drugie, większość z nich jest zbyt głośna, aby dziecko mogło sobie z nimi spokojnie poradzić."(Delacato, 1995)
Czy przy zakupie lub podjęciu terapii z psem, rodzice uwzględniają te zaburzenia i mają świadomość, że mogą utrudnić funkcjonowanie swoich dzieci? Pewnie nie!
Inna pani opisuje, że gdy jej psa kopie dziecko, ten nie przerywa lizania...
Czego ma się nauczyć jej dziecko kopiąc psa? Szacunku dla innych istot? Uwzględniania ich granic? Ich potrzeb? Kompetencji społecznych? Empatii?

Stąd mój mało optymistyczny wniosek,że część rodziców woli, by zamiast ich, ich dziecko kopało, gryzło, szarpało psa. Przecież on to tak spokojnie znosi...a niektórzy twierdzą, że nawet to lubi...

Naucz dzieci i psy zasad współżycia

2010-02-18T07:10:00.001+10:30

poczytaj

pies dla chorego dziecka

2010-02-18T06:56:00.002+10:30

poczytaj

Psy i ich właściciele

2010-02-09T07:14:00.005+10:30

Spotkanie Ze Sztuka, nr22

Serduszko bije w rytmie cha-cha

2010-02-02T01:32:00.005+10:30

Dziecko staje się istotą czującą i reagującą już przed urodzeniem. Narząd zmysłu jakim jest słuch rozpoczyna funkcjonowanie jako piaty (po dotyku, równowadze, węchu, smaku). Dziecko odbiera dźwięki na drodze pozaakustycznej i uczy się różnicować ich rytm, natężenie akcent. Szczególnym rodzajem jest muzyka. Odnotowano preferencje dzieci do słuchania muzyki spokojnej, o stałym rytmie i tempie podobnym do częstotliwości uderzeń serca człowieka dorosłego w stanie spoczynku. Zjawiska habituacji i zapamiętywania dotyczą szczególnie tych dźwięków, które są stałą cechą środowiska śródmacicznego – uderzeń serca matki, odgłosów pracy jej narządów wewnętrznych. Dlatego odtwarzanie dzieciom rytmu serca człowieka dorosłego dające im poczucie ciągłości doświadczeń, uspokaja, rozluźnia, zmniejsza trudności z oddychaniem i snem. Podobnie uspakajająco działa przez całe życie tykanie zegara, dźwięk metronomu, szum fal morskich. (Harwas-Napierała,Trempała, 2001;Kornas-Biela, 1993).
Wśród opisów zajęć z psem, częstym (a nawet stałym) elementem jest słuchanie rytmu psiego serca.
Ale po co dziecko ma wsłuchiwać się w rytm psiego serca? (stałe przeżyciowe: pies-od 80 do 120 uderzeń na min, człowiek - średnio 72). Ilu z tych prowadzących stosujących to ćwiczenia samo wcześniej słuchało rytmu serca swojego psa? Ile razy dziecko podbiega do prowadzącego z prośbą o możliwość wsłuchania się w ten „psi rytm” (niektóre opisy sugerują, że to podstawowa potrzeba i element w terapii)? Ile dzieci wie gdzie i po co jest serce? A może to ma być tylko taka ciekawostka dla dziecka? Skąd prowadzący ma pewność, że dziecko ten rytm słyszy? Zwłaszcza jeżeli dziecko nie leży tuż za psią łopatką. A jeżeli pomimo sugestii prowadzącego dziecko nie usłyszało bicia serca?
Przypuszczam, że prowadzący dopytuje dziecko o to. Ale dziecko może usłyszeć i nie usłyszeć i w każdej z tych sytuacji może potwierdzić lub zaprzeczyć i to niekoniecznie zgodnie z prawdą, tzn. może np. powiedzieć, że słyszy, bo prowadzący sugeruje: „posłuchaj jak bije serce psa” – a tu dziecko nie usłyszy. A jeżeli dziecko zgłosi, ze nie słyszy, jak sprawić, by przykładając ucho do psa – usłyszało. A jeżeli nadal nic…istnieje ryzyko, że może się okazać, że ktoś jest niesprawny, tylko kto?

Chodnik

2010-01-10T02:44:00.000+10:30

Ułóż prosty chodnik z gazet, przyklejając je taśmą klejącą. Pokaż chodnik dziecku mówiąc: to jest chodnik po którym teraz będziemy chodzić. Zademonstruj z psem, jak można chodzić po chodniku. Posadź psa na jego końcu i poproś dziecko by dotarło do psa. Jeżeli dzieci dobrze sobie poradziły można utrudnić ćwiczenie, skręcając i zakrzywiając chodnik lub z uwagi na „trwające prace remontowe” zwężać go.

(nauka utrzymywania równowagi)

Figury

2010-01-03T19:25:00.002+10:30

Taśmę malarską przylepiamy na podłodze w różnorodne figury: koła kwadraty, trójkąty. Wybieramy jedną z figur i pozostawiamy na niej psa (w pozycji siad) Trzymamy dziecko za ręce i chodzimy w koło, śpiewając piosenkę na melodię: ”Miała baba koguta”
Piesek siedzi w kółeczku, w kółeczku, w kółeczku
Piesek siedzi w kółeczku, w kółeczku. Bęc!
Pies zajmuje miejsce w kolejnym wzorze, a my z dzieckiem śpiewamy:
Piesek siedzi w trójkącie, w trójkącie, w trójkącie.
Piesek siedzi w trójkącie, w trójkącie. Bęc!
(rozróżnianie kształtów)

Zwierzę nie jest rzeczą

2010-01-02T03:16:00.002+10:30

Prawo rzymskie, które wywarło duży wpływ na naszą kulturę, ugruntowało rozróżnienie między osobami a rzeczami. Co nie jest osobą, jest rzeczą. Jeśli ktoś przywłaszczył sobie cudze zwierzę, zranił je lub zabił, odpowiadał za spowodowanie straty materialnej. Zwierzę nie jest jednak rzeczą. Nie jest także osobą. Mimo niewątpliwej stopniowalności przysługujących istotom żywym cech, nawet najbardziej rozwiniętym zwierzętom trudno byłoby przypisać te kwalifikacje, które wiążemy z pojęciem osoby. Chodzi tu przede wszystkim o rzeczywistą lub przynajmniej potencjalną świadomość moralną i o moralną odpowiedzialność za czyny. Mówi się, że podmiotem obowiązków moralnych może być tylko człowiek.
Niekiedy z jakimś zwierzęcym osobnikiem łączy nas tak bliska więź uczuciowa, że traktujemy go prawie po partnersku i prawie jak członka naszej rodziny. Najczęściej jest to pies. Obdarzony imieniem staje się dla nas kimś niewymienialnym, podobnie jak niewymienialni są ludzie.Nie mamy wątpliwości co do bogactwa jego psychicznych reakcji. Wiemy kiedy się cieszy, kiedy tęskni. Psa pielęgnujemy w chorobie i gdy jest już stary również wtedy, gdy sprawia nam to kłopoty.
Na wsi zazwyczaj psom przypada w udziale los zupełnie inny. Pies - podobnie jak pozostałe zwierzęta w gospodarstwie - ma wyznaczoną sobie rolę często usługową. Smutny jest w naszych wsiach los psów łańcuchowych. Pies nie daje mleka, nie znosi jajek, jego mięso nie posłuży do zrobienia kotleta, jest więc ostatni przy karmieniu.
W mieście z kolei psy przeżywają swoje dramaty, gdy uczuciowe zaangażowanie okazuje się tylko jednostronne. Ludzie są zdolni porzucić psa, zupełnie tak, jak się wyrzuca niepotrzebne rzeczy.
Kto nie jest skory komplikować sobie sytuacji, rozciągając moralny obowiązek opieki i ochrony także na naszych "młodszych, słabszych braci", chętnie filozofuje w duchu tak zwanego naturalizmu.
Albert Schweitzer uznaje, że człowiek powinien w pełni dopuścić do głosu swoje najbardziej ludzkie reakcje: humanitarne, współczujące, miłosierne.Dawać wyraz swemu poczuciu odpowiedzialności za cudzy los nie tylko w obcowaniu z ludźmi, lecz także wobec zwierząt."Gdzie my jesteśmy, tam niech będzie tyle łagodzenia bólu, ile w naszej mocy. Gdzie tylko możemy, ratujmy od bólu, cierpienia i trwogi - człowieka i zwierzę".
W naszej kulturze przez wieki przyjmowano, że ponieważ gatunek ludzki wyróżnia się cechami nadającymi mu szczególną godność, jest on uprawniony do tego, aby całym ożywionym i nieożywionym bogactwem Ziemi rozporządzać ku swemu pożytkowi, ku swojej wygodzie i ku swojej uciesze.
Podkreślano zwłaszcza walory intelektualne, rozumność jako cechę uprawniającą człowieka do panowania nad wszelkim stworzeniem. J.Bentham zakwestionował moralną słuszność tego stanowiska. O naszym stosunku do zwierząt - głosił - nie powinno decydować to, czy są one zdolne do wyższych czynności umysłowych, ani to, czy są one zdolne komunikować się za pomocą języka, lecz powinien decydować fakt, że są one podatne na ból i cierpienie. „Należy pytać nie o to, czy zwierzęta mogą rozumować i czy mogą mówić, lecz czy mogą cierpieć”.
Człowiekowi przysługują pewne przywileje nie z racji jego wyższości, co ze związanych z tą wyższością obowiązków. Wyższość człowieka polega na tym, że jest on zdolny uznać pewne czyny za moralnie odrażające i że gotów jest stanowczo zaniechać tych czynów również wtedy, gdy dopuszczanie się ich nie naraziłoby go na przykre konsekwencje. Kto znęca się nad zwierzęciem, nie musi się obawiać, że kiedyś role się odwrócą. Zwierzę nie wystąpi w roli mściciela. Człowiek zaś swoją wyróżniającą go w świecie pozycję właśnie w ten sposób utwierdza, że chroni istoty od siebie słabsze.
Ludzie skłonni są zwierzęta traktować dosłownie jak rzeczy. Ta tendencja występuje w stosunku do zwierząt, które swego bólu nie wyrażają w sposób człowiekowi bliski i zrozumiały.
Należy zaprzestać zadawania cierpień zwierzętom, które są z punktu widzenia żywotnych interesów ludzi niepotrzebne (jako moralnie naganne należy uznać zadawanie zwierzętom cierpień z powodu braku opanowania, z chęci wyładowania pasji, z lekkomyślności).
Można przyjąć ogólną wytyczną, że szkodzącą zwierzętom sytuację należy tym surowiej ocenić, im dotkliwsze są jej skutki dla zwierząt przy błahych tylko korzyściach dla ludzi (co ma miejsce i w dogoterapii)

Zwierzę nie jest rzeczą, nieczułym automatem. Zwierzę jest zwierzęciem, jest żywą doznającą istotą - i ten właśnie fakt, że jest żywą doznającą istotą powinien wyznaczać nasze zachowanie.

I.Lazari-Pawłowska, Etyka.Pisma Wybrane

Jak pies z kotem

2009-12-28T23:40:00.014+10:30

moje stado powiększyło się o Carvalla zwanego Dyziem - z doskonałej hodowli kotów "Stawy Pół mroku*PL

Chodzi o to, aby język giętki powiedział wszystko, co pomyśli głowa

2009-11-21T22:29:00.002+10:30

Internet daje nam wielkie możliwości: pozwala na publiczną prezentację naszych poglądów, stanowisk, myśli, własnej pracy.
Stanowi większą lub mniejszą wykładnię naszej wiedzy na dany temat, którą w ten sposób prezentujemy.
Internet to też źródło, skąd tę wiedzę czerpiemy.
W poszukiwaniu wielu informacji, zdarza się, że znajduję różne „perełki”.
Czytam wielokrotnie i zadaję pytanie: o co tu chodzi?

Zastanawiam się też, jak reaguje człowiek (ot np. z tytułem profesora, uznany psycholog czy naukowiec, lekarz), który w poszukiwaniu informacji o terapii z udziałem psa, natrafi na wyjaśnienie, że: „Dogoterapię stosujemy w szeroko rozumianej prewencji czyli profilaktyce zdrowia”,, że „Działanie prewencyjne jest nierozłączną właściwością psa, który jest naszym przyjacielem”, że,„obecność psa może maskować obecność nieprzyjemnych czynników środowiska, wywołujących lęk, np. inwazyjnej aparatury medycznej (…)”że,"kontakt fizyczny ze zwierzęciem eliminuje oziębłość" lub, że: „pedagogika specjalna w ujęciu kynoterapeutcznym to nic innego jak dostosowanie pracy psa terapeutycznego do odpowiedniej dysfunkcji osoby niepełnosprawnej.”

Czy ma podstawy sądzić, że Ci co zajmują się dogoterapią to sprawni inaczej?

wierszyk dla przedszkolaków i nie tylko...

2009-10-25T07:01:00.000+10:30

Nie męcz zwierząt
Zwierzątkom dokuczać - to bardzo zła wada.
I piesek ma czucie, choć o tym nie gada.
Kto z pieskiem się drażni, ciągnie go za uszko,
Ten bardzo niedobre musi mieć serduszko.
S. Jachowicz, Kraków 1991

i tak praojciec dogoterapii natrafił na kozę a potem na psa terapeutę

2009-10-22T05:47:00.017+10:30

1
Grupę wolontariuszy z psami prowadził potrząsający siwym włosem przewodnik. Można by sądzić, że wiekowy ów człowiek to pasterz z życiową pokorą, dobrocią i mądrością, jakiej można by się spodziewać po człeku już tyle stąpającym po ziemi . Ale złudzenia i gorzkie rozczarowania to nieodłączne elementy ludzkiego życia…
Człowiek ów, to jeden z tych praojców dogoterapii, który złapawszy kozę schodzącą na zimowe żerowanie ze skał w doliny uznał, że jedyny cel tego zjawiska jest taki, że koza ta zrobiła to tylko dla niego. Jego to bowiem obdarzyła tą miłością ślepą, i pozostała by służyć mu przez lata do ciągłego dojenia (bo czy koza może mieć inne potrzeby?). Podobny los spotkał psa pradawnego, co to do praojcowego legowiska podszedł, by jego odchodami się pożywić i pozostał naiwny nie wiedząc, jaki marny los mu zgotowano...
2
Cztery dekady wstecz (a może i pięć).
Praojciec niedoceniany w wiejskiej szkole, szybko zakończył własną edukację. Ćwoki gromadnie ruszyły w poszukiwaniu nowego świata, ale praojciec – nieeeee. W samym centrum postanowił pozostawić ślady swego z naturą obcowania.
Znudzony, dłubiąc kością w zębach zanucił fałszywie:
Jolka, Jolka
Pamiętasz lato ze snu,
Gdy pisałaś: "tak mi źle,
Urwij się choćby zaraz,
Coś ze mną zrób,
Nie zostawiaj tu samej, o nie".
No i nie wiadomo z czego się urwał (być może wtedy właśnie powstało powiedzenie, że z choinki), ale dziewuchy ze wsi (czy we wsi) nie zostawił.
Zaciukał dorodnego barana, upuścił purpurowej krwi z grdyki bojowego koguta i jeszcze tej samej nocy legł na jeleniej skórze ze swoją wybranką u zwiotczałego boku.
Rodzina panny odetchnęła z ulgą, bo choć słowiańskiej urody, jędzowata
i w mowie niewytrawna była to niewiasta.
3
W epoce praojca ludzie posługiwali się kamieniami. Mieli kamienne narzędzia i zwykłe kamienie, które służyły do obrony lub polowania na dzikie zwierzęta. Nierzadko tez używali kamieni do walki między sobą. Ludzie w tej epoce nie byli dla siebie zbyt uprzejmi. Spotykając bliźniego często rzucali w niego sporym kamieniem, zamiast przywitania.
Tak też i czynił sam praojciec.

Nie wiadomo dokładnie gdzie i kiedy, ale jeden niewprawny rzut kamieniem (nie praojca to jednak zasługa) iskrę wzniecił i suche trawy w płomienie postawił.
Tak oto człowiek kolejny raz dar od natury dostał, którego do przetrwania, a później i do komunikacji użył.

Miało się już ku zachodowi, kiedy właśnie od zachodu dym sączyć się zaczął znad wierzchołków sosen. Przetarł praojciec oczy i wzrok wytężać zaczął, co też za informacje do niego z dymem płyną. Dym zakręcał, to w lewo, to w prawo, zgasł, przybladł i na nowo pojawiał się na czerwonawym już niebie.
Praojciec wytężając umysł, a nie był to najsprawniejszy narząd naszego ulubieńca, zaczął odczytywać znaki i kreślić je na pokrytym już rosą piachu:
P-R-A-W-D-Z-I-W-A C-I-O-T-A K-R-Y-T-Y-K S-I-Ę N-I-E B-O-I
Popatrzył raz jeszcze na ciąg koślawo wyrytych liter i z trudem wymawiając jeszcze raz na głos przeczytał:
P-R-A-W-D-Z-I-W-A C-I-O-T-A K-R-Y-T-Y-K S-I-Ę N-I-E B-O-I
Zamyślił się chwilę (ale dla praojca chwila to jeden obrót Ziemi), więc trochę to trwało, po czym odezwał się do swej połowicy tymi słowy:
- Co ten głupek do mnie nadymił, nic z tego bełkotu pojąc nie mogę!
Połowica zerknęła przez ramię leniwie na ledwo już widoczne na piachu kulfony i rzekła:
- Oj głupiś dziadu! Nie „ciota”, tylko „cnota”!
Podrapał się praojciec w wypełnione woskowiną ucho i mówi:
- A co to cnota?
4
Kiedy już zmierzch całkiem zapadł i dym ustał, praojciec i jego połowa udali się na legowisko, co by swoje kości rozprostować i umysły odciążyć po całym dniu wytężonego wysiłku. Lecz nasz praojciec kręcił się, to z lewej na prawą, to z prawej na lewą, wzdychał i sapał. Jakby go jaki kawałek źdźbła uwierał w członkach. Coś mu spać nie dawało, ale nie był pewien, czy to zagnieżdżone w czuprynie wszy, czy myśli natrętne…Sen nie nadchodził. Zsunął więc nogi z posłania i dotknął bosymi stopami klepiska. Ten chłód przeszywający całe ciało na dobre go rozbudził.
- Cnota.....cnota…
Całkiem już przytomny z nagłego przebudzenia wyszedł praojciec w ciemną noc, potykając się o śpiącą przed wejściem kozę. Ku rozgwieżdżonemu niebu głowę zadarł i zamamrotał pod nosem:
- Cnota...cnota..
Spojrzał na kozę, która wyczuwszy nagłą potrzebę praojca, jak rażona prądem dała dyla w otaczający mrok.
-Nie, nie, ta nie wie, co to cnota – machnął ręką na widok znikającego w ciemnościach koziego zadu.

Nagle w krzakach coś zaszeleściło i nasz praojciec zgarbił się nieco i ku ziemi przychylił. Jął po głowie się drapać, gdyż w trzewiach silną poczuł niepewność.
- Czy cnota to strach przed nieznanym?
A może to CNOTA się czai i chce go zmieć magiczną mocą, której on nie był w stanie pojąć ani zrozumieć.
I tu powstał w jego nikłym zwoju dylemat. Czy tak zgarbiony może udać się w krzaki aby poznać nieznane, czy pozostać w przybranej pozycji w bezruchu. A jeśli to co w krzakach to NOWE?
Nowe źle mu się jawiło, więc na samą myśl strach wielki go obleciał i nie pozwalał na dalsze w tym temacie rozważania.
- A kysz, a kysz - zamachał rękami i zmienił z trudem kierunek swych myśli.
- A może jednak stara się myli i to C-I-O-T-A?
- Może obrazić mnie chciał? Albo ma to zupełnie inne przesłanie! – dywagował.
- Może to podpis jego był? Ale w środku zdania??? – skrzywił usta w zamyśleniu.
- Ale kto głupiego zrozumie!!!
Uradowany tym odkryciem zawrócił w stronę barłogu, skąd dobiegało odstraszające dzikiego zwierza chrapania połowicy.
5
Mijały lata. Praojciec wciąż zagarniał wpadające w misternie opracowane sidła boże stworzenia.
Parzył je, ponadawał hodowlane znaczenia i kupczył nimi wśród okolicznych plemion.
A takiej wprawy w tej dziedzinie nabrał, że i koślawe, szczerbate, zaburzone, a nawet ze złamanymi ogonami ludziskom powciskał jako prima sort.
Gdy nastała zima brzuchy dać zaczęły znaki o swej pustce, bo smalczyku w ziemiance z tłustych świnek pomordowanych na jesieni zabrakło, a i wiszące tusze z zakatowanych zajęcy, też już pleśnią, jak szronem okna, pozachodziły.
Aż tu myśl, niby strzała zatruta wypluta z bambusa, wbiła się w czaszkę praojca myśl, jakby tu jeszcze zwierzęta nieme dla swych celów, rozrywki i sakiewki pojawiających się pierwszych złotawych talarków wykorzystać.
A pamiętajmy, że owych nauk o behawiorze, uczuciach, etyce i moralności wówczas nie było.
A nawet jakby były, to praojciec ów poznać ich sposobności nie miał, gdyż w lepiance praojca kaganki oświaty zbytnio po oczach dymiły i znalazły swoje miejsce w mało ważnych życiowych śmieciach.

Wybór praojca padł na wygłodniałe pariasy, które z każdym dniem według odziedziczonej (bo przecież nie nabytej) wiedzy praojca skamlały o jego miłość i o to, co by na ich szyjach sznury pozaciskał i w pobliże swego żądnego podziwu ciała cisnął. By je czym prędzej do małej i dusznej lepianki wepchnął, by mu mogły miłosne spojrzenia w twarz rzucać, ogonem przed nim omszałą podłogę zamiatać, brud między palcami jęzorem wylizać. I by mogły czekać na każdy jego gest objawiający choć nieznaczne zainteresowanie, a podkuliwszy ogon i uszy zwiesiwszy, mogły z tego powodu największą wdzięczność i uwielbienie mu okazać.
6
Ziemia nie przestała się kręcić, a i myśli praojca pokrętnych nabrały kształtów.
Biegające za dziećmi wyliniałe psy, a często w odwrocie umorusane bosonogie za psami dzieciska nudnym się dla praojca wydały widokiem. A że i przybywali różni tacy, co to ich nie sieją, praojciec dla potomnych wielkim rozgłosem okryć się zechciał i z (wewnętrznej) pustki (myślał, że Salomon to co drugi we wsi) snuć zaczął historie o niezliczonych cudach, które za użyciem zwierzęcia dla ludzkości poczyni.
Wiedział bowiem, że tylko ślepemu trudno wmówić, że widzi.
Jako pomyślał tako i w życie wdrożył.
7
Praojciec był człekiem o wiedzy lichej, ale w mamieniu innych i manipulacji mocno biegły. Bo przecież mało co robić potrafił, a blichtr największym symbolem był jego statusu.
Zresztą po co miałby młotki w kuźni klepać, jak łatwiej klepać językiem do młotków i być tym sposobem kowalem swojego i cudzego losu zarazem.
A nic tak pozornej siły nie dodaje jak nad innymi kontrola…
W swych pomysłach na życie nie był jednak pierwszy…

Ciut wcześniej wykorzystaniem zwierząt dla swojej rozrywki imać się zaczęła - wśród ludzi, jednak jakby na bezludziu zawieszona – dogoterapii pramatka, co swój żywot nędzny wśród ptactwa domowego wiodła.
Niedziela drogi ją z praojcem łączyła lub można by rzec, że tyleż samo drogi ich dzieliło.
Pramatka w lustrach bajor wciąż przeglądała lico i cichutko pod nosem tak oto śpiewała:
Hejże płynie woda, woda płynie hejże.
A ja jestem piękna,
To się w wodzie przejrzę.
Niech mi powie woda, czyja to uroda.
Czy odbija woda mnie,
Czy to jestem ja czy nie
La la la la la la la

A wahadełko z kogucich jąder wystukiwało: Tak-Tak, Tak-Tak

Gdy słońce ku zachodowi się miało, szaty zdobne przywdziewała,przycupywała na sękatym pieńku przed chatą , głos swój w śpiewie, by dorównać podsłuchiwanemu ptactwu, doskonaliła. A że wśród pierzopiórców tylko tłuste gęsi dały się usidlić, to ino taka muzyka wokół po bagnach o zmierzchu się niosła.

8
Dziwne w nocy odgłosy obudziły pramatkę, gdy zwinięta w embrion leżała w barłogu. Uniosła się na wyrku, szmaty, co ją od chłodu chronić miały podciągnęła pod brodę i uszami strzygąc dziwne odgłosy od skrzeku żabich zalotów oddzielać zaczęła .
- To pewnie przez mą pychę licho po mnie przyszło – pomyślała z trwogą.
Burawe prześcieradło na głowę zarzuciła i czekała na nadejście tej ostatniej chwili.
Chwila jednak ostatnia nie nadchodziła.
Wyciągnęła spod prześcieradła rękę i za kark do piersi przyciągnęła oswojonego wilka, co jej od lat nogi w posłaniu grzał i jej podporą w trudnych chwilach był i w babskich kaprysach.
- Nie biorą diabli złego! – ta myśl ją natchnęła otuchą, aż krew ze stóp nadpłynęła do twarzy bladej jak pergamin. Zdjęła z głowy prześcieradło i źródło odgłosów postanowiła namierzyć. Ciekawość przejęła władzę nad paraliżującym lękiem.
- Czego się boję głupia? – zapytała siebie.
- Czy coś gorszego mnie może spotkać od samotności w zapomnieniu? Zrobiła krok w stronę księżycowej poświaty sączącej się przez zastępujący drzwi otwór. Ale nogi podcięły wszędzie walające się graty. Walnęła więc jak długa.
- Psia mać!- zaklęła rozcierając kolano. Dziwne odgłosy wskutek potwornego hałasu ustały. Uznawszy, że dalsze dążenie do rozwiązania zagadki daremne z powodu nawarstwionych problemów, powróciła na czworakach do legowiska. A wierne psisko podążyło tuż za nią.
- Ranek lepszy od wieczora - ta myśl pozwoliła jej zasnąć…
9
Słońce już stało wysoko, gdy pramatka wytknęła nos na podwórze. Zerknęła w najbliższe lustro wody i zaraz zmąciła ręką jego taflę.
- Obyś wyschła! – splunęła w kałużę.
Rozejrzała się wokół na przypomnienie nocnych odgłosów. Ale, że w obejściu bajzel panował potworny, trudno było jej jakiekolwiek zmiany zauważyć. Nie czas jednak był zmian dochodzić. Ostre burczenie z brzucha zmusiło ją do szybkiego biegu. Zanim powróciła do poprzedniego zajęcia, sporo czasu upłynęło, bo w ustawionej diecie tylko czarne jagody poprzedniego dnia miała. Jeszcze raz omiotła okolicę wzrokiem. Na nic.
Wróciła więc do swych pospolitych zajęć – marzeń o uznaniu, podziwie…
i legginsach w panterkę...
10
Minął może z miesiąc od tamtego zdarzenia, gdy pramatka z pomyjami na świń żerowisko obrała kierunek. Podśpiewując pod nosem, jak to miała w zwyczaju, podskakiwała lekko nie zważając na wychlapujące się przy tym pomyje. Dzień zapowiadał się doskonale, bo odkryła, że świnia to nader inteligentne zwierzę i postanowiła przed jej zjedzeniem jej tresurą się jeszcze nacieszyć. Nie dane jej jednak było swój plan wcielić w życie, gdyż noga na jakiś tobołek natrafiła i wybiła podskakujące ciało z doskonałego rytmu. A że spadła na glebę szybciej od koryta, cała jego zawartość spowiła jej ciało.
- To przez tę świnię! – rzuciła niesłuszne oskarżenie.
I gdyby nie skręcona w nodze kostka, świnia dokonałaby pewnie tego ranka swojego żywota. Nie pozostało pramatce nic więcej, jak tylko wyładować złość na leżącej przeszkodzie. Uniosła się na łokciu i wyszarpała spod siebie umazany błotem i resztkami tobół…
11
Pramatka wiele nagromadziła przedmiotów, ale tego tobołka – przyczyny jej dotkliwego upadku - wcześniej tutaj nie było. Rozejrzała się zapobiegawczo wokół, chociaż wygląd tobołka wyraźnie wskazywał, że już spory czas leży na jej podwórku. Łamiąc resztki paznokci w pośpiechu rozrywała pakunek. Oczom jej wyobraźni ukazały się cenne przedmioty, a być może dla niej przeznaczone upominki od tajemniczego amanta.
Na samą myśl o amancie serce zakołatało w rozmiarze czwartym jej piersi dwa razy szybciej.
Rozerwała ostatni supeł i przymknęła oczy, by jak najdłużej rozkoszować się tym, z wyobraźni widokiem.
Gdy powoli podniosła powieki, i spojrzała tam, gdzie jej oczom wyobrażone dobra ukazać się miały - bolesny uśmiech zakwitł na jej twarzy…
12
Na ziemi, pośród rozerwanych strzępów leżała oprawiona w oślą skórę książka.
Książka była własnością medyków, co przejeżdżali przez okolicę. Mrok ich zastał, więc postanowili o nocleg właściciela posesji poprosić. Gdy tylko jednak zatrzymali na postój zwierzęta, potworny od strony lepianki usłyszeli hałas a przy tym potok mało zrozumianych słów. Pomyślawszy, że mieszka tam bez zmysłów człowiek, pogonili do biegu ciągnące wóz woły, a z nagłym wozu zrywem, upadł tobołek nieopodal chatki pramatki.
Umazanymi palcami przejechała po wypukłych literach:
Jazda konna jako wartościowa forma gimnastyki ciała i ducha.
Macając po wypukłościach odczytywała tytuł z trudem, gdyż umiejętności odczytywania pisma ze zrozumieniem ani wtedy ani później nie dane jej było w zadowalającym poziomie osiągnąć.
Ku jej radości książka zawierała sporo ilustracji, i to one przykuły jej uwagę na dłużej…
13
Rysunki w całości przedstawiały człowieka na koniu: siad bokiem lub tyłem do kierunku jazdy, jazda kłusem ćwiczebnym i anglezowanym z rękami opartymi na biodrach , jazda w leżeniu tyłem wzdłuż grzbietu konia, jazda w leżeniu przodem wzdłuż grzbietu konia, kołysanie na koniu oraz szereg innych czynności wykonywanych przy koniu. Pod rysunkami widniały opisy o szczególnych korzyściach płynących z konnej jazdy. Uśmiechnięte twarze zdobiły postacie na ilustracjach.
- Och! Cudne, cudne! – pokrzykiwała pramatka i klaskała w dłonie.
Szczególną uwagą obdarzyła ilustrację z pozycją „martwy Indianin”. Niestety kartka ta była ostatnią kartką w książce. Pewnie książka o koniach, była jeszcze w tych czasach pozycją mało interesującą i być może służyła wędrowcom w ich nagłych fizjologicznych potrzebach.
I przez to nie dowiedziała się pramatka, że cała książka tylko o leżeniu na koniu była, a nie na innych zwierzętach również.
Ale tego czego pramatka nie doczytała i nie zobaczyła w książce - sama sobie dotworzyła.
Bo czego jak czego, ale umiejętności tworzenia prostych kombinacji odmówić jej nie można…
14
Kartkę z ilustracją i opisem „martwy Indianin” starannie wydarła, złożyła na cztery i schowała w kieszeni fartucha. Po powrocie przytwierdziła kartkę nad wyrkiem do ściany. Zdjęła sztywny już od zaschniętych pomyj strój swój lniany i legła wyczerpana od doznanych emocji i kłębiących się myśli. Bure psisko wzdłuż jej nóg legło jak zwykle.
Zza opadających powoli powiek spojrzała raz jeszcze na rysunek, a potem na leżące obok niej zwierze.
- A na co mi koń? – wymamrotała i zasnęła z zastygłym uśmiechem na ustach.
15
Ocknęła się z popołudniowej drzemki rześka jak woda bez kitu. Wiedziała, że ma przy sobie zwierzę, którego posłuszeństwo utwierdza ją w tym, że jest przekonująca.
Zwierzę, które pomaga jej przezwyciężać boleśnie odczuwane rozczarowania i uwalnia od męczącego zwątpienia w siebie. Zwierzę, które obdarza ją (jak sądzi) bezinteresowną miłością - czyli daje to wszystko, czego nie dali ludzie.
Ale psychiczne wartości z tej jednostronnej relacji niczym się dla niej wydały wobec nowej możliwości. Możliwości nieograniczonego ćwiczenia na psie pozycji „martwy Indianin”.
Pozycji, która tak ją zachwyciła w znalezionej książce…
16
Pramatka dość już miała samotnego na bagnach żywota. Lata mijały, a tu pod jej zasnute pajęczyną okienko żaden dorodny samiec się nie zapędził.
Nabrzmiała od rozmaitych pomysłów głowa, bólem dotkliwym o sobie znać dawała, sen z trudem przychodził.
Na nic się zdały codzienne rytuały i stosowanie mantr, o nieznanej treści i wibracji, by spokój ciała i ducha przywrócić.
A i kudłate psisko z dnia na dzień coraz bardziej osowiałe się robiło.
Skoro nie dane jej było spełnić się w roli domowej gospodyni, to może chociaż w roli jakiejś ludu przodowniczki się sprawdzi – to pomyślawszy swoje plany poczęła w życie wcielać.
Bo-Ja, bo tak przezywano we wsi pramatkę, przeczesała grzebykiem z rybich ości rzadkie włosy, przypięła na czubku głowy kitę z końskiego ogona, burakiem natarła usta i snując wizje o swej świetności, którą od teraz do na zawsze zdobędzie, poczęła liście do ognia zwiędłe rzucać, by wieści o swym pomyśle w eter puścić..
17
W małej wiosce, gdzie odbytem psy szczekały (a to się potem skończyło tym, że ludziska nie wiedzą jak psia morda wygląda i co objawia), a gdzie słońce woli zajść, by swym blaskiem nie dawać zbyt długiej sposobności ludzkim pomiotom cieszyć się z ich wątpliwego zwycięstwa, mieszkał mały chłopczyk. Mały był, wątły, od ziemi ledwo widoczny, a i imię głupawe dostał – Lodek - ku czci pradawnych ludzkich dręczycieli. To i ciągle ktoś go szturchnął, kopnął, stopę przydeptał, do kóz w róg zagonił. Nawet jak do wieku dojrzałego dociągnął to i tak mu ruchy niedookreślone pozostały - ni to męskie ni to żeńskie.... Ale pomimo marnej postury diabelskie ziarno zaciętości już od porodu w nim kiełkować zaczęło. I o ile chłopiec nie wyrósł na wielkiego ciałem ani duchem człowieka, to ów chwast odnogami wieloma rozrósł się po całym jego ciele.
Swe losy z lokalną babą zawiązał i u jej boku lata całe przecierpiał udręki, i nim pomiatania. Cichaczem jednak swoje robił i nadrabiając arogancją o wyższą pozycję w swoim stadzie zabiegał.
Ona i On nie wyróżniali się niczym szczególnym. No może tylko tym, że bez zwyczajnej pracy i kołacze chcieli mieć i sławę i władzę.
I tym czym wiatr dla żagli, tym dla nich był dym pramatki. Ogarniająca ich radość uwolniła ich ciała z napięcia. Nadchodziły bowiem dla nich tłuste lata…
18
Praojcu stagnacja była nie w smak. Nie żeby kreatywny, pracowity czy nadaktywny był, nie, nie. Ot cicho się o nim zrobiło, a tego praojciec jak świńskiej grypy się wystrzegał. Postanowił swoją wiedzą i przemyśleniami podzielić się z innymi, co by swym odmiennym myśleniem zabłysnąć, a mądrzejszym zadufania odebrać.
On, który już wiedział że zwierze składa się w 50% z cech wrodzonych i w 50% wyuczonych - wiedział więcej!
A że nieszkodliwy się w swej prostocie wydawał, to i kontakty nawiązał, bo prostota, odmienność i dziwactwa zawsze ludzką uwagę przyciągają, odwracając ją tym samym od gorszych przywar.
19
Na pierwszy swój pokaz ulubioną kozę zabrał, bo zwierzę nieruchawe było z natury i nie drapieżnik. I jak się nad nią człek nachyli, przyjaźnie szczeciniastą mordę do twarzy przysuwa - a nie jak pies - pyska i wzroku nie odwraca i swej niechęci wywalonym ozorem ziając nie okazuje. Nie warczy też i zębów nie obnaża, jeno przymilnym pomekiwaniem o swym przywiązaniu świadczy. Byle co zje, to ją i utrzymać łatwo i pieniędzy przy tym na swoje słabości i zbytki zaoszczędzić można.
Psa może by i wziął, ale się od bułki namoczonej w wodzie pochorował, a przecież praojciec dogoterapii na pośmiewisko się nie godził.

Kiedy już placyk cały na środku wsi zapełniał się gapiami, praojciec postukał w tubę z bawolego rogu, dmuchnął w nią, oko przymrużył i do tuby przytknął, znów postukał i dmuchnął, sprawdzając czy jest dobrze słyszalny.
Nim otworzył usta, spośród zgromadzonych padło pytanie:
- Kim jesteś?
- Fachowcem! – odpowiedział wyniośle, lekko poirytowany takim przyjęciem.
A co umiesz? – małpa w czerwonym nie poprzestała na jednym pytaniu.
W pośpiechu poszukiwał odpowiedzi. Odganiał nerwowo napływającą myśl, ale ta powracała jak natrętna do krowiego łajna mucha.
Tylko jedna, JEDYNA odpowiedź cisnęła się na usta......
- Nic!
20
Nie zrażony mało entuzjastycznym przyjęciem, czego należy upatrywać w braku mentalnego treningu, postanowił zaplanowany pokaz o cudownej mocy z uciskania zwierząt przeprowadzić.
Przyciągnął kozę krętorogą prawie na sznurze ją wieszając, chociaż nie potrzebowała aż takiej do ćwiczenia zachęty.
Zwrócił wzrok ku rozmiękłym ze zadziwienia twarzom i rzucił w tłum przećwiczonym tekstem:
- Oto koza jest, wasza od chorób i wszelkiego zła wybawicielka – wyrecytował kładąc nacisk na „wasza” i „wybawicielka” i wskazał na kozę.
- Wystarczy tę o to kozę mocno uciskać. Przy uciskaniu bowiem choroba i ułomności wszelakie na zwierzę z człowieka przechodzi i uwalania go tym samym od psychicznych i fizycznych udręk – ciągnął dalej.
- A może i tak się stać, że jak się człowiek nawet i do capa przytuli, to z niego jego wigor na człowieka może przeniknąć – kontynuował praojciec.
Tłum zamarł. W każdej głowie zakotłowała się myśl. Myśl, że od tej chwili już znachor nie napasie brzucha ich kosztem. Że każdy w obejściu taką kozę ma i teraz codzienne obmacywanie owej kozy od chorób ich uwolni wszelakich. A nawet od seksualnej niemocy.
Praojciec przejrzał jednak te spiskowe myśli i rozwiał wieśniakom wzniecone nadzieje:
- Nie durni! Nie każda koza nadawać się może. Musi to być koza lekarska! A tylko takie, o takiej mocy w mojej hodowli się rodzą - to mówiąc zadbał tu o swój interes.

Trudno dojść, skąd praojciec takiego przekonania o leczniczej mocy z uciskania zwierząt nabrał. Może to nocne żoneczki uciskania członów sprawiały, bo po nich praojciec z rana żyw jak przysłowiowa ryba się budził. A żonka dzika potrafiła być jak zwierzę…
A w końcu przyciskanie, to przyciskanie!

A może też nie miał pomysłu, co z tymi zwierzętami robić można - bo do tego wiedzy mieć trzeba.
A tak: wprowadzał zwierzę do tych, co są najczęściej z przyczyn rozwojowych mniej sprawni - to jakby na tym samym poziomie poznawczym co zwierzę. Z tego to powodu liczył praojciec, że jakoś się dogadają jak równy z równym.
A że człowiek bliżej ma do małpy niż kozy czy psa, to się instynktownie czepia czego może.
21
Cud z leczniczej mocy uciskania zwierząt przyciągnął uwagę gapiów. Koleś z tylnego rzędu zaczął się przeciskać, bo nie wszystko usłyszał to chociaż zobaczyć chciał jak najwięcej. A gdy się tak przeciskał, rzemień u sandała mu się poluzował, runął wiec jak długi na tego, co przed nim stał, a ten na tego, co był jak najbliżej kozy biorącej udział w pokazie. A ten - tak jak w klockach domino – przywalił do ziemi zwierzę całym swym ciężarem.
A że naiwne i skołowane ludziska, nie do końca byli świadomi, co pokaz, co przypadek –zaczęli klaskać i radośnie pokrzykiwać na widok rozpłaszczonej pod chłopem kozy.
Kozie od przygniecionej przepony dech zaparło, bek jej w krtani utknął. I aż powieki biedna przymknęła od ciężaru ludzkiego mięsa spoczywającego na jej o 3 razy mniejszym korpusie, no i by nie widzieć tego, co może ją jeszcze spotkać.
Praojciec naprędce podchwycił zaistniałą sytuację i przedstawił ją jako jedną z pozycji terapeutycznych mających za zadanie rozciągnąć mięśnie grzbietowe mężczyzny, czucie ułożenia kości w stawach wzmocnić oraz uspokoić, smutek i depresje odgonić ciepłem zwierzęcego ciała.

Faceci to lubią, gdy im się zostawia pole do wyobraźni…

Więcej osób uniosło dłonie i zaczęło nagradzać praojca za tak nowatorskie odkrycie.
Zdarzenie to zapisało się w wiejskiej kronice jako przełomowe.
Rok po pokazie koza miała już zdiagnozowany zwierzęcy model zaburzeń psychicznych. Ze zwieszonym łbem, powłócząc nogami ledwo się wlokła, nie skakała, spała kiepsko, osowiała się jakaś zrobiła, beznamiętnym wzrokiem omiatała okolicę. Wrzody zaatakowały jej trzewia, męczliwość owładnęła umysł.
Praojciec wszystkich zapewniał, że to normalna u kóz lekarskich jest reakcja i przeszli nad tym do codziennego porządku.

Odeszła koza za tęczowy most o wiele szybciej niż się tego po niej spodziewano.
Praojciec do pokazów psa sobie przysposobił.
Pies bowiem przodował nad kozą w jednym – można go było nauczyć wypróżniać się na komendę.
Gdy zobaczył snujące się po niebie zaproszenie pramatki – wiedział, że nadszedł czas, by się z nią - ale bardziej bez niej, bo jak mawiał wstyd mu przynosi - w popularności wysforować.
Nie dzielić się – to jego credo.
22
- Moja reputacja mnie wyprzedza – nuciła pramatka z nadzieją, że to prawda i do spotkania czyniła przygotowania. Liczyła skrycie, że duże zainteresowanie wzbudzi swoim wiecem o roli zwierząt w polu człowieka, tłum oddanych pozyska i na ich czele miodowe lata spędzi.
Jakby to co robiła najważniejsze znaczenie miało na tym świecie.
Dym ukazał się w różnych kierunkach, to i z rożnych kierunków przybywali Ci, którzy większe lub mniejsze tematem zainteresowanie mieli, i tacy co interes własny z udziału w wiecu obstawiali.
Nie kontenta była pramatka bo przybyła grupa mało liczna była: praojciec z psem w szafirowym kubraczku z wypisanym hasłem w sanskrycie, którego nikt a i pewnie sam praojciec nie rozumiał. Ona i On.
No i pomniejsze stado adeptów różnej maści. Przybyli i tacy, którzy się pramatce nie bardzo spodobali już od samego początku, bo inaczej na jej sprawy patrzyli: wątpili, pytali, podważali… A to wszystko pramatka odbierała jako zapomnienie, że to ona prekursorką jest tego zjawiska. A na taki obrót sprawy zgody wewnętrznej mieć nie mogła.
- Nikt i nigdy nie odbierze mi mego znaczenia – powtarzała w duchu pramatka, a krew z trudem wpływała w komory jej małego serca.
Ale przecież nikt wcześniej (ani później) takich zamiarów wobec pramatki nie objawiał.
Wolała jednak atak wyimaginowanych wrogów przewidzieć i nim powstanie mu zapobiec:
- Nie dam im tej satysfakcji! – sączyła przez usta, zaciskając pięści.
- Nie pojadę na żaden ich kurs, ani opracowań nie kupię, by im powodu, że nauki potrzebuję nie dać!
- Jak to wymyśliłam musi tak pozostać, że wiem o tym najlepiej i basta!
23
Wiec, pomimo wielkich pramatki nadziei i zaangażowania, niewiele ku rozwojowi dogoterapeutycznego świata poczynił.
Stworzone tam nieliczne zapisy (nieprzydatna mocno pamiątka) - które i sami ich twórcy mało kiedy stosują - przez kolejne dziesięciolecia strzeżone są niby z zasadami kamienne tablice.

Ale to chyba bardziej grobowe są płyty, przykrywające dawno obumarłe zwłoki…

A tak oto relacjonuje owe historyczne chwile kolejne pokolenie:
„Nastrojom panującym wokół dogoterapii zaczęły przyglądać się nowe osoby, które jak poszukiwacz schylony nad górskim potokiem i wypatrujący złota wiedzy, odcedzały żwir głupoty, piasek niepewności i małe, wąsate, ośmionożne stworki zabobonu.”
(źródło: Internet)

Niewielu się to jednak udało…

K O N I E C

istnieje mnóstwo rzeczy, których nie możemy robić psu ani na które nie możemy pozwolić innym.

2009-10-04T01:48:00.001+09:30

streszczenie z seminarium z Turid Rugaas
na stronie Fundacji DogoDogo

ściskając w ręku kamyk zielony..

2009-08-19T01:12:00.001+09:30

Wybierzcie jeden kamień. Może być biały, szary lub czarny. Taki raczej niewielki. Naklejcie swój kamyczek na kartce. Popatrzcie na niego uważnie. Przybliżcie kartkę z naklejonym kamykiem pod sam nos, a następnie zerknijcie na niego z odległości wyciągniętej ręki.
Dorysujcie grubym markerem lub ołówkiem postać lub głowę psa. Zmieńcie kamień np. w psi nos.

fiks lizania

2009-08-13T20:13:00.000+09:30

Dogoterapia wbrew obiegowym opiniom nie polega na leżeniu dzieci na psach.
Owszem, wyznawcy galijskiej bogini Sequany przyciskali do ciała żywe psy, wierząc, że przejdą na nie ich dolegliwości, a oni sami doznają ulgi. Ale dzisiaj - czy to nie pewien przykład ślepej wiary?
Kolejnym mitem w dziedzinie terapii z psami jest „fiks lizania”.

Buziak jest tylko buziakiem ….. o ile nie jest liźnięciem
Jednym z wielu przyjemności bycia właścicielem psa jest fakt, iż jesteśmy również obiektem wielkich mokrych buziaków. Uważam, że są one pozytywne, co jest dobrą wiadomością. Zła natomiast związana jest z przypadkami, kiedy lizanie staje się niestosowne, zwłaszcza w przypadku AAT. I nie chodzi tu o sytuację, gdy osoba odwiedzana przez psa terapeutę chce całusa lub nie. Czasem bowiem występują sytuacje, w których całus jest zabroniony.
Istnieje wiele okoliczności, kiedy pocałunek psa może być z medycznego punktu widzenia nierozsądny. Ma to związek z przeniesieniem choroby przez zwierzę z osoby na osobę, czy też na samego psa. W taki sposób przenoszone są infekcje bakteryjne typu Staph czy grzybica skóry, jak np. liszaje a także poparzenia skóry czy inne objawy chorób skórnych, którym towarzyszą wypełnione płynem pęcherze. Są tez przypadki, gdzie pies może być nosicielem wirusowych czy bakteryjnych chorób zakaźnych i tu szczególną uwagę należy zwrócić na osoby z osłabionym lub chorym układem odpornościowym. Pacjenci znajdujący się w obszarze wysokiego ryzyka to osoby, które przeszły transplantację.
Dla dobra dziecka oraz samego psa w żaden sposób pies nie powinien mieć kontaktu ze akcesoriami medycznymi typu cewnik, wenflon, bandaże.
Co więcej niektóre warunki zdrowotne, czy procedury medyczne a także wiek pacjenta sprawiają, że jego skóra staje się bardzo wrażliwa. W takim przypadku najdelikatniejsze liźnięcie może sprawić ból czy uszkodzić skórę. Niektóre leki ,a także warunki zdrowotne mogą tak radykalnie wpłynąć na zmianę szybkości krzepnięcia krwi pacjenta a także jego wrażliwość, że nawet najmniejszy dotyk może doprowadzić do zranienia lub nagłego krwawienia. Jeśli pacjent w ostatnim okresie przebył najmniejszy zabieg chirurgiczny to należy omijać gojącą się skórę. To samo dotyczy zadrapań, otarć czy strupów. Wielu pacjentów chciałoby, aby odwiedził je pies, lecz boją się jakiegokolwiek kontaktu fizycznego, co jest zresztą uzasadnione.
Osoba może też być uczulona na psa. Często jesteśmy zdania, że czynnikiem wywołującym alergie jest sierść czy łupież zwierzęcy. Najczęściej jest to natomiast białko znajdujące się w ślinie psa. Przed rozpoczęciem terapii zawsze przecieram mojego psa odrobinę wilgotnym ręcznikiem. Zmniejsza to ilość łupieżu, który dostaje się do powietrza. Oczywiście zanim wyjdę z domu to wyczesuję psa, szoruję mu zęby, przycinam pazury. ( Mój golden retriever, który bardzo zrzuca sierść w porównaniu z pudlem, który nie gubi sierści, rzadziej przyczynia się do powstawania reakcji alergicznych, gdyż sierść na jego ciele znajduje się krócej w związku z czym pochłania mniej śliny). Alergik, który pogłaska pieska nie uczuli się, o ile natychmiast po sesji terapeutycznej umyje ręce. Jeśli z kolei pies poliże dziecko to najprawdopodobniej natychmiast jego skóra się zaczerwieni.
Następnie są osoby, które z jakiegokolwiek powodu mogą nie chcieć by polizał je pies. Mogą się bać. Mogą być zdania, że jest to niehigieniczne i na psiego całusa reagują niezbyt sympatycznie. Istnieją także dziesiątki powodów dla których niektórzy żywią przekonanie, że pysk który dotyka psie jedzenie nigdy nie dotknie ich buzi i należy to uszanować.
Więc, cóż to wszystko oznacza? Otóż oznacza to, że zanim pies postanowi obdarować kogoś wielkim buziakiem, to mądry właściciel zastosuje się do następujących wskazówek:
1. Naucz psa lizać tylko na komendę. Ja używam (imię psa) całuski//buziak.
2. Ustal czy placówka ma określone „prawo lizania”.
3. Zawsze sprawdzaj z pracownikami placówki sytuację zdrowotną pacjenta. Jeśli pojawi się niepewność nie ryzykuj ani zdrowia pacjenta ani psa pozwalając na całusy psiny.
4. Zapytaj członków rodziny i/lub przyjaciół pacjenta czy znają powody, które nie pozawalają by pies obdarował pacjenta całuskiem.
5. ZAWSZE pytaj osobę, która odwiedzasz o zgodę.
Oto kilka alternatyw dla liźnięcia:
1. Naucz psa kłaść głowę na kolanach pacjenta, by można go było pogłaskać. Ja używam komendy „przywitaj się”.
2. Powiedz pacjentowi, którego odwiedzasz by użył komendy popatrz na mnie, aby skoncentrować uwagę psa na pacjencie.
3. Uścisk łapy, przybij piątkę.
Całuski psa odgrywają terapeutyczną rolę, ale w końcu szeroki uśmiech psa, machanie ogonem, tulenie się i czułe spojrzenie też mogą zdziałać cuda.

A Kiss Is Just a Kiss . . . Unless It's a Licking
contributed by Kim Norton (ze strony Delty)

zobacz
***
„Okulistyka to trudna dziedzina, bo nie sposób wmówić pacjentowi, że widzi".
okulistka prof.Ariadna Gierek

Wielokrotnie już akcentowałam, że terapia z psem to nie terapia dla każdego. Tak jak i inne metody, i ta powinna być starannie indywidualnie dostosowana. To nie jest tak, że jak brakuje pomysłów na pracę z dzieckiem to poleca się dogoterapię w oczekiwaniu na cud. Jednym ze sposobów budzącym moje wątpliwości – niesprawdzonym, niepotwierdzonym żadnymi badaniami - jest lizanie. Logopedzi polecają lizanie ust dzieciom z wadami wymowy, rehabilitanci lizanie sparaliżowanych stóp czy dłoni. Niektórzy widzą lizanie ich niepełnosprawnych podopiecznych jako jedyny sposób na pracę z nimi, argumentując jego zasadność dziecięcym UŚMIECHEM. Ale czy uśmiech u dziecka z głęboką niepełnosprawnością to świadomy efekt przeżywanej radości? A może bardziej szczerzenie zębów z bólu czy przykrych doświadczeń zaburzonej pracy receptorów? Czy nasze subiektywne odczucia są wystarczającym tłumaczeniem dla stosowania tego rodzaju praktyk? A może warto przyznać opiekunom dziecka, że brak kontaktu z dzieckiem i brak naszego przekonania o słuszności wylizywania ich dziecka nie pozwala nam dłużej tego robić. Czy to nie bardziej ludzkie, niż kierując się przekazem „z ust do ust” czynienie czegoś o efektach czego nie mamy pojęcia?

Jak w wielu innych metodach tak i w dogoterapii brak jest dostatecznych dowodów świadczących o większej jej skuteczności od terapii placebo. Czy warto narażać małe niepełnosprawne dziecko na być może zbędne cierpienie, by poprawić samopoczucie ich rodziców i opiekunów ?
Czy nie należy zaniechać tej metody i ograniczyć się do dziedzin, które potrafią przynosić ludziom rzeczywistą korzyść i ulgę, a nie wątpliwą radość.

dobrostan

2009-08-02T23:21:00.000+09:30

Nauka o dobrostanie zwierząt należy do stosunkowo młodych, interdyscyplinarnych dziedzin jak ekologia behawioralna, ewolucjonizm, neurobiologia, etologia, nauki poznawcze. Pojawienie się pojęcia dobrostanu wyraża obecnie tendencje dotyczące postępowania wobec zwierząt. Problem ten budzi zainteresowanie i znajduje swe odzwierciedlenie w szeregu aktów prawnych w Unii Europejskiej, jak i w szczegółowych rozporządzeniach państw członkowskich (w tym Polski). W umowie podpisanej w Amsterdamie (European Union, 1977), zwierzęta otrzymały status „istot odczuwających”. Rezultatem tego jest potrzeba powiększenia wiedzy traktującej o dobrostanie zwierząt (warunki, czynniki wpływające na dobrostan, jego miary, wdrażanie)
Nie istnieje jedna, powszechnie przyjęta definicja dobrostanu. D. Broom twierdzi, że jest to stan w którym zwierzę potrafi radzić sobie ze środowiskiem. Dawanie sobie radę oznacza w praktyce zdolność do złagodzenia reakcji stresowej i ograniczenia szkodliwych konsekwencji stresu. Sainsbury określa dobrostan jako zespół warunków środowiskowych pokrywających zarówno podstawowe potrzeby biologiczne jak i behawioralne, pozwalając na ekspresję potencjału genetycznego danego organizmu. B.Hughes dobrostanem określa: „stan całkowitego zarówno fizycznego, jak i psychicznego zdrowia zwierzęcia, kiedy pozostaje ono w harmonii z otaczającym środowiskiem”. Według Baxtera dobrostan to niejasne pojęcie odnoszące się do obiektywnych doświadczeń zwierząt, do których nie mamy bezpośredniego dostępu, a co za tym idzie trudno znaleźć obiektywne jego miary. Dunkan, czy Dawkins, pisząc o dobrostanie kładą nacisk na to, co zwierzęta czują i na ich emocje. Dobrostan – jest związany ze wszystkim tym, co zwierzę odczuwa. Ocena dobrostanu polega na odczytaniu subiektywnych uczuć zwierzęcia.
Podsumowując tych kilka powyższych definicji stwierdzić można, że choć dane na temat tego, jak rozumieć i szacować dobrostan, nie są jednoznaczne. Termin dobrostan odnosi się do stanu zwierzęcia i jego szeroko rozumianych relacji ze środowiskiem i jako taki może podlegać pomiarom, przy użyciu szeregu różnorodnych wskaźników.
Kryteria
Nie ma jednego, uniwersalnego miernika dobrostanu zwierząt. Naukowcy zajmujący się ta dziedziną przyjmują na ogół jedna z dwóch strategii:
1. Agregację jak największej ilości możliwych wskaźników, w tym zdrowotnych (choroby, zranienia, osłabienie układu odpornościowego), fizjologicznych (wzrost poziomu kortykosterydów, przyspieszony rytm serca), czy behawioralnych;
2. Koncentracja jedynie na tym, czy są zdrowe i czy zaspokojone są ich potrzeby.
Farm Animal Welfare Council (1993), postuluje, by opierać się na tzw. Pięciu wolnościach (five freedoms), w celu utrzymywania wysokiego poziomu dobrostanu:
1. Wolności od głodu i pragnienia – przez zapewnienie dostępu do świeżej wody
i pożywienia gwarantującego zdrowie i energię;
2. Wolności od niewygody – przez zapewnienie odpowiedniego środowiska, w tym schronienia i miejsca do wypoczynku;
3. Wolności od bólu, kalectwa i chorób – przez zagwarantowanie profilaktyki oraz wczesnej diagnozy i leczenia;
4. Swobodzie ekspresji naturalnych zachowań – przez zapewnienie dostatecznej ilości przestrzeni, właściwych pomieszczeń i towarzystwa innych zwierząt swojego gatunku;
5. Wolności od strachu i niepokoju – przez zapewnienie właściwych warunków i sposobu traktowania zwierząt, który pozwala na uniknięcie dyskomfortu psychicznego.
Jak wynika z powyższego u zwierząt mamy do czynienia z szerokim wachlarzem potrzeb – od prostych, fizjologicznych, jak potrzeba utrzymania homeostazy organizmu, aż po znacznie bardziej złożone potrzeby związane przykładowo z mechanizmami, które ewaluowały w kierunku przetrwania gatunku.
Dobrostan to nie termin dotyczący jedynie - jak to niektórzy sugerują - kur niosek, indyków, mlecznych krów i tuczenia świń na schabowe. Dobrostan dotyczy wszystkich zwierząt, również tych towarzyszących człowiekowi, np. w terapii.
Traktowanie zwierząt powinno być godne epoki, w której żyjemy.

recenzja

2009-07-20T15:52:00.000+09:30

za zgodą autorki, zamieszczam niecodzienną recenzję mojej książki:

książka...
Kupiłam sobie nową książkę... w sumie to nie tylko kupiłam ale wywalczyłam;) Jej zapowiedź znalazłam kilka dni temu na bloogu pani Beaty Kulisiewicz (autorki książki) i od tamtego dnia codziennie sprawdzałam czy jest już sprzedaży. Moje zainteresowanie tą pozycją było spowodowane tym, że mam już jedna książkę pani Beaty i jest po prostu rewelacyjna, podobnie zresztą jak jej bloog. Książki oczywiście są poświęcone dogoterapii. Ta którą już mam od dawna i z której niemalże codziennie korzystam to "Witaj piesku. Dogoterapia we wspomaganiu rozwoju dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych". Tak więc kiedy zobaczyłam zapowiedź nowej publikacji pani Beaty pt" Dogoterapia we wspomaganiu i usprawnianiu techniki czytania", wiedziałam , że muszę ją mieć i zamówiłam.

Po dwóch dniach wracając do domu znalazłam w skrzynce avizo od firmy kurierskiej UPS o grożnej treści, że kurier dokonał pierwszej próby dostarczenia mi przesyłki i że spróbuje jeszcze dwa razy potem odeśle przesyłkę nadawcy... jeżeli chcę to mogę sie z nim skontaktować dzwoniąc na podany niżej numer telefonu i umówić w jaki sposób ta przesyłka może być dostarczona. I tu zaczynają się schody, gdyż numer telefonu został napisany na wpół wypisanym długopisem. Tak więc zaczęły się kombinacje, tym bardziej, że wiedziałam, że przez kilka następnych dni roboczych nie będzie mnie w domu, a chęć jak najszybszego posiadania książki była ogromna. Usiadłam na schodach przed domem i zaczęłam wydzwaniać, jednak po sześciu nietrafionych telefonach zdenerwowałam się. Znalazłam w necie numer warszawskiej centrali UPS i zadzwoniłam. Pierwsze pytanie na jakie mialam odpowiedzieć t numer przesyłki.... niestety ta rubryka na avizo nie została wypełniona , widocznie pan przewoźnik oszczędzał i tak już ledwo piszący długopis. Pani z centrali podała mi wiec numer do najbliższego mojej miejscowości oddziału UPS i poleciła by tam zadzwonić. Byłam już lekko podenerwowana i zapytałam nawet czy tak źle płacą swoim pracownikom , że nie stać ich na długopisy... ale cel rozmowy został osiągnięty bo w końcu dostałam prawidłowy numer do pana przewoźnika będącego w posiadaniu mojej książki. Zadzwoniłam i dowiedziałam się , że niepotrzebnie się szwendam, że powinnam siedzieć w domu i ze ten pan ma w d.... to , że nie będzie mnie przez kilka najbliższych dni, że nie zamierza przesyłki zostawiać u sąsiadów ani nigdzie indziej, przyjedzie z nią jeszcze dwa razy i odeśle nadawcy. O nie! To podziałało na mnie jak płachta na byka i to taka ognistoczerwona! Zadzwoniłam więc do warszawy i złożyłam zażalenie. Efekt był taki , że na drugi dzień już przed 8 rano zadzwonił do mnie pan z pytaniem gdzie i o której chcę aby dostarczono mi przesyłkę ... powiedziałam , że ja wyjeżdżam ale , że może ją odebrać mój mąż, na co pan odpowiedział mi, że zrobią jak zechcę gdyż mają polecenie z warszawy by potraktować moja sprawę priorytetowo i tak bym była zadowolona. I jestem zadowolona. Moja wywalczona książka okazała się wartą tej bitwy którą o nią stoczyłam. Przeczytałam ją od deski do deski i już wiem , że wykorzystam ją w pełni i że bardzo bardzo urozmaici ona mój warsztat pracy:)
pozdrawiam więc pana kuriera nr 44 z UPS;)
zośka
Zobacz blog autorki tekstu

primum non nocere

2009-07-16T03:12:00.001+09:30

Konstrukcyjnie kręgosłup jest podstawową jednostką organizmu człowieka. Można go porównać np. do ramy roweru a nawet płyty głównej komputera.

Nic nowego nie odkryję pisząc, że należy dbać o kręgosłup. Dopasowujemy krzesła i biurka, walczymy z kilogramami w dziecięcych plecakach. Przybywa na naszych lodówkach magnesów z jogurtów dbających o dziecięce kości.
To teraz zatroszczmy się o kręgosłupy dzieci korzystających z pozycji terapeutycznej , ostatnio zwanej też relaksacyjną (dla przypomnienia polegającej na leżeniu dziecka na psie) stosowanej tam i ówdzie:

Pozycja pierwsza: ułożenie na wznak - obciążenie odcinaka szyjnego (dodatkowo utrudnia oddychanie)

Pozycja druga: ułożenie na boku – obciążenie odcinka szyjnego

Pozycja trzecia: ułożenie na brzuchu – obciążenie odcinka szyjnego oraz lędźwiowego.

Nasze ciało, nasz organizm stanowi ważną część naszej osobowości. To coś, co wymaga życzliwej uwagi i ciągłej dbałości o te liczne, podarowane nam przez naturę „urządzenia"

Fizjoterapeuta z IMiD:"(...)Ciało malca zapada się i jest uwięzione w jednej pozycji. A to może wrobić w nim nieprawidłowe nawyki (np. utrwalenie asymetrii ciała). Leżąc na twardym materacu dziecku łatwiej jest zmienić pozycje, obrócić się, odepchnąć od podłoża. To pozwala mu lepiej poznać własne ciało i lepiej się rozwijać. Dziecko powinno mieć dobre warunki do leżenia i spania.
W pierwszych miesiącach główka niemowlaka jest niemal tak szeroka jak barki, więc nawet jeśli dziecko leży na boku nie potrzebuje poduszki. Jeżeli zauważymy, że podczas leżenia na boku główka już opada, możemy podłożyć pod nią mały płaski jasiek. Gdy dziecko leży na brzuchu, poduszka jest zdecydowanie niewskazana. W trakcie snu maluch mógłby mieć problemy z oddychaniem. Poduszki są też niewskazane dla dzieci z niższym napięciem mięśniowym."

Układ kostny każdego kręgowca pełni ważna funkcje m.in. ochronną ( czaszka ochraniająca mózg, klatka piersiowa ochraniająca ważne narządy, serce , płuca ) podporowo-ruchową – kręgosłup wraz z obręczą barkowa i miednicą i kośćmi kończyn.
W toku długotrwałej ewolucji , z powodu pionizacji postawy przybrał taką , a nie inną postać aby te funkcje w maksymalnym stopniu wypełniać. W związku z tym kręgosłup , składający się z kręgów przybrała kształt nieco powyginanej linii. Te „wygięcia” to krzywizny fizjologiczne : lordoza szyjna i lędźwiowa oraz kifoza piersiowa . Ten esowaty kształt zapewnia optymalny ruch, i możliwość utrzymania pionu przy obciążeniu jakim jest czaszka . Zarówno wszelkie skrzywienia boczne , jak i odbiegające od fizjologicznych krzywizny( czy to zbyt płytkie, czy zbyt głębokie) w w/w odcinkach kręgosłupa staja się patologicznymi.
Krzywizny jak wiadomo kształtują się podczas wzrostu i rozwoju dziecka , powtarzając jakby w skróconym czasie ewolucję – dziecko najpierw pełza, potem raczkuje , potem dopiero chodzi utrzymując pionową , przynależną niejako człowiekowi postawę .
Dlatego tak ważne jest dbanie o kręgosłup od wczesnego dzieciństwa . Nie od dziś ortopedzi biją na alarm widząc wady postawy u dzieci i młodzieży - nieprawidłowe krzywizny kręgosłupa, spowodowane złą postawa podczas siedzenia , pisania, noszenie plecaka na jednym ramieniu.
Często spowodowane nieprawidłową pozycja podczas snu . Należy pamiętać , że podczas snu mięśnie są rozluźnione – powinny odpoczywać . Przy zachowaniu podczas snu naturalnego układu kręgosłupa cały organizm , łącznie z mięśniami może się zrelaksować. Podczas snu, leżenia kręgosłup powinien zachować swoje naturalne krzywizny. Układanie „niefizjologiczne” ciała powoduje nadmierne rozciągnięcie mięśni z jednej strony i w związku z czym one nie mogą odpocząć , zrelaksować się . Później przekłada się to na dolegliwości bólowe w danej okolicy kręgosłupa czy bóle związane z uciśnięciem nerwów międzykręgowych , spowodowane zmniejszeniem otworów m/kręgowych z drugiej strony kręgosłupa.
Poduszka pod głową w pozycji na wznak powoduje spłycenie (przeprost) odcinka szyjnego, w konsekwencji bóle szyi, karku. Ponadto zamyka drożność dróg oddechowych prowadząc do niedostatecznej wentylacji i tym samym niedostatecznego zaopatrzenia w tlen OUN, tym samym powodując uczucie niewyspania, brak wypoczęcia.
Ułożenie na boku z tak samo wysoko ułożoną podporą pod głowę , powoduje obciążenie nie tylko odcinka szyjnego kręgosłupa, ale także odcinka piersiowego, sprzyjając nasileniu skoliozy (boczne skrzywienie kręgosłupa) .
W przypadku ułożenia na brzuchu – następuje przeprost w odcinku lędźwiowym , możliwe późniejsze bóle przy pionizacji ciała, a także utrudnia oddychanie- ucisk na klatkę piersiową.
Moim zdaniem pozycja relaksacyjna , aby ten relaks zapewnić , powinna być fizjologiczna i w dodatku umożliwić maksymalnie drożność dróg oddechowych , a także możliwość ruchów przepony i klatki piersiowej umożliwiające wykonywanie pełnych, głębokich ruchów oddechowych.
Te przedstawione na zdjęciach są moim zdaniem nieprawidłowe i nie powinny mieć zastosowania .

(dane autora opinii znane autorce bloga)

Krótkie sprawozdanie z badań

2009-07-09T17:40:00.001+09:30

Zmianami fizjologicznymi u psów używanych w terapii zainteresowały się D.Haubenhofer i S.Kirchengast z Austrii. W 2006 roku przeprowadziły badania nad fizjologicznymi reakcjami u psów towarzyszących i używanych w terapii (AAA, AAT ) polegające na pomiarze stężenia kortyzolu w ślinie. Właściciele psów pobierali próbki śliny w ciągu 3 dni, podczas których psy nie uczestniczyły w zajęciach oraz bezpośrednio przed i po każdej sesji terapeutycznej, w dni kiedy psy uczestniczyły w terapii oraz ponownie przez 3 dni, kiedy zajęć nie było przez okres 3 miesięcy. Przedstawione w raporcie wyniki badań wskazują, iż następują zmiany stanów fizjologicznych u psów używanych w terapii, a ich wskaźnikiem jest podwyższone stężenie kortyzolu. Jedna z przyjętych metod do badania stresu powodowanego pracą jest pomiar kortyzolu w ślinie. Kortyzol jest istotnym hormonem i jest postrzegany jako główny wskaźnik zmiany stanów fizjologicznych w reakcji na fizjologiczne pobudzenie u większości ssaków, w tym u ludzi i psów. Ta metoda może być łatwo wykorzystana u psów i jest skuteczna metodą do badania zarówno ostrego jak i przewlekłego pobudzenia i stresu u psów. Próbki śliny są bardziej wiarygodne niż próbki krwi w badaniach nad stresem, ponieważ zmiany poziomu kortyzolu w ślinie można zbadać zanim stres zostanie zredukowany. Jest to też badanie mało inwazyjne i sam fakt pobierania próbek nie jest istotnym czynnikiem zmian fizjologicznych. Stężenia kortyzolu w ślinie są proporcjonalne do stężeń w osoczu (po 4 minutach od podwyższenia się poziomu kortyzolu w osoczu podwyższa się poziom kortyzolu w ślinie). Analiza zebranych próbek u psów pracujących wskazuje, iż stężenie kortyzolu w ślinie było znacznie wyższe podczas dni, kiedy odbywały się terapie, niż podczas dni kontrolnych. U psów pracujących w zespołach terapeutycznych zanotowano wyższe stężenie kortyzolu po sesjach niż przed ich rozpoczęciem. Zanotowano też, że stężenie kortyzolu było wyższe podczas krótkich sesji, niż podczas dłuższych i wzrastało relatywnie do liczby odbytych sesji w badanym okresie. Zajęcia te mogły zawierać podróż, przebywanie w nowym środowisku i pośród nieznanych ludzi oraz sama praca podczas terapii. Dane wskazują na to, że zmiany fizjologiczne nie są wynikiem jedynie pozaterapeutycznych czynników. Gdyby czynniki przed sesją powodowały wzrost - poziom kortyzolu u psa powinien powrócić do poprzedniego poziomu przed zakończeniem sesji. Poziom kortyzolu po sesjach był znacznie wyższy niż przed, wskazując na to, że sesje same w sobie są powodem wzrostu. Co więcej, stężenie kortyzolu u psów było wyższe podczas krótkich sesji - pod presją czasu psy pracowały bez przerw. Natomiast długie sesje charakteryzowały się wieloma przerwami. Czas efektywnie wykorzystany na pracy terapeutyczne podczas długich sesji był porównywalny z sesjami krótkimi. Inną zmienną odnoszącą się do badania fizjologicznego pobudzenia u psów uczestniczących w terapii była ilość sesji terapeutycznych odbytych w ciągu tygodnia, Stężenie kortyzolu wzrastało znacząco wraz z ich ilością. To sugeruje, że kilka dni odpoczynku pomiędzy każdą z sesji może zapobiec skrajnym reakcjom prowadzącym do pojawiania się oznak przewlekłego stresu. Wyniki badań wyraźnie wskazują, że praca terapeutyczna ( długość oraz ilość sesji) powoduje u psów reakcje fizjologiczne w postaci wzrostu stężenia kortyzolu. Autorki badań odpowiedź na pytanie, czy ta fizjologiczna reakcja jest oznaką potencjalnego negatywnego stresu, czy fizjologicznego pobudzenia – pozostawiły kwestią otwartą.

Dorit Haubenhofer, Sylvia Kirchengast, Physiological Arousal for Companion Dogs Working With Their Owners in Animal-Assisted Activities and Animal-Assisted Therapy, Institute for Anthropology University of Vienna, 2006

Organizm jest ustawicznie w cyklu pobudzeń i tłumień (allostaza). Nie każde pobudzenie jest stresem, natomiast każdy stres jest pobudzeniem. Stres jest zjawiskiem złożonym z dość określonych i względnie dobrze zdefiniowanych reakcji fizjologicznych, którym towarzyszą zmiany (nie zawsze wyraźne) emocjonalne i behawioralne. (T.Werka)

"Praca psa-terapeuty jest generalnie stresująca i o tym nie wolno zapominać, nawet, jeśli wygląda na to, że pies "lubi" swoją pracę. Prosimy psa o robienie rzeczy dla niego trudnych i męczących, wymagających skupienia
i ogromnego panowania nad sobą. Trzeba zastanawiać się nad kosztami, jakie pies ponosi w czasie pracy
maksymalizować korzyści terapeutyczne przy stosunkowo najmniejszych kosztach ze strony zwierzaka."
Joanna Iracka lekarz weterynarii, prekursorka medycyny behawioralnej
w naszym kraju.

jak nauczyć psa czytać

2009-06-30T23:02:00.001+09:30

Najpierw dzieci rysują coś na kartce, na przykład kota. Następnie na trzech różnych kartkach papieru piszą trzy różne słowa, powiedzmy; "pies", "kot" i "koń". Składamy każdy arkusz jak namiocik, tak że powierzchnia z napisem zwrócona jest w stronę psa. Następnie pokazujemy psu rysunek i mówimy: "To jest kot, idź szukaj słowa kot". Pies przynosi właściwa kartkę. Prawda jest taka, że posługujemy się tutaj znaną magikom sztuczką. Zanim przystępujemy do pokazu czytania zdrapujemy paznokciami lewej reki trochę mydła. Rysunek dzieci bierzemy do tej właśnie dłoni zostawiając nań ślad mydła, to samo czyniąc z tym kawałkiem papieru, na którym wypisano właściwe słowo. Prawa ręka, ta bez śladów mydła, służy do ustawiania kartek z niewłaściwymi wyrazami. Kiedy opisujemy psu rysunek i wymawiamy słowo, trzymamy kartkę tuż przed nosem psa, tak by z łatwością wyczuwał zapach mydła. Pies idąc "przeczytać" słowa, po prostu szuka kartki papieru, która pachnie tak samo jak ta, którą mu pokazujemy.
S.Coren, Tajemnice psiego umysłu, 2008, s.21-22

W prawdziwej zabawie nie ma przemocy

2009-06-23T16:23:00.002+09:30

Przez kilka ostatnich dziesięcioleci zainteresowanie terapią z udziałem zwierząt znacząco wzrosło, zarówno wśród opinii publicznej, jak i wśród naukowców. Przeprowadzono i nadal prowadzi się badania, aby ocenić wpływ zwierząt - szczególnie psów, które towarzyszą w terapii - na bardzo różne grupy klientów. AAA i AAT to elastyczne programy, dostosowujące się do pacjenta i rodzaju jego schorzenia, ale oba bazują na jednym - niezmiennym i głównym fundamencie - roli zwierzęcia w terapii. Wiele uwagi zwraca się na korzystne skutki kontaktu psów z osobami chorymi i niepełnosprawnymi, ale tylko nieliczne badania obejmują swym zakresem określenie wpływu tych kontaktów na zwierzęta. Wyniki tych badań - co nie brzmi optymistycznie - nie potwierdzają jednak silnego korzystnego wpływu również i na nie. Autorzy Serpell, Coppinger, Fine wskazują, że w działaniach polegających na użyciu psów w terapii, nie przykłada się zbyt wiele uwagi do tego, na jaki stres zdane jest zwierzę.
Niestety - część zajęć z użyciem psa nie polega na szukaniu, aportowaniu (zrytualizowanym polowaniu) czy przemyślanej zabawie, a wymagania stawiane psu nie uwzględniają jego potrzeb wynikających ze specyfiki gatunku (brak warunków umożliwiających zwierzęciu sprawowanie kontroli nad tym, co dzieje się z nim i wokół niego, zmuszanie do kontaktów dotykowych znacznie odbiegających od naturalnych, unieruchamianie - wywołujące stan zagrożenia, dyskomfort i stres. Na moje pytanie :"Czy stosowana przez niektórych w dogoterapii „pozycja terapeutyczna”, polegająca na ułożeniu dziecka na psie (trwająca od 5 do 15 minut, czasami dłużej) to nic innego jak unieruchomienie zwierzęcia? Czy sytuacja unieruchomienia pozbawiająca psa możliwości dokonania wyboru zachowania w tej sytuacji (ma leżeć!), możliwości sprawowania kontroli nad tym, co dzieje się z nim i wokół niego, sytuacji, która może zostać odbierana jako zagrażająca wpływa na obniżenie dobrostanu tego zwierzęcia? A jeżeli sytuacja ta jest sytuacją powtarzającą się, czy może doprowadzić psa do wyuczonej bezradności?" Pan Prof. Wojciech Pisula ( pracownik Instytutu Psychologii PAN. Wybitny naukowiec, autor wielu publikacji, znakomity dydaktyk) odpowiedział: "Ma Pani całkowitą słuszność. Smutne ale prawdziwe. W tej interakcji liczą się interesy wyłącznie ludzi (może "na razie:)."
Zofia Mrzewińska (Autorka kilku popularnych poradników o szkoleniu psów, jeden z członków-założycieli Stowarzyszenia Cywilnych Zespołów Ratowniczych z Psami "STORAT" , instruktor szkolenia psów Związku Kynologicznego w Polsce oraz międzynarodowy sędzia kynologiczny prób pracy i charakteru psów) :"Doskonale zdajemy sobie sprawę, że praca dogoterapeuty polega przede wszystkim na kontakcie emocjonalnym. Czy pies ma wzbudzić w dziecku poczucie bezpieczeństwa, czy zadowolenie z kontaktu, czy chęć do wykonywania określonych ćwiczeń rehabilitacyjnych, poznawczych, wszystko to ma u źródła emocje. Pies ma być w dobrym nastroju, jeśli ma dobre emocje przekazać - kontakt pozawerbalny musi być pozytywny. Dziecko, które w procesie dogoterapii może po raz pierwszy w życiu wejść w rolę kierującego czyimś zachowaniem (w tym przypadku psa), w rolę organizatora zachowań, zabawy, w role kierującego sytuacja, przeżywa też ogromne emocje. Dlatego ważne jest, aby pies uczestniczący w zajęciach bardziej skomplikowanych niż tylko krótki kontakt ciałem ( i nie chodzi tu o leżenie na nim), był też przepełniony dobrymi emocjami. Tylko wtedy w sposób całkowicie pozawerbalny może te emocje przekazać dziecku. Zmotywować do zabawy. A na moje pytanie o "pozycję terapeutyczną" Pani Mrzewińska odpowiedziała: „Duży pies i małe dziecko (do 5kg) może być – to jak szczeniak przy brzuchu matki. Pies musi jednak charakteryzować się silnym instynktem macierzyńskim, ale takie psy zdarzają się raz na 20 lat. Inaczej to coś, co jest sprzeczne z naturą zwierzęcia i co może być dyskomfortem dla psa a nawet sprawiać mu ból, a chore dzieci lepiej czują to niż zdrowe. "W prawdziwej zabawie nie ma przemocy" - F.Donaldson (autor nowatorskiego programu "Original Play", światowej sławy specjalista w zastosowaniu pierwotnej zabawy; międzynarodowy konsultant do spraw edukacji)
Na seminarium "Testy behawioralne" zapytana o "pozycję terapeutyczną" Alexa Capra (szkoleniowiec i behawiorystka, wykładowca na studiach magisterskich z zakresu szkolenia psów na Uniwersytecie Medycyny Weterynaryjnej w Pizie) stwierdziła: "To musi być przerażające dla psa".
Prof. Tomasz Werka (Instytut Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN): „Stres jest nieodrodnym towarzyszem życia człowieka i zwierząt. I nie chodzi o to aby chronić nasze zwierzęta przed stresem (to nie jest możliwe ani potrzebne). Chodzi o to, aby nie stwarzać im nadmiernych, zbyt długotrwałych i niczym rozsądnym nie usprawiedliwionych warunków stresogennych. Chodzi o to, aby rozumieć odmienne potrzeby np. kota czy psa, pojmować, jakie czynniki i warunki życiowe u każdego z tych gatunków (lub ras) powoduje owa nierozumna i niczym nieusprawiedliwiona stymulacja stresowa. Ludzie powinni chcieć poznać biologię każdego spośród tych gatunków, z którymi mają do czynienia w swojej praktyce. Wtedy dopiero mają szanse kontrolować źródła nadmiernych, zbyt długotrwających i zupełnie zbędnych stresów.”

A krótkie zestawienie w alternatywach wskazuje, że tak można.
Do tego potrzebna jest jednak wiedza, ustawicznie pogłębiana. Prowadzący dogoterapię muszą legitymować się specjalistycznym przygotowaniem, gdyż „osoby niepełnosprawne – ruchowo, intelektualnie, niewidome, niesłyszące, autystyczne i z innymi trudnościami rozwojowymi, wymagają odpowiednio przygotowanych specjalistów, którzy powinni posiadać wiedzę między innymi z zakresu pedagogiki specjalnej, psychologii rozwojowej, fizjoterapii, wiedzę na temat różnorodnych zaburzeń rozwojowych i aktywizowania poprzez ruch potencjału rozwojowego, jakim osoby niepełnosprawne dysponują. Do podjęcia działań stymulujących rozwój osoby niepełnosprawnej niezbędna jest dobra orientacja w zachodzących procesach umysłowych, emocjonalnych i społecznych oraz w rozwoju motorycznym. Potrzebna jest umiejętność diagnozowania procesów zachodzących w sferach rozwojowych oraz konstruowania planu działań terapeutycznych. Konieczne jest, by prowadzący zajęcia dysponował również wiedzą z zakresu kynologii. Tak rozległej wiedzy, a nade wszystko praktyki, nie można uzyskać po rocznym wykładzie czy ćwiczeniach.”( Monika Karwacka, Zakład Pedagogiki Specjalnej, Wydział Studiów Edukacyjnych Uniwersytet im. A. Mickiewicza, Poznań) I do tego pewna etyczna hierarchia wartości…

I nie można braku własnej wiedzy, empatii, umiejętności, wyobraźni tłumaczyć „wyższym dobrem”… To proste (wręcz prymitywne) myślenie…

Egzamin

2009-06-22T07:10:00.000+09:30

O REGULAMIN-ie EGZAMINU PSA TERAPEUTYCZNEGO
KOMENTARZ na blogu Marty Lichnerowicz (Czerwińskiej)
z a p r a s z a m !!!

Przegrani czy wygrani?

2009-05-19T21:11:00.000+09:30

PTK zajmuje się sprawdzaniem wyszkolenia psa oraz stopnia jego przydatności do zajęć terapeutycznych (tzw. egzamin "Pies Terapeutyczny"). Warto w tym miejscu zaznaczyć, że PTK prawo do wydawania takich certyfikatów nadało sobie samo!
Zdarza się, że pies takiego egzaminu nie zdaje. Nie zdaje, gdyż źle wypadł w teście na „pozycję terapeutyczną”, tzn. nie pozwolił leżeć na sobie.
Moim zdaniem to właśnie TEN PIES POZYTYWNIE ZDAŁ ten egzamin!
Poniżej jeden z punktów REGULAMINu EGZAMINU POLSKIEGO TOWARZYSTWA KYNOTERAPEUTYCZNEGO DLA PSA TERAPEUTYCZNEGO W KLASIE PIERWSZEJ (K-I) Obowiązuje od dnia 1 lipca 2009 r. ( http://www.kynoterapia.eu/pliki/egz_pies_1_klasa.pdf ) :
16. PODSTAWOWA POZYCJA RELAKSACYJNA – dla psów dużych (powyżej 40 cm w kłębie wg wzorca rasy FCI) - czyli już na psie rasy np. Beagle (35-40) czy Angielski Cocker Spaniel (38-41):
Sposób testowania:
Na kocu lub materacu Przewodnik układa psa do leżenia na boku. Pozorant kładzie się i opiera głowę na boku psa jak na poduszce. Leży tak przez minimum 2 minuty.
Ocena:
Akceptowany sposób wykonania:
- pies leży asekurowany przez Przewodnika
- pies leży uspokajany przez Przewodnika
- pies unosi łeb, lecz słucha Przewodnika nakazującego mu spokojne leżenie
Reakcje niepożądane:
- pies nie chce położyć się – w tej sytuacji dopuszczalna jest jedna zmiana miejsca lub podłoża na którym leży pies i rozpoczęcie testu od nowa
- pies podnosi się po położeniu się Pozoranta – test nie zostaje zaliczony
- pies wciąż unosi łeb lub przebiera łapami mimo uspokajania przez Przewodnika – każda próba uspokojenia psa obniża rezultat o 1 punkt. Trzecie bezskuteczne uspokajanie kończy test – nie zostaje on zaliczony.
Opisane "Reakcje niepożądane" to walka psa o przetrwanie! A zmuszanie go do tego nie ma nic wspólnego z etyką i humanitarnym traktowaniem

"Nic, wszak, nie tłumaczy bezmyślnego powodowania stresu u psów podczas pracy! Pies jest całkowicie bezwolny, to tylko człowiek decyduje, co się z nim stanie i w jakiej będzie kondycji oraz jak przeżyje swoje życie, pomagając innym. Ma instynkt, który jasno wysyła sygnały - uciekaj, chroń siebie, jeśli ktoś czyni Ci krzywdę."

A co dzieje się z zaufaniem psa do człowieka podczas stosowania tego przymusu? Psa, który ma uczestniczyć w terapii ludzi?

Myślę, że punkt 16 Regulaminu wymusza łamanie charakteru i stosowanie przemocy nie tylko wobec psa, ale również wobec osób, które do tego egzaminu przystępują!

Psy stresują się z podobnych przyczyn co ludzie

2009-05-05T02:34:00.000+09:30

Ze względu na mechanizmy powstawania rozróżnia się u ludzi i zwierząt dwa podstawowe rodzaje stresu: biologiczny i emocjonalny (psychogenny). Stres biologiczny jest wywoływany różnorodnymi czynnikami zewnętrznymi i/lub wewnętrznymi zaburzającymi równowagę funkcji ustrojowych. Stres emocjonalny powstaje w wyniku działania stresorów neurogennych (emocje) powodowany jest sytuacjami zakłócającymi równowagę psychiczną, zmuszającymi do zmiany zachowań w celu przystosowania lub przeciwstawienia się zaistniałym okolicznościom. Stres emocjonalny jest wynikiem przeciążenia nadmierną stymulacja afektywną. Zazwyczaj oba rodzaje stresu występują jednocześnie dając złożony obraz reakcji stresowych i obronnych. Do czynników stresorodnych u zwierząt należą stany powstałe w wyniku: zakłócenia stosunków socjalnych, działalności człowieka i oddziaływania czynników środowiska. Psy stresują się z podobnych przyczyn co ludzie: w sytuacjach nad którymi nie panują. Mogą je wywołać: ból, cierpienie, dyskomfort psychiczny, bezpośrednie zagrożenie (ze strony psów i ludzi), agresja w najbliższym otoczeniu, szarpanie, zbyt duże wymagania, strach przed samotnym pozostawaniem w domu, unieruchomienie, nagłe zmiany.

źródło:

Zestresowany pies reaguje na czynniki powodujące stres na różnorodne sposoby, m.in.:
Objawy fizjologiczne:
Temperatura ciała
Procesy biochemiczne w tkankach i narządach w znacznym stopniu zależą od temperatury. Odpowiednia temperatura wnętrza ciała jest niezbędna do efektywnej pracy serca i mięśni oraz do właściwego funkcjonowania układu nerwowego.Wzrost temperatury lub jej spadek jest wskaźnikiem gwałtownych zmian poziomu dobrostanu.
Szybki, płytki lub głęboki oddech, energiczne dyszenie
Gdy wytwarzane w ustroju ciepło przekracza ilość niezbędną do utrzymania temperatury ciała na właściwym poziomie, jego nadmiar musi być odprowadzony na zewnątrz. W wymianie ciepła miedzy organizmem a otoczeniem uczestniczy skóra, tkanka podskórna i tkanka tłuszczowa. Pod względem fizycznym tkanki te izolują termicznie wnętrze ciała. Najskuteczniej odprowadza ciepło z ustroju parowanie. U zwierząt woda paruje z powierzchni błon śluzowych jamy ustnej i dróg oddechowych. U niektórych zwierząt występuje wówczas zianie, polegające na przyspieszeniu częstości oddechów i zwiększeniu przepływu powietrza w drogach oddechowych.
Trudności w koncentracji uwagi.
Pies przejawia zaniepokojenie, „roztargnienie”. Jego koncentracja na nowych zadaniach jest bardzo słaba. Jeśli mamy do czynienia ze stresem, zachowanie psa nie ma nic wspólnego z ignorowaniem właściciela.
Zwiększona częstotliwość oddawania moczu i kału.
Jeśli pies załatwia się częściej niż normalnie może to być objawem choroby lub stresu. Jeśli załatwia się w domu, może mieć to związek z błędami szkoleniowymi ale także wskazywać na odczuwanie silnego stresu. Pod wpływem stresu organizm pozbywa się płynów. Pies odczuwa wtedy faktyczną potrzebę oddania moczu lub kału i jeśli nie jest w stanie dłużej wytrzymać zrobi to nawet w domu. Jest to jeden z powodów, dla których nigdy pod żadnym pozorem nie należy karać psa za załatwianie swoich potrzeb fizjologicznych.
Wymioty i biegunka
Stres ma niszczący wpływ na organizm, a układ trawienny zwykle reaguje pierwszy.
Nadmierna senność
Dobowa rytmika snu i czuwania związana jest u zwierząt z czynnikami środowiska zewnętrznego oraz z sekrecją niektórych hormonów (szyszynki, tarczycy, przysadki, nadnerczy). Zaburzenia snu u zwierząt mogą występować w stanach nerwicowych, silnych bólach, zaburzeniach hormonalnych. Bezsenność oraz patologiczna senność zdarzają się u zwierząt i można je odróżnić od snu fizjologicznego , po długości trwania i porze jego występowania.
Dolegliwości skórne
Dolegliwości skórne bywają fizycznym objawem przewlekłego stresu, gdyż pod jego wpływem spada odporność organizmu.
Nadmierne pragnienie
Gdy fizjologiczne mechanizmy zapobiegające odwodnieniu organizmu nie wystarczają, włącza się mechanizm behawioralny, który prowadzi do pobrania wody z otoczenia. Mechanizm ten opiera się na popędzie zwanym pragnieniem.
Objawy behawioralne:
Sygnały stresu (zwane też: przerywające, dystansujące,uspokajające)
W literaturze o wilkach znajdują się opisy sygnałów mowy ciała, zwane sygnałami cut-off (ang. uciąć, przerwać) służących hamowaniu agresji. Udomowione psy także porozumiewają się za pomocą tych sygnałów. Są one jednak uboższe i mniej bezpośrednie. Sygnały te mają pomóc w uniknięciu niebezpieczeństw, osłabić niepokój i stres. Wśród sygnałów uspokajających opartych na zachowaniach ekspresywnych u psów wyróżniamy: odwracanie głowy, odwracanie się, oblizywanie, machanie ogonem, podchodzenie po łuku, siadanie, kładzenie się. Repertuar językowy psów zawiera również groźby czy sygnały dystansujące, takie jak pokazywanie zębów, warczenie, szczekanie, kłapanie pyskiem, atak. Celem tych zachowań jest unikniecie nieprzyjemnej sytuacji. Psy najbardziej nie lubią, gdy ludzie przejawiają złość i agresję, patrzą prosto w oczy, pochylają się nad nimi, przytrzymują w bezruchu
Przeciąganie się
Wskutek stresu z organizmu wytracany jest magnez, a jego brak doprowadza do drobnych i uporczywych skurczy mięśniowych. Zatem przeciąganie się może być dobrym sposobem na ich rozluźnienie.
Długotrwała pielęgnacja własna
Pies, który przesadnie dba o higienę przeważnie w zapamiętały sposób wylizuje określoną część ciała. Najczęściej bywają to łapy, boki lub genitalia. W wyniku tego nadmiernego wylizywania może dojść do uszkodzenia ciała i wystąpienia bólu. Reakcją organizmu na ból jest uruchomienie mechanizmu tłumienia bólu oparty na działaniu endorfin. Ten „euforyczny” efekt umożliwia psu łatwiejsze znoszenie okaleczania się. W ten sposób powstaje „błędne koło”- sytuacja trudna do wyeliminowania.
Bierność. Umysłowe „zatopienie się”
W warunkach, które nie pozwalają zwierzęciu na ucieczkę lub skrócenie działania bodźców awersyjnych, psy są letargiczne i przybite. Pies wydaje się być znacznie spokojniejszy i wycofany, co oznacza , że pies jest przytłoczony sytuacją, z która sobie nie radzi. Psy, które wcześniej nie mają wpływu na działający stresor, później zachowują się biernie, nie próbują szukać wyjścia z opresji, przeczekują czas działania przykrego bodźca i są w stanie przewlekłego stresu ( badania Seligman i Maier).
Ciągłe tłumienie bywa przyczyną zaburzeń psychosomatycznych lub depresji. Długotrwałe i powtarzające się sytuacje wywołujące stres mogą prowadzić do wyuczonej bezradności. Absolutna bierność i brak reakcji na bodźce nie są normalne. To Wolt Disney nauczył nas wierzyć, że w świecie psów bierność jest normą i tylko niezwykła prowokacja może doprowadzić psa do ostrej reakcji.
źródło:
Scholz, Reinhardt (2003),Stress in Dogs
Kądziołka,Ruciński(1990) Fizjopatologia zwierząt
Górska,Grabowska,Zagrodzka (2000) Mózg a zachowanie
Rugaas (2005) Sygnały uspokajające
Sadowski (2007) Biologiczne mechanizmy zachowania się ludzi i zwierząt

Nauka z psem

2009-04-20T23:36:00.000+09:30

Pies może nauczyć małego chłopca wierności, wytrwałości
oraz tego żeby przed snem zakręcić się trzy razy w miejscu.
Robert Benchley

Zapraszam do lektury mojej kolejnej publikacji:

Wydawnictwo:
Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków

wzorce postępowania

2009-04-18T15:19:00.000+09:30

W aktach chorobowych 1502 dzieci i młodocianych, leczonych ambulatoryjnie lub stacjonarnie na oddziale psychiatrycznym Uniwersyteckiej Kliniki Chorób Nerwowych, zanotowano przypadki maltretowania zwierząt jako objaw choroby (Körner, 1999).
Serpell w swej książce, w rozdziale Inne spojrzenie, opisuje przeprowadzone w USA badania psychopatycznych przestępców, które udowodniły nawet istnienie korelacji statystycznej między popełnianiem w dzieciństwie okrutnych czynów wobec zwierząt, a tymi skłonnościami.
Do męczenia zwierząt przyznało się w wywiadach zdecydowanie więcej psychopatów niż innych skazanych z grupy kontrolnej (Serpell, 1999).
Dzieci, które z jakichś względów nie wykształciły zdolności do empatii, być może zawsze będą obchodzić się okrutnie za zwierzętami, ponieważ nie potrafią przyjąć cudzej perspektywy.
Często zachowują się tak, jeżeli zabrakło im pozytywnych wzorców postępowania(Körner, 1999).

Czy okrucieństwo wobec zwierząt może mieć swój początek od traktowania psa jak materac? Wałek? Dywanik? Poduszka? (synonim: pozycja terapeutyczna)?

Czy na tym ma polegać terapia ze zwierzętami? Czy rozwój podstawowej umiejętności jaką jest empatia, nie jest jednym z podstawowych zadań statutowych fundacji promujących zooterapię?
I czy aby takie przedmiotowe traktowanie zwierzęcia nie przekroczyło już tej granicy kiedy można mówić o jego okrutnym traktowaniu?

Benjamin Spock

2009-04-09T07:29:00.000+09:30

Zastanawiałem się często, dlaczego dzieci są tak zafascynowane zwierzętami. Podejrzewam, że jednym z ich największych uroków jest to, że ofiarowują towarzystwo, ale nie dominują. Dziecko staje się w rzeczywistości kierownikiem zwierzęcia. Ponadto zwierzę, które jest zazwyczaj małe, pozwala dziecku czuć się dużym. Można także powiedzieć, że zwierzę stwarza dziecku możliwość bycia rodzicem. Bycie rodzicem oznacza nie tylko sprawowanie funkcji kierowniczej; oznacza okazywanie miłości, czułości, pocieszanie i dawanie jedzenia. Dziecko wyczuwa, jak wiele znaczyło dla niego samego i chce dawać to samo rzeczywistym czy wyimaginowanym dzieciom własnym czy cudzym lub zwierzętom. Jakie zwierzęta są najbardziej pożądane i najlepiej się sprawdzają? Dzieci w wieku szkolnym marzą o kucykach. Nic dziwnego. Kucyk ma zalety innych zwierząt, a dodatkowo jest wyjątkowy, gdyż może nosić swojego pana na grzbiecie wszędzie tam, gdzie ono zamarzy i robić to z szybkością wichru ( pies go w tej roli nie zastąpi). Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że jest to bardzo niepraktyczny ulubieniec, zwłaszcza dla miejskiego dziecka. Ogromnie lubiane bywają psy, gdyż są tak bardzo kochające, lojalne i gotowe do zabaw. Dają dziecku najwięcej towarzystwa poza ludźmi. Pies, który od początku tak ochoczo reaguje na przywiązanie mu okazywane, będzie pielęgnował ciepło i czułość w dziecku (Nie chcę przez to powiedzieć, że sam pies może uleczyć dziecko z braku sympatii do innych lub złego zachowania). Wadami posiadania psa jest konieczność cierpliwego oduczania od skakania na innych w zamiarze powitania i niestraszenia obcych. Pies może zrazić sąsiadów, kopiąc ich grządki. Jego żywiołowość może wywoływać lęk u nieśmiałego dziecka. Psy (i koty) często giną w wypadkach ulicznych, co bywa przykre dla całej rodziny, ale może stać się tragedią dla wrażliwego dziecka. Natomiast kot (mam nadzieję, że nie sprawię im przykrości) nie zawsze bywa nieodparcie przyjacielski lub żywiołowo wesoły, jak większość psów. Może więc niezbyt pociągać dziecko, które tęskni za stałym, czynnym towarzystwem. Koty jednak bywają czułe i wyrażają to w nieco skryty sposób. Z kotem nie trzeba wychodzić na spacer. Jakie dziecko powinno mieć zwierzę? Nie sądzę, aby było to nadzwyczaj ważne dla jakiegokolwiek dziecka w takim sensie, że sprawi różnicę w uczuciu szczęścia czy też różnicę w dobrym lub złym zachowaniu. Zwierzę jest jednak cenne dla jedynaka, dziecka odizolowanego od kolegów. Zwierzę nie może być jednak całkowitym substytutem. Małe dziecko nie potrafi utrzymać w karbach swojej złośliwości przed ukończeniem 3 lat i potrafi być bardzo okrutne dla zwierząt. Dlatego nie radziłbym kupowania dziecku zwierzątka przed ukończeniem 3 roku życia. W tym wieku będzie już bowiem wykształcona kontrola ataków złości, docenianie towarzystwa i altruizm. Nie wolno pozwalać dziecku w żadnym wieku znęcać się nad zwierzęciem: nie przyniesie to nic dobrego żadnej ze stron. Najbardziej konstruktywnym sposobem jest nauczenie dziecka delikatności.
Każde dziecko, które błaga o zwierzątko, przysięga na wszystko, co ma najświętszego, że będzie je regularnie karmiło, chodziło na spacery, sprzątało po nim i robiło wszystko, co trzeba. Doświadczenia kilku stuleci wskazują, że niektóre dzieci – zwłaszcza małe – mają wystarczająco dużo poczucia odpowiedzialności, aby spełnić te przyrzeczenia przez pierwszych kilka dni, chyba że są regularnie kontrolowane przez rodziców.
Sądzę jednak, że jeżeli zwierzę kupuje się dziecku na podstawie takich obietnic, byłoby lepiej, gdyby ich dotrzymało. Innym wyjściem jest przejęcie opieki nad zwierzęciem przez rodziców.
Warszawa 1992

Benjamin Spock - amerykański pediatra, autor jednego z najpopularniejszych podręczników wychowania dzieci

kynowiroza

2009-03-27T17:03:00.000+10:30

Kilkanaście lat temu pojawiły się w czeskiej prasie kynologicznej pierwsze wzmianki o chorobie atakującej właścicieli psów. Więcej

Lepiej opierać się na wiedzy niż na intuicji

2009-03-22T06:43:00.000+10:30

Zarówno ludzie jak i psy należą do królestwa zwierząt. I ludzie i psy w procesie ewolucji odziedziczyli po przodkach biologiczny bagaż zachowań. Wchodząc w relacje z psami, nie jesteśmy czystą, niezapisana kartą, podobnie jak one. I psy i ich miłośnicy przez wieki podlegali wpływowi swojego ewolucyjnego dziedzictwa, co uwidacznia się w ich wzajemnych relacjach już na początku ich kształtowania się. Mimo iż podobieństwa miedzy ludźmi i psami ułatwiają stworzenie wyjątkowo silnej więzi, to jednak każda ze stron mówi własnym językiem. Nietrudno znaleźć przykłady na to, na ile dziedzictwo w zachowaniach potrafi przysporzyć problemów w naszych stosunkach z psami.
Ludzie uwielbiają się obejmować i przytulać. Taki kontakt „brzuch w brzuch”, jak to się określa w literaturze dotyczącej naczelnych, jest także bardzo lubiany przez szympansy i bonobo. Szympansy, bonobo i ludzie są maniakami uścisków. Skłonność do obejmowania i ściskania kogoś czy czegoś, co wydaje się bliskie i kochane, jest wyjątkowo silna. Psy się nie obejmują ani nie wymieniają uścisków. Psy są zwierzętami społecznymi, towarzyskimi, dążącymi do licznych kontaktów z innymi. Jednak obejmowania się nie praktykują. Czasami dotykają drugiego psa łapą, ale nie ma to nic wspólnego z przyjacielskim gestem. Dla psów jest to jawny, agresywny sposób wyrażania dominacji, agresji i oczywiste zagrożenie (poza kontekstem zabawy).
Uściski to ta forma dotyku, którą ludzie uwielbiają a psy nienawidzą.
Z punktu widzenia psa zamkniecie w uścisku jest formą ograniczenia swobody ruchów. A dla tego zwierzęcia swoboda ruchów ma istotne znaczenie dla przetrwania, gdyż oznacza możliwość szybkiej ucieczki przed potencjalnym zagrożeniem albo swobodną samoobronę. Zamykając psa w uścisku, ogranicza się jego niezależność ruchów, co znacząco podnosi poziom jego zaniepokojenia. Jedyna sytuacja kiedy psy „obejmują się”, to akt krycia, podczas którego pies przytrzymuje sukę przednimi łapami. Zdarza się to też u psów obojga płci jako przejaw dominacji (może też wynikać z rozładowania napięcia jako tzw. zachowanie spustowe) oraz w czasie zabaw psów, które dobrze się znają.
Turid Rugaas (2008): „ Należy dbać o swoje psy. Nie wolno otwierać się na rzeczy, które nie są dobre dla psów. Psy nie lubią obejmowania. Jeżeli lubisz się przytulać – przytulaj się do swojego męża, żony." Przytulaj swoje dzieci!
S.Coren (2008), Tajemnice psiego umysłu
P.McConnell (2008) Drugi koniec smyczy

szablony

2009-03-14T18:31:00.000+10:30

Anna Kałowa.
Słodkie szczeniaczki. Szablony do rysowania.

Wydawnictwo: Papilon
10 stron, sierpień 2008
Seria wydawnicza: Centrum Edukacji Dziecięcej

http://www.sefer.pl/literatura/62273-anna-kalowa-slodkie-szczeniaczki-szablony-do-rysowania

Fundacja "Jak Mleczna Czekolada"

2009-02-05T19:06:00.003+10:30

http://jakmleczna.pl/

Zapraszam do współpracy wszystkich tych, którzy chcą podzielić się własną wiedzą, doświadczeniem, pomysłami i czasem w pracy z dziećmi. Z psami i bez nich :)

Konrad Lorenz

2009-01-25T19:41:00.001+10:30

(…) Subtelne, wrażliwe psy są urocze wobec dzieci swego ukochanego pana, bo dobrze wiedzą, jak mu na tych dzieciach zależy. Obawa, że pies mógłby dzieciom zrobić krzywdę, jest wręcz śmieszna; są natomiast powody do troski w odwrotnym sensie, że pies mianowicie za wiele dzieciom pozwala i tym sposobem rozwija w nich bezwzględność. Na ogół jednak psy doskonale umieją unikać zbytniej natarczywości i męczącego nadmiaru uwagi ze strony dzieci – i w tym właśnie kryje się wielka wartość pedagogiczna. Gdyż normalne dzieci znajdują zawsze upodobanie w psim towarzystwie, są zatem zasmucone, kiedy psy od nich uciekają. Tym sposobem małe człowieczki uczą się niejako samodzielnie, jak należy się zachowywać, żeby pies uważał je za pożądanych towarzyszy. Dzieci, obdarzone bodaj w nieznacznej mierze wrodzonym taktem, potrafią więc od najwcześniejszego wieku mieć wzgląd na otoczenie; nader cenna zdobycz.
Kiedy w obcym domu widzę, że pies n i e u c i e k a przed pięcio- czy sześcioletnim synkiem, lecz zbliża się do niego serdecznie i bez żadnej obawy, moje uznanie dla synka, a wraz z nim dla całej tej rodziny znacznie wzrasta.(…)
Fragment książki Konrada Lorenza, I tak człowiektrafił na psa,
Warszawa1976

jak rozmawiać trzeba z psem...

2009-01-20T03:54:00.001+10:30

Pies posiada wrodzoną umiejętność posługiwania się rozwiniętym systemem sygnałów mowy ciała. Za pomocą tych sygnałów komunikuje się nie tylko z innymi psami, ale również z ludźmi. Sama obserwacja „psiej mowy” to fascynujące zajęcie, a jeszcze bardziej możliwość uczestniczenia w niej. Znajomość „sygnałów uspokajających” (termin wprowadzony przez Turid Rugaas - norweską trenerkę psów) ułatwia wzajemne zrozumienie, nie tylko na placu szkoleniowym ale przede wszystkim w życiu codziennym. Repertuar językowy psów zawiera ok. 30 sygnałów uspokajających. Dzięki nim można poznać uczucia własnego psa, interweniować i powstrzymywać wydarzenia pomagające mu w wybrnięciu z trudnych sytuacji.

ziewanie - psy ziewają, by zaprowadzić spokój. Psy często ziewają w kolejce do weterynarza, kiedy krzyczymy na dzieci lub hałasujemy. Pies ziewa gdy odczuwa dyskomfort psychiczny (zbyt bliski kontakt lub jak w przypadku mojej suni siedzenie w pudle przy utrwalaniu pojęcia "wewnątrz")

oblizywanie nosa - pies zachowuje sie tak, kiedy pochylamy sie nad nim, próbujemy go złapać, mówimy zdenerwowanym tonem. Gdy są zaniepokojone, np. skierowanym w ich kierunku aparatem fotograficznym.

odwracanie głowy - nasz pupil używa tego sygnału, gdy zbliża sie inny pies, kiedy nachylamy sie nad nim, obejmujemy go, podnosimy, klepiemy po boku i w wielu podobnych sytuacjach.

Więcej w publikacji: Sygnały uspokajające,Łódź 2005

„ Jedno jest pewne - po przeczytaniu tej książki już nigdy nie spojrzymy na psa w ten sam sposób, co do tej pory” M.Kuncewicz

Turid Rugaas - norweska trenerka psów. Światową sławę zawdzięcza swojej pracy nad mową ciała psów. W swoim wyjątkowym podejściu do wychowania i szkolenia psów stawia na pierwszym miejscu prawdziwą naturę psów przed często wygórowanymi oczekiwaniami właścicieli.

na zdjęciu: Turid Rugaas i ja :)

zakręcona zabawa

2009-01-07T19:38:00.001+10:30

Słoiki ze smaczkami

Zgromadź plastykowe słoiczki z pokrywkami na tyle małymi, by dziecko było w stanie objąć je swoimi dłońmi. Włóż psi smakołyk do każdego słoika. Zakręć pokrywkę. Daj dziecku, aby odkręcało pokrywki i wyjmowało dla psa jego smakołyki. Dziecko będzie chciało bawić się tak wielokrotnie.

A ta zabawa znacznie usprawni jego dłonie oraz koordynację oko-ręka.

transfer

2009-01-04T05:36:00.000+10:30

Dobre zamiary nie są właściwym substytutem zdrowego rozsądku

2008-12-06T07:09:00.002+10:30

Niektóre, entuzjastyczne doniesienia o "dogoterapii" sugerują, że jest to metoda łatwa, nieskomplikowana i zawsze skuteczna, co może rodzić przekonanie, że zajęcia tego typu może prowadzić każdy i wszędzie.

"Dogoterapia" NIE przynosi korzyści:

kiedy zajęcia prowadzą osoby bez zawodowego przygotowania.
Pociąga to za sobą niebezpieczeństwo podejmowania działań intuicyjnych, prowadzonych bez uwzględnienia specyfiki rozwoju i funkcjonowania osób zwłaszcza z niepełnosprawnością (kurs wiele tu nie zmienia),
kiedy terapii podejmuje się osoba bez znajomości metodyki pracy i oczekuje, że pies "zdejmie" z niej wysiłek pracy z dzieckiem,
z powodu niewłaściwej selekcji psa, niewłaściwego prowadzenia psa, braku nadzoru (istnieje ryzyko groźnego w skutki wypadku),
kiedy pies jest źródłem rywalizacji i współzawodnictwa w grupie,
kiedy uczestnik zajęć zaczyna być zaborczy i próbuje „zaadoptować” uczestniczące w zajęciach zwierzę dla siebie,
w pracy z osobami z uszkodzeniem mózgu, zaburzeniami rozwojowymi, lub starszymi którzy nieświadomie prowokują zwierzę,
gdy ludzie z nieadekwatnymi wyobrażeniami, zaburzeniami percepcji odbierają pewne zachowania psa za przejaw, iż zwierzę ich odrzuca. Może to pogłębić ich niskie poczucie własnej wartości,
gdy osoby bez kwalifikacji „leczą” z kynofobii (zwłaszcza gdy zaistniał mechanizm przemieszczenia),
gdy w zajęciach uczestniczą osoby z alergią (co może powodować trudności w oddychaniu, jak np. astma),
gdy nie są przedsięwzięte odpowiednie środki ostrożności i choroby mogą przenosić się między ludźmi
i psami,
w przypadku zażywania przez osobę niektórych leków gdyż pies nie toleruje zapachu i nie współpracuje (zwłaszcza niektóre leki psychotropowe i przeciwpadaczkowe),
dla ludzi z otwartymi ranami lub obniżoną odpornością (mogą oni brać udział w zajęciach pod ścisłym nadzorem - ich uczestnictwo być może musi być ograniczone),
gdy ludzie różnie odbierają zwierzęta ze względu na ich kulturę

źródło: A.Piotrowicz , M.Czerwińska, FundacjaDogtor (tłumaczenie ze stron www.deltasociety.org )
materiał uzupełniono

Zanim podejmiesz decyzję o dogoterapii dla twojego dziecka sprawdź:

czy osoba prowadząca zajęcia ma wykształcenie kierunkowe (z zakresu pedagogiki, pedagogiki specjalnej, psychologii, fizjoterapii),
czy pies został odpowiednio przygotowany (przeszedł testy predyspozycji, odpowiednie szkolenie, certyfikację),
dopytaj o szczegóły, jeżeli terapeuta reprezentuje daną fundację - poznaj standardy jej pracy.

Nie pozwól, by tak odpowiedzialnego zadania, jak stymulacja rozwoju i terapia twojego dziecka podejmowała się osoba bez odpowiednich kompetencji.

Psie wierszyki na dziecięce masażyki

2008-11-21T07:39:00.002+10:30

Małe dziecko poznaje i uczy się świata wykorzystując do tego dotyk i ruch. Dzieci potrzebują aktywności, ale również chwil odpoczynku i odprężenia. Dla dzieci pozostawanie bez ruchu jest trudne, nudne i wręcz niemożliwe. Ze względu na nie w pełni dojrzały system nerwowy dzieci mają trudności ze skupieniem uwagi, uspokojeniem się, zrelaksowaniem. Taki stan można osiągnąć szybciej włączając do muzyki słowa i ruch w formie delikatnego głaskania, poklepywania, masowania. Taki „masażyk” połączony ze śpiewaniem piosenki, wypowiadaniem wierszyka lub historyjki przyciąga uwagę dziecka i je uspokaja. (M. Bogdanowicz, Rymowanki-Przytulanki, Gdańsk 2002)

Portret psa
Kropka, kropka - pokazujemy na twarzy (oczy)
Kreska, kreska - pokazujemy na twarzy ( nos, usta)
Oto portret twego pieska - obrysowujemy twarz
Piesku, piesku, piesku nasz - dotykamy ramion
Gdzie ty uszka masz – masujemy uszy

Raz pewien fryzjer (Antoni Marianowicz)
Dziecko siedzi do nas tyłem
Raz pewien fryzjer, mistrz od peruk – głaszczemy po włosach
W miasteczku całym znany,
Posłał swojego psa po pieróg – rysujemy półokrąg
Kiełbasą nadziewany. – ściskamy dziecko za boki
Lecz zrzedła fryzjerowi mina,
Gdy powróciła psina – „kroczymy” dwoma palcami po plecach dziecka
Nadziewana pierogiem - rysujemy półokrąg
Nadziewanym kiełbasą - ściskamy dziecko za boki

Budzik pies
Przyszedł piesek z rana – kroczymy palcami po brzuchu lub plecach dziecka
by swego obudzić pana - skubiemy
Jedną stopę poliże – masujemy całą ręką
drugą lekko ugryzie – lekko szczypiemy
Piesek noskiem dotyka – dotykamy palcami
panu z powiek sen znika - dmuchamy

Dotyk nie powinien wyglądać jak łaskotanie. Łaskotanie nie jest wskazane w pracy z dziećmi, szczególnie przejawiającymi zachowania agresywne.

Skonsultowałam z psichologiem;) Dziecko może taki masażyk wykonać psu (ale delikatnie:))

Mądrzy ciągle się uczą...

2008-11-18T05:45:00.000+10:30

Studia Podyplomowe "Pies i jego rola w społeczeństwie"
Organizowane przez Katedrę Genetyki i Ogólnej Hodowli Zwierząt SGGW Warszawa
Absolwenci zdobędą wiedzę i umiejętności w zakresie:
ustawodawstwa i zasad postępowania z psami
hodowli i prawidłowego utrzymania i pielęgnacji psów
wychowania i podstawowego szkolenia psów
przeprowadzania testów psychicznych dla psów ras uznanych za niebezpieczne i ich mieszańców.
Znajomość psychiki psów i jej potrzeb umożliwi im organizację punktów konsultacyjnych nt. podstawowego wychowania psów i, we współpracy z lokalnymi władzami, organizacje punktów zabaw dla psów.
Absolwenci otrzymują świadectwo ukończenia Podyplomowych Studiów SGGW.
http://pieswspoleczenstwie.sggw.pl/program.php

skarpetkowy pies

2008-11-13T01:11:00.001+10:30

Dzieci są zawsze mile zaskoczone, gdy mogą używać zwykłych przedmiotów w nowy sposób. Zabawną pacynkę ze skarpety zrobisz z dzieckiem w kilkanaście minut, a zabawy będziecie mieli na znacznie dłużej.

Składniki:
kolorowa skarpetka,
guziki lub korale
kolorowa włóczka, kawałki filcu lub starego swetra
igła i nici do szycia.

Wykonanie:
Ułóż skarpetę tak, żeby jej „podeszwa" znajdowała się na dole. Przyszyj korale lub guziki do jej górnej części (oczy i nos)
Z filcu wytnij uszy i przyszyj do skarpety. Z włóczki o dowolnym kolorze możesz zrobić czuprynkę :)

kolejna publikacja dogoterapeutów

2008-11-06T00:03:00.000+10:30

Dobrego nigdy za wiele.

Pies terapeuta i przyjaciel rodziny.
Rola psa w procesie rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka.

Publikacja, wydana dzięki dofinansowaniu ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Bezpłatna i dostępna tylko w Fundacji Przyjaciel.
więcej: http://www.przyjaciel.pl/

http://www.rp.pl/artykul/9138,228177_Rasowy_terapeuta_z_mokrym_nosem_.html

nie dla psa kiełbasa...

2008-11-01T20:49:00.002+10:30

Kanapka dla łakomczuszka
Razem z dzieckiem wytnij z kromki chleba kość. Poproś dziecko, by udekorowało ją żółtym serem i parówką wg własnego pomysłu.

Przed podaniem tak wspaniałej i smacznej kanapki psu, dziecko może wyrecytować wierszyk:
Piesku, piesku podnieś łapkę,
Łapkę w górę, hej!
Piesku, piesku szczeknij ładnie,
Głośno piesku, hej!
Piesku, piesku kręć się w koło,
Skłoń ku ziemi swoje czoło.
(pies wykonuje komendy z wierszyka)
Teraz klepnę cię po brzuszku,
Mój ty mały łakomczuszku.

Kanapka z wędlinką i sera domieszka,
W twym brzuszku piesku zaraz zamieszka.

świeża kość

potrzebne składniki:

- opakowanie serka wiejskiego,

- płaski, ciężki talerz,

- łyżka do nakładania,

- natka pietruszki do dekoracji

Sposób przygotowania: wyłóż z dzieckiem serek na talerz i uformuj z niego kształt kości
Udekoruj ją pietruszką. Zawołaj pieska i życz mu smacznego!

Czy to bajka, czy nie bajka...

2008-10-31T05:48:00.001+10:30

„Bajka – wierszowana , alegoryczna opowieść o zwierzętach, ludziach lub przedmiotach, której celem jest wypowiedzenie moralnej nauki o ogólnym charakterze” (Sułek, Król, Krupiński, 2003) Bajka to wspomnienie opowiadań z dzieciństwa, czasem opowiadanie na nowo, ale mające znaczenie dla dzisiejszego życia. Metafora, bajka, baśń, mit, opowiadanie mają swoje miejsce w praktyce terapeutycznej od dawna. Każda z tych form znalazła zastosowanie dla szerokiego spektrum klientów. Bajka terapeutyczna wspiera całościowy rozwój jednostki, może być wykorzystywana w pracy edukacyjnej, wychowawczej czy jako element zajęć wspierających twórczy rozwój dziecka (Karolak, 2007)
Zapraszam do wspólnej pracy nad wydaniem bajek terapeutycznych, którym głównym bohaterem będzie pies Kudłaty. By spełnione były walory terapeutyczne bohater (pies Kudłaty) powinien być: otwarty, pogodny i przyjacielski. Interesujący się światem, samodzielny i odważny, posiadający wielu przyjaciół. Poszukujący satysfakcji płynącej z pokonywania trudności, ciekawy i aktywny poznawczo, Wrażliwy na potrzeby innych zwierząt, chętny do pomocy i umiejący współpracować. Kudłaty w bajkach poznaje świat, napotyka trudności, popełnia błędy i ponosi porażki, ale nigdy się nie zraża ani nie frustruje. Nikt go także nie straszy, nie strofuje ani nie wyśmiewa. Lubi mieć własny pogląd na każdą sprawę, ale nie upiera się przy swojej racji gdy zabraknie mu argumentów. Złości się krótko i nie ma zwyczaju się obrażać. (Młynarska, Smereka,2000)
Pies powinien wzbudzać sympatie dzieci, co pozwoli dzieciom na zaindukowanie jego postaw bez namawiania do naśladowania, pokazywać dziecku drogę od „nie wiem” do „wiem” - stopniowego dochodzenia do rozwiązywania problemów. Bajki mają służyć rozwojowi myślenia dzieci. Opowieści powinny zawierać przystępnie dla dzieci podaną wiedze o podstawowych zjawiskach. Słuchanie opowiadań powinno wpływać na postawy dzieci wobec samych siebie i otoczenia. Fabuła bajek powinna być dość prosta, a występujące w bajce zwierzęta nie powinny być przesadnie antropomorficzne.
Jeżeli chcesz, by Twoja bajka wzbogaciła zbiór opowiadań terapeutycznych dla dzieci proszę o jej nadesłanie na adres : beatacool@gmail.com
Do bajki proszę dołączyć krótką notę biograficzną oraz oświadczenie o wyłącznym uprawnieniu z tytułu majątkowych praw autorskich do tego utworu.

słowa to nie przypadkowy zlepek liter…

2008-10-18T00:27:00.000+10:30

"Jeśli kłamstwo powtórzyć dostatecznie wiele razy, to masy zaczną traktować je jak prawdę - stare hasło propagandystów odżywa w dobie Internetu. Terapia z udziałem psa nie jest wyjątkiem. W tej dziedzinie również głoszone są opinie, które wprowadzają w błąd początkujących.”
Włodzimierz Cioć (WC)

!"Pod okiem kuratora oświaty przeprowadza się egzaminy dające kynoterapeutom uprawnienia do wykonywania zawodu. To sukces Polskiego Towarzystwa Kynoterapeutycznego. "
Niepubliczne Studium Edukacji Nauczycieli w Bydgoszczy – organizator kursu - nie uzyskało akredytacji Kujawsko-Pomorskiego Kuratora Oświaty. Przyznanie akredytacji jest gwarancją jakości świadczonych przez placówkę usług edukacyjnych.
Numer 17/2002 to tylko numer wpisu placówki do rejestru po spełnieniu kilku prostych warunków.
! Absolwent tego kursu uzyskuje JEDYNIE świadectwo ukończenia formy doskonalenia zawodowego nauczycieli. (NIE uprawnienia do wykonywania zawodu!!!!)
! "Prowadzący zajęcia to: nauczyciele akademiccy, dyplomowani, eksperci MEN"
Zajęcia z takich przedmiotów jak kynologia prowadzi inż.- absolwent uczelni technicznej oraz osoba, której wiedzy z zakresu kynologii dostarczył 8 godzinny kurs na asystenta kynologicznego, legitymująca się świadectwem (nie dyplomem) o uprawnieniach pedagogicznych zdobytych już w 2005 roku (sic!)
! Kurs kynoterapii. Na stronie Fundacji Właśnie,Tak!
http://www.kynoterapia.pl/?id=65
zamieszczono informację
: „Kurs daje uczestnikowi wszechstronną wiedzę i umiejętności praktyczne do prowadzenia zajęć z dziećmi i dorosłymi w zakresie kynoterapii (dogoterapii) m.in. w placówkach oświatowych (pojawiło się m.in.). Dla nauczycieli kurs kynoterapii (dogoterapii) jest 305 godzinnym kursem doskonalenia zawodowego, przygotowującym merytorycznie do pracy, jako kynoterapeuta (dogoterapeuta). Osoby nie posiadające wykształcenia pedagogicznego, oprócz kursu doskonalącego w zakresie kynoterapii (dogoterapii), w trakcie tych samych zjazdów uczestniczą dodatkowo w pedagogicznym kursie kwalifikacyjnym dla nauczycieli lub kursie pedagogicznym dla instruktorów zawodu (w zależności od stopnia wykształcenia), zatwierdzanym każdorazowo przez Kuratorium Oświaty.”
Jeszcze do niedawna jako osoba pełna wiary w człowieka opatrzyłabym to komentarzem: no i proszę! Dało się? Ale jak to, "obrońcy czystości polskiego języka", występujący do największych ekspertów w tej dziedzinie o opinię, nagle używają tego „nieprawidłowego” terminu. Zupełny brak konsekwencji! I po co w takim razie ta cała walka z terminem dogo?
Oto kilka pytań budzących wątpliwości:
? Dlaczego kurs doskonalenia zawodowego dla nauczycieli trwa aż 305 godzin? Dlaczego nauczyciele/pedagodzy zmuszani są do uczestnictwa w takich zajęciach jak: pedagogika ogólna, dydaktyka, teoria wychowania, psychologia rozwojowa, wychowawcza, specjalna --- dlaczego muszą zdobyć zaliczenia i egzaminy? Wszak mieli to już na studiach kierunkowych.
Ano, ja myślę, że Centrum nie miałoby naboru, gdyby rozdzielono te kursy (doskonalący i kwalifikacyjny pedagogiczny) i trudno byłoby wtedy przekonać uczestników o rzekomych kwalifikacjach jakie na tym kursie uzyskują. Więcej zainteresowanych tym kursem to ludzie bez przygotowania zawodowego, więc nie dziwi, że cieszy się on nadal zainteresowaniem.
Zostaje mieć nadzieję, że dopracowano chociaż program (i że jest on w pełni realizowany, np.150 godzin praktyk), zadbano o kwalifikacje kadry i przeredagowano wystawianą (niskiego lotu) rekomendację.
? Jak to możliwe, że osoby nie posiadające wykształcenia pedagogicznego uczestniczą w kursie kwalifikacyjnym dla nauczycieli? I jakich kwalifikacji ten kurs dostarcza? Ciekawi mnie czy program szczegółowy tego kursu zatwierdzony jest przez ministerstwo?
? Jak podczas tego samego kursu można uzyskać przygotowanie pedagogiczne i jednocześnie świadectwo ukończenia formy doskonalenia zawodowego nauczycieli?
? Po co przyjmuje się osoby na ten sam kurs ze średnim wykształceniem, skoro wiadomo, że nie mogą być zatrudnione w placówkach oświatowych jako terapeuci?
? Absolwent kursu legitymujący się wykształceniem średnim uzyskuje - ZAŚWIADCZENIE o ukończeniu kursu, którego celem jest:
( Od kiedy instruktor praktycznej nauki zawodu to kynoterapeuta? I które z wymienionych przedmiotów dają wiedzę z zakresu organizatora kursów?;)

? Dlaczego na rekomendacji widnieje informacja, że dana osoba ukończyła kurs kynoterapii (wielkie litery) --- dawniej dogoterapii?
? Dlaczego okłamuje się ludzi, którzy ukończyli kurs ale uprawniających kwalifikacji do zatrudnienia w placówkach oświatowych nie posiadają wydając rekomendację do samodzielnej pracy, jako kynoterapeutów?
Z tymi pytaniami zwróciłam się do Studium w Bydgoszczy. Liczę, że Pani Barbara zgodnie z obietnicą wyjaśni te „mamiące masy” zawiłości. Do tej pory nie odpisała, ograniczyła się jedynie do telefonu, wyjaśniając, że zgodziła się na organizację tego kursu na gorącą prośbę Hani, bo nikt nie chciał takiego kursu zorganizować (hmmm...) i dlaczego tak ją dręczę?! Panią dyrektor? Czy ja tu piszę o niej? Owszem jest organizatorką tego kursu ale jeżeli coś organizuje lub nadzoruje powinno to bazować na przejrzystych przepisach a nie na dziwnym ich splocie i dowolnej ich interpretacji. Teraz zapowiedź kursu brzmi inaczej, a stare wątki nie istnieją i sporo osób pozbawiono już możliwości porównania i zanotowania zmian.
I fałsz przodujący:
Po ukończeniu szkolenia, które obejmuje 275 godzin dydaktycznych (godz. dydaktyczna to 45min), jego uczestnicy otrzymają świadectwa uprawniające do prowadzenia zajęć z zakresu kynoterapii.

? Dlaczego zapomniano dopisać "nie" przed "uprawniające"?...."nie".... czyni "WIELKĄ" różnicę ;)

A oto jeszcze jeden cytat wybitnego znawcy tematu: ”potrzebne jest hamowanie zapędów gniewnych radykalistów, którym wydaje się, że odkrywają Amerykę. Doświadczeni wiedzą, że to już było i nie sprawdziło się. Nie tędy droga.” (WC)

Na szczęście coraz więcej ośrodków kształcących kadrę szkół i placówek oświatowych wpisuje w swoje programy kursy dotyczące użycia zwierząt w pracy z dziećmi. Centrum Edukacji Nauczycieli w Gdańsku prowadzi stały nabór. Kursy będą też w Częstochowie i w Warszawie.

! Niezaprzeczalnie kurs w Bydgoszczy był pierwszy i miał możliwość pozostania jedynym i wpisania się dobrze w opinii stosujących terapię z udziałem zwierząt.
Miał...

Nauka z psem

2008-09-27T06:09:00.002+09:30

Umiejętność czytania decyduje w dużej mierze o sukcesach szkolnych ucznia. Bez opanowania sztuki dobrego czytania, nie może być mowy, o opanowaniu materiału. Dlatego, potrzebne jest poszukiwanie takich metod nauki czytania, które podtrzymują u dziecka zainteresowanie i motywację do zajęć. Do takich metod zaliczyć należy zajęcia z psem. Pies jest uważnym słuchaczem, nie osądza, nie krytykuje
, ani nie wyśmiewa. Dziecko w atmosferze całkowitej akceptacji jest zdolne zapomnieć o własnych ograniczeniach. Czytanie psu, przy braku zagrożenia negatywna oceną, co znacząco polepsza funkcjonowanie emocjonalne dziecka, jest ważnym czynnikiem, wpływającym na efektywność uczenia się czytania. O wiele więcej radości daje czytanie przyjacielowi, który słucha uważnie...

literowa smycz

Czytanie z psem

Mariusz sylaby „zjada”,
Ola literki wciąż gubi.
Bartek nad książką pada!
Nikt z nich czytania nie lubi.
Lecz chcąc opanować tę sztukę,
Świat z książek otworzyć przed sobą.
Ćwiczyć czytanie trzeba,
Pedagog i pies ci pomogą.
Pies literę ci wskaże łapą,
a pani powie „brawo!”
Czytanie od tej pory,
Już tylko będzie zabawą!
(opracowanie własne)

schowany pies

"P" i "p"

zdania z psem
(obrazkowo-wyrazowe)

sprawdzian

Różami usłane życie

2008-09-24T05:33:00.002+09:30

Aspra - moja hodowla

http://aspra-mojahodowla.blogspot.com/

uśmiech psa sprawia, że życie mniej boli

2008-09-14T19:41:00.005+09:30

„Tak ważna w usprawnianiu, możliwość uzyskania czynnych ruchów niemowlęcia istnieje dzięki zastosowaniu tzw. ćwiczeń odruchowych lub niektórych ćwiczeń w formie zabawowej” (Nawrotny, Krauze).

Dzieci najmłodsze (do ok. 12 miesiąca wg norm rozwojowych) dobrze jest zachęcać do zabaw manipulacyjnych, później stopniowo wzbogacać o zabawy naśladownicze, konstrukcyjne i wreszcie dydaktyczne. U dzieci nieco starszych z rehabilitacją wiąże się też stosowanie terapii zajęciowej. „Wybór form możliwych w pracy z dziećmi zdeterminowany jest m.in. możliwością nawiązania z nimi kontaktu”(Nawrotny, Krauze), dlatego pies-terapeuta może nam tu być bardzo pomocny.
Obecność psa może zapobiec tak często obserwowanemu u dzieci, a niepożądanemu, szybkiemu znużeniu ścisłą formą ćwiczeń. Uniknięcie znużenia staje się możliwe, gdyż pies swoją obecnością odwraca uwagę dziecka od wykonywanych ćwiczeń, a zajęcia są urozmaicone, atrakcyjne i wzbogacone o nowy „element” jakim jest pies. Jest to ważne tym bardziej, że dziecko nie dysponuje racjonalną motywacją do ćwiczeń. Dlatego w celu zapewnienia wspomnianej motywacji zaleca się ich zabawową formę.

Wysoką skuteczność postępowania można zapewnić traktując dziecko nie jak przedmiot, lecz jako podmiot oddziaływania. Świadczy o tym m.in.wykształcenie, poziom wiedzy przewodnika psa, przygotowanie psa i sposób traktowania zwierzęcia. Należy pamiętać, że pies to żywe zwierzę, nie dodatkowy sprzęt rehabilitacyjny.

na tapczanie siedzi....pies

2008-09-14T17:31:00.001+09:30

Na tapczanie siedzi pies, co on robi – to ja też!

a tak potrafisz?

portret psychologiczny

2008-09-06T19:38:00.000+09:30

portret psychologiczny dogoterapeuty:

Klasa I (K-I). Ukończone 25 lat, w kieszeni dyplom pedagoga* ze średnią minimum 4. Nie zasilił statystycznych 25% studentów-nieuków. On wie, że studia kierunkowe przygotowują do takiej pracy. To tam poznał etapy rozwoju, wychowania i zaburzeń jakie w tych procesach mogą nastąpić. Poznał teorie i sposoby oddziaływań rehabilitacyjnych. Zna metody stwierdzania braku sprawności u dziecka i dysponuje sposobami ich kształtowania. Poszukuje i dobiera formy i środki oddziaływań pedagogicznych by łagodzić skutki choroby, eliminować napięcia emocjonalne, uaktywniać siły biologiczne i psychiczne organizmu, a także dawać dziecku przyjemne przeżycia. Dostrzega możliwość „pojednania” świata uczuć i profesji. Charakteryzuje go dojrzałość struktury osobowości, poczucie kompetencji i sprawstwa. Ma wgląd we własne zasoby, stabilną i adekwatną samoocenę. Zna odpowiedź na pytania:po co to robię? Co chcę uzyskać? Czego jeszcze nie potrafię? Ma satysfakcjonujące życie osobiste, nie potrzebuje rekompensaty w pracy z innymi. Umiejętnie korzysta z wiedzy i wsparcia oraz udziela go innym. Korzysta z ofert edukacyjnych fundacji, stowarzyszeń i osób fizycznych. Wcześniej wnikliwie je sprawdza! Płacąc bezwzględnie wymaga spełnienia obietnic. Może podjąć pracę w szkole lub placówce oświatowej. Praca z niepełnosprawnymi wymaga uzupełnienia kwalifikacji.
Partner-pies: odpowiednio dobrany, dobrze wyszkolony i zadbany. Na jego temat posiadł wiedzę w wyniku niesamodzielnego szkolenia oraz samodzielnej edukacji. Przeszedł posłuszeństwo zrobione metodami pozytywnymi, tak samo potrzebne dla psa jak i dla niego. Umiejętnie rozpoznaje zachowania psa oraz zna metody jego kształtowania. Superwizuje swoją pracę z psem z behawiorystą.

* psychologa, fizjoterapeuty, rehabilitanta, NIE kursu PTK

Adept (A). Ukończone lat 18, w kieszeni indeks uczelni pedagogicznej*. Niekoniecznie w okładce, bo przecież najzdrowszy ma jakieś przesądy. W końcu to lepsze niż miałby bać się czarnego psa. Jest zarazem kimś zwyczajnym i niezwykłym: czerpie radość z towarzyszenia rozwojowi dzieci. Jest to najprawdopodobniej uwarunkowane genetycznie i odziedziczone po przodkach. Żyje lekko, lecz nie lekkomyślnie, jest wesoły lecz nie swawolny, ma odwagę lecz działa bez brawury. Niejednokrotnie nie dba o siebie, rzadko odpoczywa, poświęca się zbyt mocno dla innych - jest na każde ich zawołanie, rezygnuje często z własnych przyjemności, zbyt mało je, nie obarcza swoimi problemami innych, pracuje, aż do wyczerpania.
Swoje pierwsze kroki kieruje do fundacji lub stowarzyszenia, podejmuje współpracę, gdy już wie, że jest to zgodne z jego oczekiwaniami i poczuciem etyki. Tam „rośnie w wiedzę i doświadczenie”, nabiera poczucia znaczenia i kompetencji.

Uczestniczy z psem w szkoleniu pozytywnym. Poznaje teorie na temat uczenia się psa, sygnałów komunikacyjnych i stresu - by wiedzieć, jak ma patrzeć na psa w czasie pracy i co robić, żeby nie pakować go w kłopoty.
* psychologa, fizjoterapeuty, rehabilitanta

Pasjonaci mogą podjąć proces edukacyjny przygotowujący do roli przewodnika psa

własny piesek z papieru

2008-08-29T21:29:00.000+09:30

Wydrukuj szablon i wytnij znajdujące się na nim elementy. Dopasuj je do siebie poprzez przyklejenie elementów oznaczonych tymi samymi literami.
http://www.pedigree.pl/Files/paper_dog.pdf

origami
http://www.origami-fun.com/origami-talking-dog.html

kynoterapia

2008-06-19T15:05:00.001+09:30

KYNOLOGIA - nauka o psie, jego hodowli i tresurze.
- gr. kyon dpn. kynos ' pies' ; zob. - log-.
Wł. Kopaliński, Podręczny Słownik Wyrazów Obcych, Wiedza Powszechna, Warszawa 1996

To korzystając z tej definicji, jedna z nowo powstałych fundacji, utworzyła w 2005 termin „kynoterapia”. A jako wyjaśnienie terminu w portalu Wikipedia zamieściła:” Kynoterapia z gr. kýon - pies, w dopełniaczu: kynós i therapeía - opieka; leczenie”. I o ile w terminie „kynologia” ma to sens (dopełniacz: kogo? czego?) gr. lógos (mowa, słowo, wypowiedź, wiadomość, księga, myśl, opinia, doktryna, teoria, nauka, rozprawa, traktat) - czego dotyczy - psa, to nie bardzo jest prawidłowe w tłumaczeniu terminu kynoterapia. Terapia (kogo?czego?) – psa? Prawidłowy byłby narzędnik, no ale cóż - w greckim narzędnika – nie ma! Ale myślę, że i tak przy tworzeniu tego neologizmu, to mianownik (Ο σκύλος οι σκύλοι) byłby o wiele lepszy.
(Natomiast dalsze, zamieszczone w portalu informacje - objęte prawami autorskim Hanny Wojciechowskiej - w znaczącej części, to opracowania Fundacji Dogtor, czego Wojciechowska zapomniała zaznaczyć!)
Powyżej zacytowana definicja terminu „kynologia” nie obejmuje w swym znaczeniu (nawet w znaczeniu baaaardzo szerokim!) używania psa w terapii, tak więc odwoływanie się do tej definicji i utworzenie terminu kynoterapia, to jedynie widzimisię jego twórcy. A ja, jeżeli zechcę, to będę realizowała beiroterapię (bo mój pies ma na imię Beira), bo tak uznam i tak mogę. (A potem będę totalitarnie dążyła do podporządkowania innych za pomocą monopolu informacyjnego i wrogiej propagandy ;)
Termin dogoterapia/kynoterapia (zapożyczenia wyrazów, bo nawet nie terminu z innego języka) wprowadzono na potrzeby prostego określenia zajęć z udziałem psa (spolszczenie nie brzmi ani dobrze, ani adekwatnie). "Oba terminy podobają mi się, są przejrzyste i strukturalnie poprawne", odpowiedział - na pytanie o terminy - Jan Miodek . O terminach kynoterapia i dogoterapia pani prof.zw.dr hab. Krystyna Kleszczowa - kierownik Zakładu Leksykologii i Semantyki przy Wydziale Filologicznym UŚ powiedziała: "W polszczyźnie jest bardzo dużo wyrazów złożonych z drugim członem: -terapia, por. bakterioterapia, chemioterapia, ziołoterapia, muzykoterapia, krioterapia, aeroterapia, fitoterapia. Nic zatem nie stoi na przeszkodzie, żeby zaakceptować termin kynoterapia ‘terapia z udziałem psa’ (greckie: kýōn, kynós ‘pies’+ -terapia z łaciny: therapia, a to z greckiego. therapeíā). Podobnie zbudowany jest wyraz dogoterapia, tyle tylko, że w pierwszym członie złożenia pojawia się leksem angielski dog, a nie grecki kýōn, kynós. (…)”
Pani Profesor napisała: "Nic zatem nie stoi na przeszkodzie, żeby zaakceptować termin kynoterapia" i nic nie stoi na przeszkodzie, by go też niezaakceptować! (z dyskusji:Wikipedia)
Nie ma też i nie sądzę, by powstał zawód kynoterapeuty (nigdzie na świecie go nie ma ;), gdyż terapia z psem jest tylko i wyłącznie metodą wspomagającą, a nie odrębną formą terapii. Nie ma na przykład Vojtoterapii, Knilloterapii, itp., choć wymienione terapie są bardziej niż dogo, samodzielne.
(„Porządkowanie i precyzowanie wymagań, jakie spełniać powinni kynoterapeuci”, pomysłodawcy dostosowali raczej do własnych luk w edukacji;)
Nie znaczy to, że zajęcia takie może prowadzić każdy. Dogoterapia jest metodą wspomagania rewalidacji, rehabilitacji i edukacji dzieci (również dorosłych) chorych, niepełnosprawnych i z różnymi trudnościami rozwojowymi, prowadzona przez osoby zawodowo przygotowane do pracy z osobami niepełnosprawnymi i/lub z dziećmi i używa do tego odpowiednio wyszkolonego psa.
(Nie działacze związku kynologicznego, którzy też, jedynie z przynależności do tegoż związku egzaminują do zajęć psy!!!)
Do napisania powyższego tekstu skłoniła mnie jedna rzecz: otóż na żadnej ze stron fundacji, stowarzyszeń czy osób fizycznych (moja chyba jest pierwsza), używających terminu dogoterapia (wprowadzonego już w 1997 roku) nie ma najmniejszej wzmianki oceniającej poprawność, czy prawidłowość stosowanego nazewnictwa. Natomiast na każdej, gdzie korzysta się z terminu kynoterapia, ukazywana jest wyższość kartofla nad ziemniakiem, zapominając przy tym, że każda dyspozycja (łac. dispositio uporządkowanie, rozstawienie, plan) winna być poprzedzona uzasadnieniem, zawierającym argumenty przekonujące o jej celowości i słuszności z zachowaniem ars persuadendi.
(Przypomina mi to trochę kampanię przedwyborczą słabych partii, które dla zdobycia poparcia deprecjonują innych).
Zawsze zadziwia mnie u niektórych ten nagły monopol na mądrość, ten brak uznania dla dorobku i doświadczenia innych, ta blokada na wiedzę, ten brak szacunku i tolerancji dla odmienności zdania, zwłaszcza u osób zajmujących się pomaganiem i czynieniem dobra. I tylko psychoanalityk pewnie może się tu wypowiedzieć – czego brakuje człowiekowi, który zachowuje się, by zawsze było właśnie tak, jak on chce... Bardziej niepokojąca, jest jednak ta bezradność osób, które temu ulegają oraz fenomen „kwitu przydatności” dla człowieka i motywatora … To nie używanie terminu „dogoterapia” jest nieprawidłowe. Nieprawidłowe jest gwarantowanie ludziom, że ukończenie kursu kwalifikacyjnego (lub doskonalącego z nazwy), daje im uprawnienia do pracy z dziećmi, zwłaszcza niepełnosprawnymi (aspekt kwalifikacji, a raczej ich braku, niektórych wykładowców.…pomijam)
Poznaj też opinie innych:
http://waldemar-rajca.blog.onet.pl/2,ID169266134,index.html
http://www.dogomania.pl/forum/showthread.php?t=104775&page=8

kontakt

2008-06-12T17:16:00.004+09:30

e-mail: beatacool@gmail.com
tel. 501 279 313
gg 5057066